counter on tumblr
IWannaRun78

zondag 23 september 2018

Dam tot damloop 2018

 Dit jaar weer twee keer ingeschreven voor de Dam tot Damloop. Broer Richard laat weten dat hij voor 1:09 gaat, oei, ik moet gaan trainen!

Er wordt hard getraind, en eindelijk is het dan zover, 10:25 in een nat Amsterdam. Achter het wedstrijdvak wordt het startvak warm gemaakt om te starten, bij ons is er concentratie, hier en daar een lach en verder strakke koppies. Het startschot klinkt, daar gaan we.

Even tempo zoeken, kippenvel, de ij-tunnel in, weer kippenvel, even genieten van dit moment. Focus gaat over naar hardlopen. De tijden zijn precies zoals ik ze wil.

Er is weinig publiek, hier en daar wat mensen. Klimmetjes vallen wat zwaar, er begint wat verval op te treden, alles voelt goed. Horloge geeft aan dat er genoeg marge is. Mijn ouders staan bij de 7km, ik zie ze nog net op tijd, zwaaien en vrolijk door!



Driftig de plassen ontwijkend kom ik aan in Zaandam. Zaandam begint wakker te worden, nog paar een paar keer vals plat, bruggetje. 300 meter, sprinten, 1:10 kan gehaald worden! En ja:
1:10:29!
Trots op dit resultaat.



Richard is later gestart, maar staat al snel naast me, die heeft even 1:07 gelopen. We kleden ons om en gaan rustig naar Amsterdam Centraal voor een tweede keer de damloop te doen.

Op Centraal station spreken we af met het jongste broertje Erik. Hij gaat voor de eerste keer de damloop doen. We wachten zo lang mogelijk in het centraal station, het is echt nat en koud buiten.

Daar staan we weer in het startvak, blijkbaar zien we er warm genoeg uit, we krijgen geen warming up. De warming up blijkt te komen als we starten. Het is druk, aantal grote plassen ontwijken en we zijn weer in de ijtunnel. De zijkant van de tunnel ligt nu vol met poncho's.

We hebben het tempo er goed in, rondes tikken we weg met 4:52. We zwaaien naar onze fans bij de 7km, even goede break om de laatste paar kilometers in te gaan. Alles gaat goed, Erik houdt het goed bij, drukte op parkoers valt mee, publiek laat het massaal afweten, de mensen die er staan moedigen ons onvermoeid aan. Bij de 12 km staan Heidi en Joy aan te moedigen.

Als we nog 3,5 kilometer moeten merk ik dat ik ze moet loslaten, het lukt niet meer om het tempo vast te houden. Ik schakel terug, rondetempo gaat langzaam omhoog. Genieten van Zaandam, nog even paar bochten, en dan is daar de finish. Het is mooi geweest vandaag! Nog even een poging doen om 1:20 aan te tikken, en dan lukt:
1:20:41

Snel mijn kleding ophalen, die zit in de tas van Richard. Maar de vrachtwagens mogen niet uit geladen worden. Het is bar koud, maar eindelijk na lang wachten komt daar de tas.

Teruglopend valt het op, ondanks de regen loopt iedereen met een grote lach rond, het is en blijft een feestje en iedereen is trots op zijn prestatie.

maandag 9 juli 2018

Sallandtrail 2018

Het is lente! Duidelijk te merken tijdens het lopen van de Sallandtrail. Dit jaar loop ik hier weer de 50km. Het is super lekker weer. Niet te heet, waterig zonnetje en voor het eerst dit jaar kunnen hardlopen in korte broek en shirt.

Afgelopen weken in de nacht op pad geweest. Kunnen genieten van mooie sterrenhemel, de maan welke veel licht gaf, soms erg koud, soms met veel pijn en moeite, soms op gemak. En dat allemaal voor één doel, vandaag hier te kunnen lopen.

De eerst rond gaat best oké. Het is een prachtige ronde en weer genieten, veel single tracks. De verzorging staat er ook weer goed bij. Als afsluiter van de ronde nog even door een grote bak zand, en dan zit de 25km er alweer bijna op. Klein beetje twijfel, tempo ligt niet hoog, lichaam heeft het zwaar...finishen en spijt krijgen of doorgaan?

