counter on tumblr
IWannaRun78

maandag 4 november 2019

Berenloop 2019

Marathon 61

Vorige week liep ik mijn laatste training, 35km door het Drents Friese Wold. Het ging niet hard, maar was prachtig. Zou de Berenloop wel sneller gaan en de route van vorige week kunnen evenaren?

We komen zondagochtend vroeg aan op Terschelling, fietsen halen en naar ons huisje trappen. Daar aangekomen snel wat boterhammen naar binnen werken en langzaam toch wat zenuwachtiger worden voor de marathon van vandaag.

Al snel sta ik weer in West. De halve start en die moedig ik even aan. Ik geef een high five aan mijn neefje Sam en moedig wat bekenden aan. En dan nu snel omkleden en startvak in. De wind voelt koud aan, maar blijkbaar ben ik één van de weinige die dat vind, de rest loopt in shirtjes rond. We zullen zien.



Daar is de toeter, het startschot, weer een kippenvel moment, we starten, iedereen moedigt ons enthousiast aan, dit voelt goed!

Al snel word ik bijgehaald door Tjeerd, die sjoeft me verder voorbij en ik wens hem een fijne race. Al snel nader ik het vier kilometerpunt, hier moeten mijn fans staan. Ik scan de kanten, maar zie niet degene die ik zoek. In mijn ooghoek zie ik Daan met zijn fiets aankomen crossen, ik ren snel naar hem toe, high five! Saar rent achter hem aan. Ik pak haar op en zeg dat we samen naar het strand gaan lopen, we krijgen een spons van de vrijwilliger en rennen door. Saar besluit dat ze liever op de fiets naar het strand gaat dan rennend met mij, high five en ik ga weer verder.



Het is eigenlijk best warm, licht zonnetje, de wind hebben we denk ik mee. Het is weer volop genieten. De rest rent aanzienlijk harder en ik word eigenlijk alleen maar ingehaald. De verzorgingsposten staan er weer prima bij.


Tot de 25km loop ik lekker mijn eigen race, gemiddeld rond de 5:25 tikken de rondes weg. Ondertussen heeft iedereen wel het zelfde tempo, praatjes maken wordt wat makkelijker. En zo gaan de kilometers wat sneller voorbij.Ondertussen gaat jas uit, het is echt te warm.



De verzorgingsposten worden steeds gezelliger, dat en het publiek geven weer vleugels, dit is mooi!

Al pratend naderen we het strand, daar loopt Tjeerd met zijn ziel onder zijn arm. Blijkt dat ie verkeerd is gelopen, en zit er helemaal doorheen. Hij kan niet opbrengen om mee te komen. Bovenop de duinen hoor ik opeens Daan roepen, hij staat me al op te wachten, hij sjoeft de duin af en we geven een knuffel. Saar staat verderop te spelen, high five en dan het strand op. Daan rent nog een stukje mee.



Het strand ligt er prachtig bij, de zon tovert de mooiste kleuren in de lucht, wat een plaatje. Tempo gaat ondertussen naar de 5:45, dat is minder. Met een nieuw loopmaatje bedwing ik het strand, na het strand weer een verzorgingspost, cola en een sinaasappel, en op naar de laatste paar kilometers.



Het lijkt of de longway alleen maar omhoog gaat. Het is nu echt even bikkelen, tempo is niet vooruit te branden. Er komen twee ambulance broeders op de fiets naast me rijden. Ik vraag of de sirene even aan mag, maar dat ging even niet. Nog even wat praten over het verloop van de wedstrijd, naast een paar onwelwordingen geen grote problemen.

Nog twee kilometer, ik pik een wandelaar op, die wil wel mee. Samen pakken we de laatste twee kilometer. Wanneer we nog één kilometer te gaan hebben, staat Jan Kooistra ons aan te moedigen, nu gaat het feest beginnen. Nog even langs de haven, en daar staat het publiek. Ze moedigen ons aan, schreeuwen ons naar de finish dit is geweldig, daar is de rode loper. Allemaal mensen die ons aanmoedigen, dit gaat nu echt vanzelf.

Daar is de eindstreep, 3:52, prima tijd, erg tevreden! Tot volgend jaar.

zondag 27 oktober 2019

Teutenlauf 2019

Het regent veel de laatste dagen, voorspelling is ook niet heel goed. Maar we laten ons niet kennen. Auto wordt op dezelfde plek geparkeerd als voorgaande jaren, geen kans om vast te komen zitten op een weiland. Het miezert wat, even omkleden, en dan even opwarmen in de sporthal. Daar nog wat bekenden gezien. Toch maar even warmlopen, daar loop ik Herman tegen het lijf, nog even een praatje maken. En dan op het startvak.

