Heel Nederland heeft elfstedenkoorst, gaat ie door?? Mijn profiel geeft het al aan, net iets meer dan een marathonloper, en vandaag dus een schaatser.
De Bartlehiemtocht wordt vandaag gereden, 50km wordt ons beloofd. En nog een groot gedeelte over het parcours van de elfsteden, dat is leuk. Samen met collega Richard gaan we richting Burdaard, start zal zijn om 10 uur, wij starten om 9:30. De stempelposten zijn al open. Van Budaard naar Dokkum, het ijs is prachtig. Een brede vaart, diep zwart ijs. Alleen jammer dat we de wind direct tegen hebben. Tot Dokkum is het goed bikkelen.
Op weg van Budaard naar Bartlehiem
Budaard
In Dokkum krijgen we onze eerste stempel, en dan gaan we met de wind in de rug richting Ferwert, we vliegen over het ijs met de wind in onze rug. Er moet een heel laag bruggetje gepasseerd worden, dat gaat op de minst charmante manier.
In Ferwert aangekomen hebben we trek in iets te eten, enige wat er is, is de mevrouw die onze kaart wilt afstempelen. Helaas, op naar Bartlehiem. En weer gaan we als een gek over het ijs.
En in Bartlehiem nemen we choco en gevulde koek, weer helemaal klaar om naar Hallum te gaan. Na in totaal 46km komen we aan in Hallum. Al hoe wel? Ze stempelen Alde Leien af, we vragen even voor de zekerheid of ze wel de goede stempels hebben, we zitten niet in Hallum! Dan maar een broodje worst eten.
Stempelen
En dan begint het echte bikkelen, bijna 10km tegen de wind in. Ik besluit om het ijs even van dicht bij te bekijken. Het is vechten tegen de wind. Weer bij Bartlehiem aangekomen, is het genoeg geweest, we zitten ruim over de 50km. We drinken cola, en besluiten dat ons doel gehaald is, terug naar Budaard.
Dat gaat allemaal nog redelijk soepel, we zien de scheuren in het ijs komen als we met een groepje schaatsen. Dat ziet er best wel bizar uit, overal kraakt het. En daar is de molen, na een kleine 60km zit deze tocht er weer op.
IJzige koud, sneeuw, gure wind, gladde wegen, alleen de grootste helden van de marathon zullen deze editie gaan volbrengen in deze horrorwinter, de winter waar we serieus spreken over een Elfstedentocht. Zelfs de maximale tijd dat je over de gehele marathon mag doen is verkort naar 4,5 uur. Bij een groot aantal verzorgingsposten zal een verwarmde tent staan. Dit gaat een marathon worden vol ontberingen!
En helemaal gefocused op de kou zit ik dan in mijn auto op weg naar Apeldoorn. Auto wordt bij het transferium gezet, waar ik nog een goed stuk moet lopen naar de bus. Op mijn sportschoentjes voelt de besneeuwde weg glad aan, hopelijk is het parcours sneeuwvrij...
Aangekomen bij de start, snel het congrescentrum in om daar, tussen vele andere hardlopers, een plekje te zoeken. Ik geef mijn twee flesjes cola af, die ga ik pas weer terug zien bij de 25 en 35km. Als ik natuurlijk ooit zover ga komen. Blijkbaar dit jaar geen gratis shirt, zal wel iets met recessie te maken hebben...
Al snel kom ik Cees tegen, die ik van loopjes van SV Friesland ken, en ook van het pacen in Leeuwarden, we gaan samen vertrekken. Eerst nog wat koffie en daar komen we Jeroen tegen, oa bekend van de boscross in Diever.
Op naar de start. Ik moet in vak B, en Cees in vak A, maar Cees krijgt het voor elkaar om de controlerende militair de A te lezen voor een B, en dus staan we samen in het vak. En opeens horen we de speaker zeggen dat we zijn begonnen. Het startschot heb ik even gemist. Gezellig keuvelend leggen we de eerste kilometers af, genietend van het mooie parcours, zonnetje, besneeuwde landschappen. De kou valt alleszins mee, de paden zijn perfect sneeuwvrij. Het is gewoon genieten!
We praten wat over Eindhoven, en opeens loopt de racedirector van Eindhoven bij ons, Peer Pulles(@peerpulles). We praten nog over eea, we besluiten afscheid te nemen van Peer, en we zoeken even een boompje op.