Tuurlijk gaan we door, de tweede ronde is veel mooier en wie A zegt moet ook B zeggen. Als een langzame diesel ga ik door. Het uitzicht is fantastisch, ik hoor alleen mijn eigen voetstappen. Het is op sommige plekken goed klimmen. Het is knokken, doorgaan, benen hebben het zo zwaar, maar er wordt bijna niet gewandeld.

De twee verzorgingsposten zijn twee bakens waar ik mij op kan focussen.



Nog twee kilometer, samen met een andere loper zoeken we de finish op. De tijd vergeten we maar, die staat ergens op 6:07.


maandag 5 februari 2018

Lappenvoortmarathon

Marathon 56

Over twee weken de Sallandtrail. Nu al heel wat kilometers in de avond en de nacht gemaakt, de sterren en de maan vergezelde mij. Maar om nu 42km te gaan lopen in mijn eentje, is net even iets te veel gevraagd.

Vorig jaar was rond deze periode de Lappenvoort marathon, een kleine check op dfwrunners.nl leert al snel dat deze weer dit jaar is. Top!



Ik krijg mijn eigen beker voor drinken, nummer 12. Vlak voor de start even een praatje maken, blijkt al snel dat ik hier tussen echte kilometervreters sta. Even een kleine uitleg en daar gaan we.

Al snel zijn we op een open stuk, het is vechten tegen koude wind, ruim 1.5km, daarna is het weer genieten. Het is een mooi rondje, prima om deze 8x te moeten lopen.

De rondes tikken weg, kilometertijden zijn niet snel, tussen de 6:05 en 6:28, maar alles voelt lekker. Vanaf ronde vier zie ik niemand meer voor me of achter me, lekker rustig doorhobbelen.

Bij iedere ronde even wat bijtanken, de verzorging staat er perfect bij, onder andere cola, chocolade, tuc koekjes, banaan, hiermee redden we de marathon zeker!

Laatste twee rondes is het aanpoten, lichaam voelt goed, maar de rondetijden zijn niet echt iets om trots op te zijn.

Dan nog twee kilometer, ik weet alle afstanden nu, tot de bocht, tot museum, parkeerplaats, even doorbijten, en ja...ik ben er!

Uiteindelijk 9e van de 14 die de marathon hebben volbracht in 4:17.









dinsdag 7 november 2017

Berenloop 2017

Marathon 55

De ochtend begint al vroeg met een warming up bij de jeugdloop. Oudste zoon gaat zijn eerste hardloop wedstrijd doen. De vraag is even wie er zenuwachtiger is, hij of ik. Toevallig hebben we beide het zelfde startnummer, dat is even toevallig!

Startschot, aanmoedigen, snel naar het begin van de staart. Alle kids komen voorbij....maar waar is die van mij? Al snel krijg ik een berichtje dat ie halverwege is omgekeerd. Zijn eerste DNF is een feit. Maar super stoer dat ie gestart is.

Om 12 uur sta ik alle lopers van de halve marathon aan te moedigen. Een lange rij van enthousiaste lopers passeert me. Na dikke 20 minuten is het tijd om even de laatste handelingen te doen, en plekje in het startvak te vinden.



We hebben geluk met het weer, droog, bewolkt en zonnetje. De hoorn klinkt, we mogen! Genieten dat ik hier mag lopen, publiek is enthousiast. Rondje om het centrum, langs de haven en we gaan West uit, nu begint het echt!





Op de vier kilometer staan zoon en dochter enthousiast aan te moedigen, even een knuffel en weer door. We lopen langs het wad, het genieten, prachtige wolkenpartijen, perfect weer. Genieten.

De route gaat langs alle dorpjes, overal staan ze aan te moedigen en dat geeft vleugels, het gaat super goed. Ik besef me nog niet helemaal dat de we wind mee hebben.

Er komt iemand naast me lopen die klaagt dat de bordjes niet goed staan. Ik geef aan dat ze prima staan, waarop ik vraag wat zijn gps aangeeft, die heeft hij niet, alleen de tijd. Conclusie wordt dus uiteindelijk dat ie zijn dag niet heeft.....

We zijn op het Oosterend, we draaien de Boschplaat op. De plaatjes zijn super, uitzichten zijn genieten. De wind die ik de eerste helft compleet gemist heb, waait ongenadig in mijn gezicht. Rondetijden lopen langzaam op. Het wordt zwaarder.