Het is inmiddels droog, met zelfs een zonnetje. Loper naast me kijkt naar me schoenen en vraagt zich af waarom ik trailschoenen draag op dit parcours, meest is toch verhard. Ik haal mijn schouders op en zeg dat ik dat wel zo prettig vind.

Het is bijna warm zo in het zonnetje, we vliegen over bekend terrein. En opeens raak ik in de war, dit ziet er toch anders uit dan andere jaren. De route is aangepast, ook leuk! Het blijft een mooi stukje draven zo.





Alles gaat lekker en de kilometers tikken weg. Klimmetjes op zijn lastig, maar naar beneden is het lekker gaan. De verzorgingsposten staan er weer prachtig bij. Cola is mijn favoriet, samen met de pretzels ga ik weer op naar de volgende verzorgingspost.

Ik ben nooit zo goed van het voorbereiden van de wedstrijden, dus hoe parcours loopt, en waar de klimmetjes zitten, dat is  voor mij altijd een verassing. Maar daar hebben ze wat op gevonden. Op het startnummer staat het hoogteparcours aangegeven, met daaronder de kilometeraanduidingen. Ik weet dus precies wanneer we gaan klimmen en wanneer er een einde komt aan die tocht. Dat maakt het toch wel weer makkelijker.

Halverwege worden we getrakteerd op een kadootje, we mogen een uitzichttoren beklimmen. Dik aantal traptreden klimmen. Daarna gaan we over een pad over het bos heen verder. Einde van het pad dalen we weer af naar beneden, tempo gaat er even uit, maar snel ben ik weer op dreef. Was een leuke afwisseling. Het is mooi genieten van de natuur, al is het wel lastig met de boomwortels en stenen te combineren met genieten, voor je het weet geniet je van een hap modder.

De route gaat lekker door, tot de 24km, dan begint het even goed te regenen. In korte tijd kletsnat, de plassen vallen nog mee, en lekker doorrennen. Niet alle lopers kijken goed uit, verscheidene zitten onder de modder of hebben zelfs bloed op de knieën.

Op kilometer 25, de laatste verzorgingspost. De bemanning van de post proberen alles droog te houden, dat lukt goed. Nog even en het zit er op.

Bij kilometer 26 duiken we een donker bos in, recht naar beneden. Nu lijkt het een soort glijbaan geworden, voeten glijden mooi weg, maar ik kan stand houden en nog een beetje tempo houden. Al snel zie ik het einde van het bos, nu de asfaltweg op, en gaan, nog 2.5 km.

Daar is de finish, met 2:52 finish ik. Ondertussen is het droog, en kan het vocht worden bijgevuld met bier. Snel naar de warme kleedkamers, was weer een mooie loop!

maandag 23 september 2019

Dam tot Damloop 2019

Het jaarlijkse feestje van Damloop is weer aangebroken. Deze staat toch wel weer ieder jaar bovenaan het lijstje om te lopen. Waarom? Het is 16 km een mooi feest, lopers en publiek maken er steeds een onvergetelijk feest van.

De tel ben ik kwijt geraakt hoe vaak ik hier heb gelopen, aantal keer twee keer gelopen, en dat gaat vandaag ook weer gebeuren.

Vlak achter de prominenten mag ik weer starten, gaat een 1:12 mij lukken? De warmte is al goed voelbaar, hopelijk gaat het geen parten spelen.

Daar is het startschot, de afgelopen weken schieten door mijn hoofd, de duurlopen, de intervallen, uren die ik buiten aan het trainen ben geweest. Kijken of dat zich gaat uitbetalen.

Na de IJ-tunnel merk ik al dat het lichaam niet zoveel zin heeft, de omgeving voelt aan als een oven. Tijden blijven steken op de 4:30. Hoe hard ik mijn best ook doe, tempo gaat alleen maar omlaag.

Bij de zeven kilometer staan mijn ouders, dat geeft even weer een boost.  Blijft warm, ik zie de 1:12 voor mijn ogen wegsmelten. De tijden gaan nu langzaam richting de 4:55.

Langs het parcours veel muziek en gezelligheid, hier doe ik het voor.