Ondertussen naderen we de 25km, zal mijn cola er staan? En ja, even zoeken en daar staat ie! Voor we het weten zitten we alweer bij de 30km. Ondertussen nog een gesprek gevoerd met een andere loper over de economie, dat alles oplosbaar is door meer geld te drukken. Niet geheel mijn mening, maar die deed er geloof ik niet toe. En vanaf daar begint het klimmen naar de 35km, tempo zakt ook wat in, maar maakt niet uit, het is de eerste marathon dit jaar, zonder veel trainingskilometers.
En bij de 35 staat mijn cola weer klaar. En daar gaan we naar beneden. Dat is relaxed. We sporen iedereen aan die aan het wandelen is, aantal volgen en gaan mee. Nog maar 2.5 km, en wie loopt er opeens naast ons? Het is de beste man uit Hellevoetsluis, die in Diever met het groepje meeliep (Paul van der Logt). Hij geeft aan dat we wat stilletjes worden, ik besluit om het wat te fucken. Hij werkt bij Unilever, en ik roep dat je beter olijfolie kan gebruiken dat de becelboter. Ongemerkt gaat het tempo wat omhoog als hij aangeeft dat ik er echt totaal naast zit. :)
En daar is de finish in zicht, we komen tegelijk aan met de 8km. In een andere baan, al het publiek is gefocused op de 8km, we roepen dat er aan komen, en er komt applaus, zo gaan we de laatste 300 meter tegemoet. En we zijn er:
3:42:50
Al met al, een pracht marathon, mooi parcours, stevige klimmetjes, sneeuwvrij. Ook de vele vrijwilligers waren hartelijk, en de verzorging was prima geregeld. De kou viel gelukkig erg mee, en ik ben klaar voor de rest van het jaar.
Cees bedankt voor het samen lopen, ik vond het erg gezellig.
Trailrunning wordt steeds populairder, je denkt dan snel aan trails in het buitenland. Maar de trails worden nu ook steeds dichterbij huis georganiseerd. In de kop van Noord-Holland in Den Helder was vandaag de Lijfstijl Centrum Trail Xperience, afstanden waren 6 of 14km.
Via http://www.mudsweattrails.nl/ heb ik een startbewijs gewonnen om mee te doen. Na 1.5 maand rustig aan te doen, was het dan weer tijd om mezelf uit te gaan sloven in Den Helder. Start is om 11:45, het is een uurtje rijden, dus lekker de Afsluitdijk afgecrossed en gemeld bij het wedstrijdsecreteriaat waar mijn startnummer braaf lag te liggen.
Start
Goede nieuws is, aan het einde van de week kunnen we schaatsen, maar dat houdt dus wel in dat het vandaag goed koud was, althans in vergelijking met de rest van de winter. Dus zo lang mogelijk binnen gezeten en even een kort stukje warm gelopen. Meteen was het al duidelijk, het is iig geen asfaltloopje, de vlaggetjes gaan overal heen, maar niet over het asfalt.
Na de start van de kidsrun mogen wij ons opmaken voor de start. en daar gaan we dan, iedereen heeft er goed zin in, en tempo ligt hoog. Al snel vliegen we het bos in, met wat smallere paadje, of eigenlijk single tracks. Na twee kilometer verschijnt de eerste heuvel, ik hoor een jongen naast mij goed vloeken. :)
Route aanduiding
We komen via allemaal bochten weer bij de start uit, en mogen dan een goed steile heuvel op, met de trap gaan we omhoog. Hartslag staat al lekker in de rode zone. Naar beneden is het ook lekker steil. We rennen over grasland en langs meertjes. Duidelijk te merken dat mijn enkels en evenwicht gevoel niet top zijn, ik flipper alle kanten op. De route is perfect uitgezet, geen mogelijkheid tot verkeerd lopen of te verdwalen.
Tweede deel gaan we weer lekker langs smalle bospaadjes (single tracks dus), en weer richting de start, daar wordt de 6 en en de 14 kilometer gescheiden. We moeten eens loot over over geïmproviseerde brug. Bij de acht kilometer is er verzorging, ik wordt ondertussen niet meer ingehaald. Ik loop achter twee dames aan. Dat geeft toch wel aan dat mijn tempo niet hoog is. :-)
De heuvel bij de start
De duinen op, wat zijn ze steil! We gaan op en neer, en opeens....daar is het strand, we gaan over het strand, wat heerlijk. Het ligt er best zwaar bij, maar het is zo lekker lopen op het strand, na een kilometer verlaten we het strand, de rijplaten liggen schots en scheef. En weer door de duinen. En daar een bordje: 15km volg ruiterpad. Wat was dat een grap, mul zand, en dikke kilometer ploeteren verder (en jaloers kijken naar het asfalt), zie ik beneden mijn voorgangers lopen, een groot weidelandschap, met vennetjes. Lijkt er niet op dat het 14km gaan worden, ik zit nu al op 13.8km. En idd, ik moet ook over het grasland. Ondertussen loop ik alleen, de dames ben ik kwijt geraakt (eigenlijk: ze zijn mij kwijtgeraakt en lopen ver voor me).