Alle verzorgingsposten staan er weer picobello uit, vrijwilligers zijn gezellig en geven alles goed aan. Het wordt verleidelijk om  te gaan wandelen, ik zet door, Midsland aan zee komt in zicht. Nu gaat het aftellen beginnen. Nog maar 12km........dat wordt lang tellen besef ik. Er komt nog even een pittige bui over, geeft bijna een heroïsch gevoel.

De strandopgang is hoog, als we bovenop staan is het een plaatje. De zee is ver weg, ze zon en wolken vechten om een plekje. Het strand ligt er goed bij, de tegenwind is koud, het is bikkelen. Geen brede ruggen om achter te schuilen. Rondetijden liggen nu op de dik op de zeven minuten.

Aan het einde van het strand staan zoon en dochter. Oudste rent meteen op mij af, heeft een mooie tekening gemaakt op het strand in het zand. Dochter rent achter me aan met haar Berenloopvlag. Ze roept me na dat het niet lukt, ze heeft korte benen! Zwaaien en weer door.

Nog een verzorgingspost bij de 35km. Als er een prijs uitgereikt kan worden voor leukste verzorgingspost, dan zouden ze zeker winnen.

Tempo is er compleet uit, maar geniet nog steeds. Er komt een loper naast me lopen die aangeeft dat ie nog onder de 4 uur wilt, ik wens hem succes met deze onmogeijke taak. Hij vraagt of ik aansluit, oke...laten we het proberen. Wonderwel gaan de benen sneller, tempo gaat naar de 5:15, we tikken de kilomters weg.

Jan Kooistra geeft ons een laatste energie boost, noemt alle namen. Publiek moedigt ons aan, we vliegen met zijn twee. Het wordt drukker met publiek, iedereen is enthousiast, ik ga hard, zo hard. Zonder pijn vlieg ik over de loper, ik geniet van het publiek. De tijd gaat makkelijk onder de 4 uur.

Ik finish op 3:58:49. Top, zeker niet meer verwacht, snelste tijd weer sinds 2011.

Dat was een mooi einde van een goed georganiseerd feestje, ze mogen trots zijn daar op Terschelling!








maandag 30 oktober 2017

Teutolauf 2017

Auto op mijn vaste plek zetten, en op draf naar de inschrijving om daar mijn startnummer op te halen. Nog een 40 minuten voor de start. De mevrouw achter de inschrijftafel spreekt blijkbaar niet zo goed Duits, maar het lukt, ik heb mijn startnummer!

Nog even omkleden aan de andere kant van de weg, warmlopen, en startvak induiken. Ik sta mooi aan het begin van het startvak, niet dat ik zo'n toptijd ga lopen, we zullen zien, ik voel me prima na de Amsterdam en Eindhoven.

Route is ondertussen bekend, eerste stuk buitenom. Paar kilometer later duiken we het bos in. Door de bomen zie je de regenwolken hangen, met een waterig zonnetje. Blijft altijd een magisch moment zo door het bos, het is inmiddels stil en iedereen is bezig met zijn wedstrijd.

Verzorging staat er weer goed bij, de cola blijft mijn favoriet. Kilometers vliegen voorbij. Inmiddels moet ik plassen en besluit dat te gaan doen als ik toch moet wandelen. Dat is een slechte afspraak blijkt later.

Parcours is op sommige stukken glad, de boomwortels worden netjes ontweken. Zonder al te grote kunsten zal ik de wedstrijd uitlopen.

Op de 21km nog een verzorgingspost, pak wat cola, het bier pak ik ook maar aan, even wat eten, en weer verder. Dan eindelijk een wat steilere helling, weet niet zeker of hij steil is, maar steil genoeg om het te gebruiken als excuus om even te plassen.

Alles voelt nog goed, de heuveltjes gaan wat langzamer, naar beneden rennen gaat relaxed, krijg aantal keer mooie boost energie. Laatste verzorgingspost pak ik genoeg eten om nog een week te kunnen overleven in het bos. In de verte is de zon te zien, laag boven het land, de lucht kleurt oranje, prachtig schouwspel.