Ik ben niet de enige die het warm heeft, onderweg iemand die onwel is geworden, politie en rode kruis staan er al bij. Ik werp mijn spons toe, komt vast van pas.




Aangekomen in Zaandam is het super gezellig. Iedereen heeft er zin in, wat een feestje hier. Even nog wat aanzetten, en daar is de finish! Ik poog om onder de 1:18 te blijven, en dat lukt 1:17:32.

Tas heb ik weer snel teruggevonden. Erik en Richard zijn er ook al snel. Richard heeft ook gelopen met een mooie 1:10. Gezamenlijk op naar Amsterdam Centraal, voor een tweede ronde.



We starten weer om 13:30. Erik wil wel rustig aan doen, zo rond de 5:30. Bij de start heeft ie er zin in, en vliegt er vandoor. Richard en ik denken dat we hem later nog wel tegenkomen.

We maken ons niet druk en lopen rustig door de IJ-tunnel. Eigenlijk is rustig de enige manier om nu te lopen, lichamelijk kan ik niet veel harder, en is ook echt warm. Parcours is aanzienlijk drukker, er is meer publiek, wat een feest!



We dribbelen lekker over het parcours, kijken naar alle lopers die gaan wandelen, het voelt alsof we best hard gaan. De klokjes zijn onverbiddelijk, ruim boven de 5:30.

Op de 12 km staan onze ouders, even zwaaien voor de foto. We krijgen de tussentijd van Erik door, die ligt 10 minuten voor ons....oei, hij gaat voor onder de 1:20, onze tijd lijkt ruim over de 1:30 te gaan.

Er ligt op ongeveer de zelfde plek als eerste keer een loper in het gras, met EHBO erbij. Weer geef ik mijn spons af, heeft ie vast wat aan.



Zaandam is het weer genieten, veel water overal, douches en muziek, de laatste twee kilometer gaat vanzelf. De finish is weer in zicht, de tweede keer vandaag. Op 1:32 gaan de horloges uit. Hoppa!



Erik loopt al een paar minuten fanatiek te appen en te bellen, waar we blijven...die was er al 13 minuten.

Even later druppelen de eerste berichten door dat de laatste twee groepen, door de warmte, niet konden starten.

dinsdag 11 juni 2019

Solo-Duo-Team-Marathon Oosterwolde

Marathon 60

In Oosterwolde wordt een marathon georganiseerd. Dat is zo dichtbij die kan ik niet laten lopen. Trainingen gaan wat makkelijker af zo in de zomer, maar toch lukt het niet om veel kilometers te maken.




We hebben geluk met het weer, bewolkt en windje.

Voor de start nog even praten met Jan Kooistra en Cees. We zoeken de start op, een handje vol die de hele marathon doet. Al snel komen we met ze te praten, gesprek gaat over een onderwerp wat ik verder niet zal toelichten.

Daar is de start. Het is lekker draven en de kilometers tikken weg. Tempo ligt mooi op 5:40. Beetje praten hier en daar. De meeste doen de marathon in groepsvorm, dat geeft de marathon een leuk karakter. De fietsers kunnen we ook meteen gebruiken wanneer we tegen de wind in moeten lopen.

Parcours gaat langs mooie stukken, langs water, weilanden en nog een mooi bos. Rond het stuk van het bos is het helemaal genieten. Ik ben alleen komen te lopen, achter me geen teken van leven en voor me, in de verte zie ik Cees verder weg lopen. De snelheid begint wat te zakken, maar gaat nog steeds lekker.

De verzorgingsposten hebben alleen water en ranja en soms een banaan. Daar mis ik wel even wat krachtvoer of sportdrank.

Bij de laatste verzorgingspost mogen we nog even over het boerenerf en dan rennen we weer op Oosterwolde af. Daar slingeren we nog wat door het dorp heen. Ik loop erbij of ik net 41km hardgelopen heb, we komen op bekend terrein.

Nog even een paar bochtjes en daar hoor ik Jan Kooistra. Applaus, en de finishtijd is 4:15:27. We krijgen een mooie medaille, en weer water. Snel naar de auto waar ik cola heb liggen....nou ja, eigenlijk was het...schuifelen naar de auto waar ik dus cola heb liggen.


zaterdag 9 maart 2019

PiterRun


Eigenlijk staat de Sallandtrail altijd hoog op mijn lijstje. Ik kon de motivatie niet vinden om te gaan trainen. In de weilanden zie ik reclame voor de PiterRun, waarom ook niet? Ik schrijf me in op de laatste dag dat het kan, en dan nog even een paar trainen er uit persen en ik ben er klaar voor!