De beloning
Nog wat smalle paadjes, en daar is de berg weer vlak bij de start, we mogen er nu langs. Na 15.7km kom ik de finish over op 1:20. We krijgen een ding met voer voor vogels, is weer is wat anders dan een medaille.
Duidelijk dat ik toch meer een asfaltloper ben, maar het genieten van lopen door de natuur, over strand, duinen is er niet minder om, ook al ben ik niet snel. De keuze is snel gemaakt, ik ga straks meteen door, op naar het strand en daar nog even 10km lekker lopen. Deze trailrun was goed georganiseerd, route goed uitgezet, mooie stukjes natuur.
Strand
De conditie, na 1.5 maand rust, beloofd niet veel goeds voor de midwintermarathon van volgende week.
Het jaar 2011 dient in stijl te worden afgesloten, ik besluit om af te reizen naar Veluwe om daar een groot gedeelte te gaan doen van de Veluwezoom trail. Deze wordt eind juni wordt deze georganiseerd, maar ik zat toen in Tromso voor een marathon. Ik ga vandaag rond de 30km lopen. Trailschoentjes en drinkrugzak zijn mee.
Het heeft vannacht goed geregend, dus het beloofd een nat parkoers te worden. De auto wordt geparkeerd bij Rheden bij Natuurmonumenten, vanaf daar is het een kleine kilometer naar het parcours. Het bos begint meteen al mooi, en het is idd nat, ik probeer netjes de modderplassen te ontwijken.
De modderhelling
Zo alleen lopend door de bossen is het een goed moment om na te denken over 2011 op hardloopgebied. Het was een mooi jaar, ik had een doel gesteld van 12 marathons, maar dat ging me wel erg makkelijk af, het werden er 19.
Na vier kilometer sta ik opeens toch wel bij een steile helling, veel modder en wel erg steil. Toch maar rustig naar beneden, oeps, ik glij, en glij en ben wel opeens wel heel snel beneden. Ik krabbel een beetje beduusd op, handen vol modder. Gelukkig heb ik een liter water bij me, en kan op die manier mijn handen schoonspoelen. Daar ga ik weer.
Dit doet me denken aan mijn trailavonturen dit jaar in Denemarken, maar ook bij de Teutolauf, de UHT en Diever waar het altijd zwaar was, maar wat is het mooi om zo in de natuur te kunnen hardlopen.
Ver weg hoor ik overal vuurwerk knallen, maar in het bos ben ik alleen, met veel bomen om mij heen, wat is het toch genieten op dit soort momenten. Al snel kom ik terecht op de heide. Daar is het echt nat. Soms lukt het me om droge plekjes te vinden. Maar de schoenen en sokken worden echt goed nat.
Einde moet ik ergens links, maar ik sta oog in oog met een rund, met grote hoorns. Hij staat precies midden op het pad. hmmm.....ik voel me erg een stedeling. We doen een spelletje wie het eerst met de ogen knippert. Ik verlies. Ik negeer hem, en hoop dat ie wegloopt, het rund vind het wel grappig en blijft gewoon staan. Potver...ik besluit dat ik maar terug ga en een andere stuk route neem. Dat wordt een ruiterpad, met alleen maar modder, ook wel leuk.
Water op de heide
Al snel sta ik weer op de goede route, en de route gaat weer langs mooie stukjes Veluwe. Soms snap ik even niet waar de trail loopt, maar vaak lukt het me om het toch te vinden.
Het zoeken naar de weg, dat was ook zo mooi bij de Monnikentocht, dat was 50 km genieten door het Groningise landschap. Dat was 1 van de 3 ultra's dit jaar, waar ik bij de 50 van Assen een mooie PR liep. Ook liep ik een mooie PR bij de dam-tot-damloop, tussen alle snelle jongens.