Laatste paar kilometer, even aanzetten, finish in 2:46:08!









dinsdag 17 oktober 2017

Amsterdam marathon

marathon 54


Dinsdag besluit ik om mee te doen met de marathon van Amsterdam. Ik mag meedoen onder de naam Viola. Omzetten is zo gedaan, vrijdag startnummer ophalen en t-shirt. Ik krijg een dames t-shirt aangeboden, en vraag of ik een mannenshirt kan krijgt. De beste mevrouw geeft aan dat ik het bij haar collega moet regelen die naast haar staat. Dus in die rij staan, en meteen krijg ik een mannen t-shirt, ik denk dat ze van de gemeente waren. :)




Zondag kan ik zonder veel wandelen het stadion bereiken, spullen afgeven en stadion inlopen. Dat geeft toch wel even een kippenvel momentje om hier te lopen. Startvak opzoeken, daar aantal bekenden gesproken. De tijd vliegt, daar is het startschot! Groot applaus door het stadion, mooi! Gaat nog ruim 10 minuten duren voor we we mogen starten. Er klinkt nog 1 minuut applaus voor de overleden burgemeester. Het komt niet helemaal over.

Dan passeren we eindelijk de startstreep, dit is mooi, tribune vol, in het stadion, genieten! Stadion uit, straat uitlopen, en we zijn in het Vondelpark. De stad leeft gewoon door, de Ansterdammers doen allemaal hun ding, we krijgen her en der wat aanmoedigen. Het is druk op het parcours, ik kom niet in de flow en ben voornamelijk bezig met een weg te zoeken tussen alle voeten van andere.

We duiken onder het rijksmuseum door, dat is wel even uniek. We worden ingehaald door een schreeuwende vrouw op een fiets, we zouden haar leven compleet verruïneren, de stad was helemaal afgezet, precies waar zij wilde fietsen. Ondertussen staan we bijna stil op het parcours, te veel mensen voor de krappe bochten.

De drankposten zijn een ramp, iedereen duikt op de kraampjes, die aan één kan van de weg staan. Het is onmogelijk om water te krijgen zonder te wandelen.



De drukte en het zoeken naar de weg blijft zo doorgaan tot 26km. Ondertussen geniet ik wel van het tempo als ik even vrij kan lopen. Alles voelt goed, het gaat soepel, om mij heen veel Frans en Spaans toch een beetje buitenland gevoel. Het begint warmer te worden, maar niet te warm, prima!

Na de 26km verlaten we de Amstel. De wegen worden breder, iedereen kan zijn eigen weg lopen. Publiek begint ook enthousiast te worden, nu begint het echte genieten. Tempo houd ik vast, vele lopers gaan wandelen, ook groot aantal die de hekken proberen om te duwen. Of zullen ze last hebben van kramp?

Aftellen is begonnen, verzorgingsposten blijven drama, maar zijn wel prima voorzien van isostar en sportgel, water en sponzen. Ik passeer grote groepen mensen langs de kant, leuk dat er zoveel zijn. Opvallend is dat ze allemaal met hun fiets er staan, en stoïcijns voor zich uitkijken. Ik besef me dat ze allemaal wachten om het parcours over te mogen steken....

We naderen het Vondelpark, krijg nog even een aanmoediging, doorbijten nu. Vondelpark uit...vanochtend stond hier toch het stadion.......het is blijkbaar opeens een dikke kilometer verplaatst. Genieten van de laatste kilometer. Daar is het stadion, nu echt aftellen! Met een grote lach kom ik over de finish, 3:53:02. Erg tevreden, zo een week na Eindhoven.

Volgend jaar weer? Ik denk het niet, te druk waardoor je niet je eigen tempo kan bepalen, verzorgingsposten waren een drama, publiek deed redelijk zijn best, starten en finishen in stadion is wel uniek.






dinsdag 10 oktober 2017

Marathon Eindhoven 2017



Marathon 53

Wanneer ik Eindhoven inrijd, speelt Spotify Eye Of The Tiger af. Even een parkeerplek zoeken, startnummer regelen, drinken afgeven, en dan maar wachten op de start.

Waterig zonnetje schijnt door de wolken. Weersvoorspelling geeft aan dat het gaat miezeren, we zullen zien.

Zenuwachtig sta ik voor het startvak te wachten tot het zover is. Mooi moment om even naar het startvak te kijken, veel gespannen koppies. Iedereen heeft hier ongetwijfeld hard naar toe gewerkt, de muziek schalt luid. Nog paar minuten en dan 10 uur, spontaan komt Eye Of The Tiger langs. Mooi toeval, zal het een teken zijn dat het vandaag goed zal gaan?

Doel gaat rond de 4 uur/4:15 te finishen, de start gaat soepel. Al snel ren ik langs de pacers van 4 uur, wanneer zullen die mij weer gaan inhalen? Om mij heen weinig gepraat, je hoort alleen maar het gedraaf van al die lopers.