Zaterdagochtend op mijn fiets naar Lippenhuizen, het dorp verderop. Het waait hard en ik heb wind mee. Leuk voor nu, maar de route is vanaf Wijnjewoude naar Lippenhuizen, dus wind tegen!

De aanmelding gaat gemoedelijk, er zijn geen startnummers, sportcomplex ziet er netjes uit met mooie kleedkamers. Even kort de tijd doden met wat praten en dan is het tijd om in de bus te stappen. Met de bus is het al een leuke route, zie ik al die bekende plekken ook is op die manier.

Nadat de wandelaars zijn uitgestapt, moeten wij nog een stukje verder. Ergens achter Wijnjewoude mogen we uitstappen. Het kerkje, de omgeving, vormen een mooi punt voor de start. We krijgen kort uitleg. Wanneer de klokken gaan luiden kunnen we gaan lopen, super relaxed allemaal.

We belanden meteen tussen de heide, stukken bos, het is werkelijk genieten. De bomen houden de meeste wind tegen. Het groepje waarin in loop is gezellig en er wordt lekker gepraat. We tikken de kilometers weg. De rondetijden zijn netjes tussen de 5:20 en 5:30. De route blijft voornamelijk onverhard.

Verzorging is prima op orde, genoeg vrijwilligers langs het parcours en ook een prima weertje. We halen hier en daar wat wandelaars in. Langzaamaan komen we op voor mij bekend terrein. Het groepje valt langzaam uit elkaar.

We naderen Jubbega, pakken nog een paar stukjes bos en naderen dan de vaart. Klein stukje wind mee, het water golft hard we zien aan de overkant al mensen bikkelen tegen de wind in. Nog iets van dikke drie kilometer. Het begint te regenen, het is nu even echt bikkelen. De meters gaan door, we zien de watertoren, de kerk, het sportveld.

Nog één bocht en we zijn er, mooi gedaan. Mooie route en zo dichtbij huis en lekker even 2:07 gelopen op een dikke 23km. Nu nog even douchen, een prima afsluiter, warm en ziet er netjes uit.

Al met al een leuke, ontspannen en vooral mooie loop, prima organisatie!


maandag 17 december 2018

Spijkenisse SPARK Marathon

Marathon 59

Daar sta je dan, op een zondag, vlak voor half elf in de ochtend in Spijkenisse. Het leek best een goed plan om na de Berenloop een paar weken later weer eentje te rennen. Alleen nu heeft het gesneeuwd en best koud, is zien wat het gaat worden.

Richard wil graag 3:30 lopen, en liever daaronder. We zullen het zien. We zien een hand omhoog gaan met een pistool. Dat is vast een teken, een paar tellen later een knal en daar gaan we. Rondje atletiekbaan, en dan Spijkenisse in. Het is even wennen met de sneeuw, maar dat blijkt best mee te vallen.

Ergens in mijn hoofd had ik het idee dat we alleen maar industrie zouden zien, maar niks van dat. We lopen de eerste 25km over prachtige dijken met mooie vergezichten, althans, dat denk ik. Want we kunnen niet ver kijken door de mist, maar we kunnen de schapen iets verder op zien. Landschap veranderd niet veel, maar dat is oke. We hebben op zich geluk met het weer, minimaal wind, kou en droog.

We blijven voor de groep van 3:30 uitlopen, rennen netjes rond de 4:55 per kilometer. Bij de 20km heb ik het wel gehad. Energie raakt op. Ik zwaai Richard uit en ga op eigen tempo verder. Ik blijf even bij de pacers van 3:30 hangen. Maar dat houd ik ook niet vol.

Alleen vervolg ik mijn weg, ik zie langzaam mijn eindtijd oplopen van 3:30 naar 3:45 en iets later ik dat ik nog kan finishen onder de 4 uur.

We lopen langs een weg, niet meest fraaie van het parcours. Ik ga op zoek naar de drankpost, die zou toch ergens bij de 30km moeten staan. Een kilometer later heb ik hem toch nog gevonden!

Lopen nog even door een dorpje, her en der een verdwaalde supporter, en nu door Spijkenisse naar de finish. Aftellen geblazen. En dan is daar eindelijk de atletiekbaan, mijn naam wordt omgeroepen en met een tijd van 3:57. Snel aan de bouillon. Richard staat me al op te wachten, die heeft een dikke pr gelopen van 3:29, hoppa.