Ik zie dat ik de originele startlocatie nader, zodra ik er ben, begin het meteen weer met goede heuveltjes en weer mooie natuur. De pit is er ondertussen, na 25km wel een beetje uit, maar we gaan gewoon door. Langzaam nader ik het plaatsje Dieren, het wordt weer wat drukker in het bos. Maar ik mag weer ergens naar rechts, en dan is een wel een super mooi stuk. Het pad loopt tussen twee heuvels door, met overal grote bomen. Leuke van die heuvels is dat ze allemaal water afvoeren, naar beneden, en wie loopt daar? Ikke! Modderstampend ga ik weer verder.
Het beest...
Al die modder is wat anders dan de hitte bij de verschillende wedstrijden dit jaar, wat was het soms bloedheet. Monnikkentocht en de marathon van Zeeland voerde toch wel de lijst aan dit jaar.
En daar bij de 32km raak ik het spoor compleet bijster. Niet zo gek, ik zit weer in de bebouwing, bij een bezoekerscentrum. Ik snap er echt niks van, maar vind het wel prima. Ik volg de asfaltweg naar beneden, maar zie jaloers toe hoe mooi de natuur aan de linkerkant is.....
Asfalt is ook wel even lekker, binnenkort maar weer is een wedstrijdje lopen bij SV Friesland, mijn clubje. Daar heb ik afgelopen jaar ook redelijk wat wedstrijdjes meegepikt.
Ongemerkt gaan mijn gedachten naar al die keren dit jaar dat ik er bijna was op de marathon, hoe zwaar het is, maar hoe gelukkig je bent met je tijd, vooral de Berenloop en Leiden, en Meerssen komen bovendrijven, goed gelopen met mooie tijden.
Aan mijn rechterkant zie ik een heuvel met een pad, volgens mij moet ik die hebben om terug te komen naar de auto.....en ja...daar staat de auto weer. 34Km gelopen, met redelijk wat hoogtemeters op een blubberig parcours. Het was zeker niet de makkelijkste training dit jaar, maar wel de mooiste.
Ja, het was een mooi hardloopjaar! Veel leuke mensen ontmoet via twitter en in real life, en vooral genoten van het kunnen lopen wanneer ik wilde. Ik heb geen 1 keer een loopje moeten laten schieten om dat mijn trainer het niet toestond, of omdat het niet in mijn schema paste. Dat bevalt op dit moment prima, lekker free-wheelen en genieten.
2012? Het echte duurwerk roept, wellicht de 6 uur van Stein, verder weet ik het nog niet precies, wat ik wel weet is dat 2012 eea goed gaat veranderen, begin mei is Sabrina uitgerekend van een nieuw hardlopertje... :-)
Tijd geleden had ik me al ingeschreven voor deze marathon, de Meent Kerst Marathon Glimmen van DFW Runners. Het was als backup, mocht ik in Diever hebben besloten om niet de hele te gaan lopen, maar Diever was gelukt, dus weer een marathon vandaag vond ik wat overdreven, het zal een duurloopje gaan worden.
Als je bij DFW Runners gaat lopen, dan weet je zeker dat je een goed verzorgde wedstrijd gaat lopen. De loopjes zijn altijd klein, 30-50 deelnemers en prima verzorging waaronder cola, chocolade, tuc koekjes en leuke mensen.
Voor de start zie ik weer Bennie, die heeft een mooi hardlopend 2011 achter de rug, hij gaat vandaag rustig aan doen. Ik ga voor de 30km. Vlak voor de start wordt de startlijn uitgetekend, en daar gaan we. Al snel loop ik achter Bennie, tempo ligt op 12 km/u. Bij doorkomst van de eerste ronde haal ik Bennie in.
Ik kom naast de eerste te lopen, die blijkt te gaan voor de halve. Ha, ik loop eerste op de marathon. Even begint het te kriebelen, eerste op de marathon...als ik doorga, is dat wel een leuk einde van 2011. De hagel komt naar beneden, de laatste van de halve marathon halen we in.
In ronde vijf haalt Bennie me weer in, wat loopt ie sterk. Daar is dan de 21.1, ik stap in een grote modderplas. En op naar de volgende ronde, als ik weer voor de zesde keer langs de snelweg loop, besluit ik dat het wel weer mooi is geweest. Ik ga deze ronde lekker uitlopen, en lekker naar huis. ik geniet nog even van het leuke rondje, het is mooi gevarieerd, met asfalt, modderige schelp-paden, zanderige stukjes, stukjes bos en mooi landschap.
Mijn hartslag is prima in orde, maar de beentjes hebben, nu ik heb besloten dat ik ga stoppen, het ook wel weer gehad. Ik haal toch wat halve marathonners in, en daar is mijn finish. Ik heb een mooie 25km afgelegd met een gemiddelde van bijna 12 km/u. Prima afsluiting van 2011.