Mensen staan overal te juichen. Het is genieten hoe de mensen iedereen aanmoedigen. Op veel plekken staan bandjes, tempo gaat dan toch weer even ongemerkt omhoog.

De verzorging is prima weer geregeld, iedere 2,5 km een waterpost of met sportdrank, de mensen bij de posten moedigen ook nog even extra aan. Het weer blijft ons goed gezind, we krijgen één echte bui over ons heen. Publiek laat zich niet afschrikken.

We komen weer langzaam richting centrum, het gaat super vloeiend. Publiek is weer super leuk. Ik vlieg zelfs een stuk en komt ruim onder de 5 minuten uit. Het blijft goed voelen, ik krijg het besef dat ruim onder de 4 uur een optie gaat worden.

We verlaten het centrum weer, komen aan bij de 21km, gaat nog steeds goed. Ik geniet van het publiek, de borden tellen af, nog 15km, nu even doorbijten. Nog 10km, adrenaline neemt het weer over, het gaat super.

Ik pik wat lopers op die even er doorheen zitten. We naderen het centrum, nog drie kilometer. Het wordt drukker langs het parcours. Nog twee kilometer, mensen staan enthousiast aan te moedigen. Ik geef high five aan de kinderen langs het parcours, speel met het publiek. Nog 1 kilometer, straat staat vol, kippenvel, ik hoor overal mijn naam, dat is kicken.

Horloge geeft 1:44 aan, nog paar honderd meter. Doorbijten, vliegen, genieten, ik ga de 1:45 halen!

Eindtijd 3:45:24! Snelste tijd sinds februari 2012, komt vast door het publiek! :-)











maandag 18 september 2017

Damloop 2017

's Ochtends vroeg stap ik het centraal station op. Het station wordt nog bevolkt door allemaal toeristen, en een verdwaalde hardloper. Het is niet te merken dat vandaag de Dam tot damloop zal zijn. Even wat heen en weer dribbelen, kleding inleveren en wachten op het startschot. Ik start tussen de wedstrijdlopers in het eerste vak.

In het startvak nog even met Rene gesproken, we vergelijken nog even wie de grootste heeft, en komen tot de conclusie dat ze even groot zijn. Op zich maakt het ook niet uit, gaat er immers om wat je meedoet. We zetten hem beide aan, en wachten op GPS signaal.

Dan complete stilte, startschot, daar gaan we. Is kijken hoe het zal gaan, idee is om te finishen op 1:15. Vlak na de start besef ik mij dat ik niet weet hoe hard ik moet lopen. Gewoon dan maar lopen totdat ik erbij neerval, kom ik vast wel goed uit.

We duiken de IJ-tunnel in. Toch altijd even een kippenvel momentje. Afgelopen edities schieten door me hoofd, veel mooie herinneringen.

Wanneer we uit de tunnel komen, besef ik dat het wel erg hard gaat. Ik ben niet de enige, ik bevind mij tussen allemaal snelle en goed getrainde hardlopers, ongemerkt nemen ze me mee in hun snelheid.

Het weer is super, de hele dag blijft het een top temperatuur om te hardlopen. De voorspellingen waren anders, hebben ze goed geregeld bij de organisatie.

Ik geniet van het parcours, het enthousiaste publiek, mijn snelheid, de vrijwilligers, de kilometers vliegen voorbij. Ik probeer uit te rekenen op welke tijd ik ga uitkomen. Ik besef dat ik ergens een rekenfout maak, rond de 1:10.

Hoe dichterbij de finish, hoe meer het er op gaat lijken dat het geen rekenfout gaat worden. Nog even genieten van de laatste straten van Zaandam. De finish is in zicht, 300 meter, 200 meter. Horloge staat op 1:09, aanzetten, 100 meter, finish op 1:09:55. Wat een toptijd!





Bij de kleding krijg ik meteen mijn tas toegeworpen, op naar het station om nog een keer te starten.

Wanneer ik nu op het centraal station kom is het een grote massa aan hardlopers en nu hier en daar een verbaasde toerist, om 12:40 loop ik het startvak in, daar staat Richard al te wachten. Hij besluit om ook alles te geven en voor 1:09 te gaan. Ik zal kijken hoe lang ik hem kan bijhouden.