Was het de moeite waard om in Spijkenisse te lopen? Accommodatie, douches en verzorging was op zich prima op orde (ik miste de cola), aantal vrijwilligers die hielpen op het parcours
 was veel, geen kans om mis te lopen.. Parcours was voor de helft oke, al was het meer van het zelfde. Tweede helft was wat meer woonwijk en niet bijzonder. Het is blijkbaar wel een goed parcours voor een PR. :-)

maandag 5 november 2018

Berenloop 2018

Marathon 58

Het is donker en bijna middernacht, winderig, trainen voor een marathon in november. "Waarom heb ik me nu weer ingeschreven voor een marathon?", spookt door mijn hoofd. Waarom toch al die moeite.

Al snel is het november en sta ik om 12 uur alle lopers aan te moedigen die de halve marathon gaan doen, van geconcentreerde koppies tot grote lach, iedereen heeft er zin in.

Even later sta ik ook in het startvak, ik start in het wedstrijdvak, lekker rustig en vooraan. Ik hoor mensen om mij heen die zonder blikken of blozen tijden van 3:30 of 3:45 roepen, of nog sneller. Mijn gok gaat rond de 4 uur worden. Ik wens ze veel succes.

Daar is het startschot, de scheepshoorn klinkt, we starten. Kippenvel van alle mensen langs het parcours, we zijn begonnen, 42km hardlopen!

Rondje haven, dan richting de vier kilometer. Lichaam heeft er duidelijk zin in, tijden gaan niet boven de 5 minuut per kilometer. Bij de vier kilometer verzorging en staan mijn fans, even highfive en weer door.

Vlak voor de tien kilometer lijk ik wel wat terug te vallen, ik word ingehaald door Tjeerd, oude bekende uit ons dorp. Hij wil 3:30 lopen, we praten rustig wat en ik volg zijn tempo. Gaat eigenlijk best goed. Al snel komen we in een groepje te lopen, die volgen het zelfde tempo, we blijven sneller lopen dan 12 km/u. De sterke verhalen van zware marathons vliegen door de lucht, super warme marathon, veel wind, regen, we komen tot de conclusie dat we vandaag erg blij zijn met het weer. Fris, zonnetje, windje, top weertje voor een marathon.

Daar midden op het eiland staan nog fans me aanmoedigen, dat geeft weer extra vleugels.

Vlak voor de Boschplaat moet ik ze loslaten, ik draaf alleen verder. Even later kom ik spontaan in een groepje terecht waar we om en om kopwerk doen. We hebben wind tegen op de Boschplaat, wat vliegen we over het parcours zo als team. 

Wat is het genieten van het uitzicht, lichaam voelt goed, dit mag nog wel even doorgaan. Tot aan Midsland blijft het mooi. De verzorging blijft ook weer goed geregeld. Het publiek moedigt overal enthousiast aan, zwaaien en lachen naar publiek en weer door.

Dan het strand op, ondertussen loop ik met een loper die beweerd nog 3:30 te kunnen lopen. Even controleer ik of hij gelijk heeft, en ja. Wat super goed, voor we het strand opgaan, zou ik nog 3:30 kunnen lopen. 

Het strand ligt er als een biljartlaken bij, de zee is ver weg. Je voelt je helemaal alleen daar zo op die grote vlakte. Ik word ondertussen wel regelmatig ingehaald, wat iets aangeeft over mijn snelheid die naar beneden keldert. 

Vlak voor strandopgang staan mijn fans weer. Dikke highfive weer, Daan rent nog een stuk mee. Het zand is te mul om fatsoenlijke snelheid te kunnen maken, nog even klimmen en we zijn bijna op de Longway. Voor we de Longway opdraaien nog even een verzorgingspost, als je energie echt op is, krijg je daar weer energie, wat een feestje is het daar! En dan nu echt die laatste zes kilometer lopen.

De Longway gaat niet snel, maar netjes onder controle, aftellen voordat we in West zijn, ook dit is weer een mooi stuk van het parcours.