Afgelopen paar weken heb ik weinig aan snelheid gedaan, begint ergens toch weer te kriebelen om weer een korte wedstrijd op tempo te lopen. Opeens bedenk ik me dat er in dit weekend altijd de Decemberloop in Peize wordt georganiseerd. Rond 2005 zijn we daar een paar keer van de partij geweest. Sabrina heeft het toen gepresteerd om twee jaar achtereen een prijs weg te slepen.
Startplaats Decemberloop Peize
Na een wat slapeloze nacht op naar Peize, ik herken alles weer, het is net als toen met dezelfde personen. Voor vijf euro mag ik 15km hardlopen, het zijn drie rondjes van 5km. Duidelijk ander volk dan de ultra-/marathonlopers van de afgelopen paar weken, al hoewel, wie zit daar in de kantine, Jeroen die vorige week ook bij de boscross marathon was. Maar die blijkt vandaag als fotograaf te fungeren.
Vlak voor de start
Beetje inlopen en om 10:30 naar de start, de start blijkt 5 minuten uitgesteld te worden, de klok is er nog niet. Dat zijn toch mooie kleine dingen die dit soort wedstrijdjes leuk maken. Na vijf minuten is de klok er nog niet, maar toch gaan we starten. Er wordt afgeteld en daarna zal het startschot komen, 3-2-1, we gaan, maar zonder startschot. Er ontstaat wat verwarring, maar er wordt geroepen dat we door mogen. En 200 meter later klinkt alsnog het startschot.
Het is best een grote groep. Ook het weer zit goed mee, zonnetje, beetje wind. Het parcours is redelijk vlak met soms een scherpe bocht. We worden langs de buitenkant van Peize geleid, om vervolgens weer terug te komen. Bij de doorkomst worden we enthousiast aangemoedigd. En he...de klok is gearriveerd! Op naar ronde twee.
Mijn lichaam vind het allemaal wel prima zo, hartslag zit hoog. De bedoeling was om op tempo te lopen, maar niet in de rode zone. Langzaam haal ik een paar lopers in, en zijn we weer terug bij de doorkomst. Vlak achter me loopt een dame, ik vraag of ze voor de 10 of 15 gaat. Stiekem hoop ik voor de 10. Maar nee, ze roept 15. Oei, dan moet ik echt mijn best doen de komende ronde.
En idd, ik weiger dat de tweede dame op de 15 mij inhaalt, en samen rennen we de ronde door met een goed tempo. Als we nog 1.5km moeten halen we een 14 jarige jongen in. Ik roep dat ie ingehaald gaat worden door een vrouw, en dat geeft hem vleugels, hij sprint ervandoor. Bij de laatste bocht komen we samen te lopen, ik roep dat we nu echt moeten gaan sprinten. Alsof we niet net al dikke 14km hebben gelopen, vliegt ie er van door, ik heb het nakijken.
En daar is de finish, 1:05:07 geeft de klok aan. Geen geweldige tijd voor mijn doen, maar het ligt wel in de lijn der verwachting. En de twee vrouw is ook binnen.
Bij inlevering van het startnummer ontvangen we een mooi paar fleece handschoenen.
Het was een leuk klein loopje, wellicht volgend jaar weer even doen. Morgen een duurloopje doen samen met DFW-Runners bij de Meent Kerst Marathon te Glimmen.
Een cross, en dan nog wel een marathon, is dat iets wat je moet willen? Diever is altijd leuk en mooi lopen en SV Friesland helpt met organiseren, dus iig de moeite waard om af te reizen naar Diever voor de Dieverzand boscross.
Start boscross
Paar jaar geleden was ik hier ook, ik was uitgestapt bij de twintig ipv de geplande dertig. Dit jaar dus revanche! Al hoe wel....de maand november was de droogste sinds tijden, de maand december heeft in die paar dagen alles al gecompenseerd. Bij ons in het bos van Beetserzwaag waren de eenden aan zwemmen op de wandelpaden. Dat beloofd dus niet veel goeds....
Het weer is daarentegen perfect, 4/5 graden, windstil, waterig zonnetje. Voor de start is leuk om weer vele lopers te zien. Oa Cees, welke ook pacer was bij Leeuwarden, Marco, en even snel Mart, en natuurlijk is Edward ook weer van de partij.