Daar is de start voor de tweede keer vandaag. Richard vliegt er vandoor, twee honderd meter houd ik hem bij en hij is weg.

De tweede keer is het aanzienlijk meer aanpoten, moet blijven letten op tempo, die zakt snel weg, kost veel meer energie. Hoeveelheid publiek is aanzienlijk toegenomen. We worden van alle kanten toegejuicht. De lopers om mij heen zijn nu duidelijk van een ander kaliber. Veel lopers die besluiten dat het ook wel gewandeld kan worden. Iedereen sprint op de isostar af en de fruitpost af, vanochtend werden die compleet genegeerd.

Doel is 1:30, ik merk al snel dat er een snellere tijd in gaat zitten. Laatste stukje door Zaandam geeft vleugels. We rennen langs drommen mensen die ons staan aan te moedigen, dan de laatste paar honderd meter, gaat het 1:20 worden of 1:21.....ik sprint, eindtijd wordt 1:21:12! Richard staat mij al op te wachten en heeft een toptijd gelopen, 1:10:01.

Was twee keer dik genieten. Zeker een topdag vandaag, nog even nagenieten en dan naar huis.

zondag 10 september 2017

De Wiken Adventure Trail

Leuk, een trailrun in Jubbega, een dorp verderop. Wellicht dat Mettje meewilt, en ja, ze schrijft zich eerder dan mij in.

Gisteren krijgen we de laatste informatie van de organisatie. Er zit een bijlage bij welke "info over obstakels." Nadat gelezen te hebben, even mijzelf herpakken, en snel Mettje appen, of zij hiervan wist. We besluiten om ervoor te gaan.

Zondag tref ik al snel Mettje aan, we krijgen een t-shirt en een startnummer. De opkomst is een kleine 30 man. Nog even tips uitwisselen over het startnummer, dat moet blijkbaar niet op buik maar op borst, als je gaat kruipen enzo. Klinkt logisch, snel nummer verplaatsen, en daar is de start.

Voor we het weten duiken we een maisveld in. Handen voor gezicht en rennen, ik poog mijn voorganger bij te houden zodat ik niet ergens verdwaal in het veld. Opeens is voorganger weg, maar er is wel een rood wit lint, weiland in. We liggen nu al meteen laatste, ik kijk in de verte waarom sommige wat gek rondlopen. Even later zie ik allemaal water opspatten. Ik voel aankomen dat we het niet droog gaan houden.

En inderdaad, even later moeten we de eerste sloot door. Ging eigenlijk best goed. Even later stuiten we op een volgende sloot, nu met een touw. En die hebben we ook nodig, sloot is diep en modderig. Lopen gaat niet, dus zo snel mogelijk maar aan het touw trekken en gaan.

We lopen door mooie gebieden, stukken bos. Onderweg nog enkele hindernissen doen die niet al te veel voorstellen. Dan worden we het zwembad van Jubbega ingeleid. We moeten over een soort vlotten naar de overkant. Met moeite, en niet de meest charmante manier, red ik het einde, om dan tot de conclusie te komen dat de vlotten niet tot het einde van het zwembad gaan, en alsnog het zwembad in moet. Mettje zwemt al een tijdje in het bad. Snel uit het bad klimmen, en weer door.

Het parcours is werkelijk erg mooi, mooie stukken bos, en is prima uitgezet. Het blijkt dat een groot gedeelte verkeerd is gelopen, maar daar hadden wij geen last van. We hadden alle tijd om de route te bestuderen onderweg. ;-)

Opeens mogen we niet verder en moeten we een stukje langs een grote en modderige sloot. Nog ietsje later krijgen we te horen dat we er ook door moeten. Het moet maar, plons...voeten vinden geen bodem, touw vastgrijpen en gaan. Aan de overkant proberen het kroos en andere spullen uit de sloot van de kleding af te kloppen, onbegonnen werk. Doorgaan! Ik besef dat ik erg naar sloot ruik....


We hobbelen gezellig nog de laatste kilometers met hier en daar een hindernis, en we ruiken de stal al. Bij de finish nog even klauteren over twee hekken, en het zit er weer op.

Het was een mooie trailrun van 21km, sloten waren een leuke uitdaging. De andere gebouwde obstakels hadden van mij niet zo gehoeven. Parcours was genieten, vrijwilligers waren vrolijk en gezellig, parcours was voor ons prima aangegeven.