En daar is de 41km, bekende stem van Jan Kooistra klinkt al. De laatste kilometer weet hij ons nog energie te geven, nu aanzetten. Er komt steeds meer publiek, we draaien het centrum in, nog meer publiek. Iedereen juicht en schreeuwt, wat een super gevoel, grote lach, nu op de rode loper, hordes mensen die aanmoedigen, wat een gevoel, sprinten, en ja, de finish. De speaker roept om "En daar is Thierry uit Groenedijk...euh Gorredijk!" Zelf de finish is leuk.

Nu weet ik weer waarom ik daar midden in de nacht voor aan het trainen was, het was het waard. Volgens jaar weer! 

Eindtijd was 3:37:49, tweede tijd ooit op de Berenloop, en snelste tijd sinds november 2011. Erg blij mee.














zondag 21 oktober 2018

Teutolauf 2018

Voor je het weet is het jaar weer om, en sta ik weer bij de Teutolauf. Het weer is perfect, even genieten in het zonnetje. Bij de start even praatje maken met Herman. En dan is de start daar.

Is kijken hoe het allemaal zal gaan. Het is druk op het parcours, eerste 4km is het zoeken naar een plekje. Snel duiken we daarna het bos in. Ik weet meteen weer waarom ik ieder jaar hier kom, wat is het hier toch vreselijk mooi.

Klimmetjes gaan met gemak, de eerste 15km zitten erop voor ik er erg in heb. De trap hebben ze dit jaar weer achterwege gelaten, daarvoor in de plaats krijgen we een stevige klim recht omhoog. Nu toch echt even wandelen.

Bovenaan komt er toch wel even wat techniek kijken, boomwortels en stenen moeten worden ontweken worden. Duidelijk weer een houterige Nederlander op het parcours, maar het voelt allemaal prima en vrolijk zet ik de volgende stappen.

Bij de 21km krijgen we nog bier aangeboden, ik houd het bij de cola en chocolade. De verzorging staat er weer tiptop bij.

Nog maar een paar kilometer, hier en daar wat klimmetjes en vooral genieten van het parcours en het uitzicht. Duidelijk dat het al lange tijd droog is, op sommige stukken zie je de stofwolken onder de schoenen vandaan komen.

Laatste verzorging, en dan naar knallen naar de finish. Paar kilometer voor de finish komen we het bos uit, asfalt nodigt nu uit om nog even aan te zetten. Gaat super snel, de finish is in zicht, ik hoor mijn naam omgeroepen worden, en de finish is gehaald op een tijd van 2:46.



Even een biertje drinken en dan de douches zoeken, was weer een top wedstrijd.

zondag 23 september 2018

Dam tot damloop 2018

 Dit jaar weer twee keer ingeschreven voor de Dam tot Damloop. Broer Richard laat weten dat hij voor 1:09 gaat, oei, ik moet gaan trainen!

Er wordt hard getraind, en eindelijk is het dan zover, 10:25 in een nat Amsterdam. Achter het wedstrijdvak wordt het startvak warm gemaakt om te starten, bij ons is er concentratie, hier en daar een lach en verder strakke koppies. Het startschot klinkt, daar gaan we.

Even tempo zoeken, kippenvel, de ij-tunnel in, weer kippenvel, even genieten van dit moment. Focus gaat over naar hardlopen. De tijden zijn precies zoals ik ze wil.

Er is weinig publiek, hier en daar wat mensen. Klimmetjes vallen wat zwaar, er begint wat verval op te treden, alles voelt goed. Horloge geeft aan dat er genoeg marge is. Mijn ouders staan bij de 7km, ik zie ze nog net op tijd, zwaaien en vrolijk door!



Driftig de plassen ontwijkend kom ik aan in Zaandam. Zaandam begint wakker te worden, nog paar een paar keer vals plat, bruggetje. 300 meter, sprinten, 1:10 kan gehaald worden! En ja:
1:10:29!
Trots op dit resultaat.



Richard is later gestart, maar staat al snel naast me, die heeft even 1:07 gelopen. We kleden ons om en gaan rustig naar Amsterdam Centraal voor een tweede keer de damloop te doen.

Op Centraal station spreken we af met het jongste broertje Erik. Hij gaat voor de eerste keer de damloop doen. We wachten zo lang mogelijk in het centraal station, het is echt nat en koud buiten.

Daar staan we weer in het startvak, blijkbaar zien we er warm genoeg uit, we krijgen geen warming up. De warming up blijkt te komen als we starten. Het is druk, aantal grote plassen ontwijken en we zijn weer in de ijtunnel. De zijkant van de tunnel ligt nu vol met poncho's.