Om 11 uur starten we. We lopen in colonne het bos in. De sfeer is prima, en iedereen danst om de eerste plassen heen, ik ben blij mij mijn trailschoentjes. Al snel ontluikt de schoonheid van het bos zich. Herman Geritz komt naast me lopen, gezelllig, we hebben vaak het zelfde tempo, en nu ook weer, dus komende kilometers vliegen voorbij.
Een paar keer lopen we bijna verkeerd, maar dat ligt meer aan ons. De pijlen staan prima aangegeven, en loodst ons door mooie stukjes natuur. Na de vijf kilometer begint het al aanzienlijk rustiger te worden.
Eerste ronde leggen we af in 55 minuten. Er is 3x verzorging onderweg, en dan ook goede verzorging, alles is aanwezig, inclusief cola en warm water. Ik moet spontaan denken aan de verhalen van Jan Kooistra in het clubblad van SV Friesland, waarin hij beschrijft dat ie voor dag en dauw opstaat op veel water te koken voor tijdens de wedstrijd.
De natheid op het parcours valt mee, het is wel zwaar, twee grotere klimmetjes, en paar kleinere heuveltjes. Vooral naar de grond kijken of je niet opeens in een geul stapt, of blijft haken achter een boomstronk. De meeste paadjes zijn smal, maar prima te doen. De eerste helft heeft nog wel wat moderplassen, laatste deel aanzienlijk minder.
Tweede ronde wordt afgelegd in met een totale tussentijd van 1:55. We krijgen gezelschap van Gerry en iemand uit Hellevoetssluis. Hij geeft aan dat we net te hard lopen, maar dat ie liever bij ons blijft. Het is gezellig en we wisselen wedstrijdervaringen uit. Meneer uit Hellevoetsluis die heeft er zin in, en neemt de leiding bij de 25km. Tempo lijkt omhoog te gaan, ik hang achteraan de groep, dit ga ik niet volhouden.
Ik zie dat Herman zijn tempo laat vallen, mooi, dan kunnen we de rest mijn zijn 2-en doen. Maar Herman geeft aan dat ie last van zijn spieren heeft door de ondergrond. Ik hobbel door in de veronderstelling dat ie straks weer naast me komt lopen. Maar na een aantal kilometer, lijkt het erop dat ie niet meer langs zij komt.
Ondertussen begint de looptechniek wat te wensen over te laten. Mijn enkels hebben steeds meer te verduren, ik zak er soms bijna doorheen, ook de zachte modder is redelijk killing. Zal ik stoppen bij de 32? Ik loop helemaal alleen, en is best zwaar. Maar nee, ik ga door, ik heb niet voor niets mij opgegeven voor de marathon! En het bos is zo mooi, dat is geen straf om daar weer te mogen lopen.
Al van ver hoor ik Jan Kooistra mij omroepen. Er wordt terloops reclame gemaakt voor de Oliebollenloop in Gorredijk. En dan is er geen weg meer terug, ik sla de hoek om, de volgende ronde.
De laatste ronde gaat eenzaam door de bossen. Maar was is het stil, en mooi, even vergeet ik toch wel dat ik moe ben.
40km bordje, eindelijk!
Ik word ingehaald door een vrouw die ik herken, ja, dat is Jannet die mij daar even met gemak inhaalt. Daarna is het zoeken naar het 40km bordje....waar staat ding? Ik heb al ruim 40km op mijn GPS staan. Na 40,8km staat ie er eindelijk. Dat beloofd wat wat de gehele afstand gaat worden.
Ik bikkel nog wat door, haal nog een loper in. Ik zie dat finishen binnen de 4 uur er niet in zit. En daar, eindelijk dan, zie ik de finish boog!
4:06:48 (20ste van de 44 finishers)
Waarschijnlijk wilde ze in Diever de misgelopen kilometer tijdens de midzomeravondmarathon teruggegeven, parcours was 43.17km volgens mijn horloge. Het maakt niet uit, het was zwaar, maar het panorama was prachtig.
Bij de finish weer allemaal bekenden, er wordt voor sportdrank, bouillon, sinaasappelen gezorgd. Dat is toch altijd prima geregeld. Ik krijg een lift van Jeroen naar het dorpshuis, omkleden, en mijn 30ste marathon kan niemand mij meer afpakken!
In Dokkum krijgen we onze eerste stempel, en dan gaan we met de wind in de rug richting Ferwert, we vliegen over het ijs met de wind in onze rug. Er moet een heel laag bruggetje gepasseerd worden, dat gaat op de minst charmante manier.