We hebben het tempo er goed in, rondes tikken we weg met 4:52. We zwaaien naar onze fans bij de 7km, even goede break om de laatste paar kilometers in te gaan. Alles gaat goed, Erik houdt het goed bij, drukte op parkoers valt mee, publiek laat het massaal afweten, de mensen die er staan moedigen ons onvermoeid aan. Bij de 12 km staan Heidi en Joy aan te moedigen.

Als we nog 3,5 kilometer moeten merk ik dat ik ze moet loslaten, het lukt niet meer om het tempo vast te houden. Ik schakel terug, rondetempo gaat langzaam omhoog. Genieten van Zaandam, nog even paar bochten, en dan is daar de finish. Het is mooi geweest vandaag! Nog even een poging doen om 1:20 aan te tikken, en dan lukt:
1:20:41

Snel mijn kleding ophalen, die zit in de tas van Richard. Maar de vrachtwagens mogen niet uit geladen worden. Het is bar koud, maar eindelijk na lang wachten komt daar de tas.

Teruglopend valt het op, ondanks de regen loopt iedereen met een grote lach rond, het is en blijft een feestje en iedereen is trots op zijn prestatie.

maandag 9 juli 2018

Sallandtrail 2018

Het is lente! Duidelijk te merken tijdens het lopen van de Sallandtrail. Dit jaar loop ik hier weer de 50km. Het is super lekker weer. Niet te heet, waterig zonnetje en voor het eerst dit jaar kunnen hardlopen in korte broek en shirt.

Afgelopen weken in de nacht op pad geweest. Kunnen genieten van mooie sterrenhemel, de maan welke veel licht gaf, soms erg koud, soms met veel pijn en moeite, soms op gemak. En dat allemaal voor één doel, vandaag hier te kunnen lopen.

De eerst rond gaat best oké. Het is een prachtige ronde en weer genieten, veel single tracks. De verzorging staat er ook weer goed bij. Als afsluiter van de ronde nog even door een grote bak zand, en dan zit de 25km er alweer bijna op. Klein beetje twijfel, tempo ligt niet hoog, lichaam heeft het zwaar...finishen en spijt krijgen of doorgaan?

Tuurlijk gaan we door, de tweede ronde is veel mooier en wie A zegt moet ook B zeggen. Als een langzame diesel ga ik door. Het uitzicht is fantastisch, ik hoor alleen mijn eigen voetstappen. Het is op sommige plekken goed klimmen. Het is knokken, doorgaan, benen hebben het zo zwaar, maar er wordt bijna niet gewandeld.

De twee verzorgingsposten zijn twee bakens waar ik mij op kan focussen.



Nog twee kilometer, samen met een andere loper zoeken we de finish op. De tijd vergeten we maar, die staat ergens op 6:07.


maandag 5 februari 2018

Lappenvoortmarathon

Marathon 56

Over twee weken de Sallandtrail. Nu al heel wat kilometers in de avond en de nacht gemaakt, de sterren en de maan vergezelde mij. Maar om nu 42km te gaan lopen in mijn eentje, is net even iets te veel gevraagd.

Vorig jaar was rond deze periode de Lappenvoort marathon, een kleine check op dfwrunners.nl leert al snel dat deze weer dit jaar is. Top!



Ik krijg mijn eigen beker voor drinken, nummer 12. Vlak voor de start even een praatje maken, blijkt al snel dat ik hier tussen echte kilometervreters sta. Even een kleine uitleg en daar gaan we.

Al snel zijn we op een open stuk, het is vechten tegen koude wind, ruim 1.5km, daarna is het weer genieten. Het is een mooi rondje, prima om deze 8x te moeten lopen.

De rondes tikken weg, kilometertijden zijn niet snel, tussen de 6:05 en 6:28, maar alles voelt lekker. Vanaf ronde vier zie ik niemand meer voor me of achter me, lekker rustig doorhobbelen.

Bij iedere ronde even wat bijtanken, de verzorging staat er perfect bij, onder andere cola, chocolade, tuc koekjes, banaan, hiermee redden we de marathon zeker!

Laatste twee rondes is het aanpoten, lichaam voelt goed, maar de rondetijden zijn niet echt iets om trots op te zijn.

Dan nog twee kilometer, ik weet alle afstanden nu, tot de bocht, tot museum, parkeerplaats, even doorbijten, en ja...ik ben er!

Uiteindelijk 9e van de 14 die de marathon hebben volbracht in 4:17.