counter on tumblr
IWannaRun78

zondag 18 september 2016

Damloop 2016

Het plan is vandaag groots, eerst de 10EM afleggen en dan terug naar Purmerend hardlopen. Dit alles om dat "het schema" zegt dat we vandaag 34km moeten lopen als we heelhuids over de finishlijn willen komen bij Eindhoven.

Om 9;30 op naar de Purmerend, daar wordt de auto neergezet en gaan we, ik en Richard, mijn broertje, met de trein naar Amsterdam. We zijn goed gekleed, iedereen in de trein zit er net zo fanatiek en sportief bij als wij.

In Amsterdam even de laatste voorbereidingen. We melden ons allebei bij ons bedrijf voor de businessrun. Even lachen op de foto en dan naar het startvak. We starten om 14 uur, we zijn mooi tijd en claimen een plekje aan het begin van het vak. Door de organisatie wordt de hele groep langzaam geleid naar de start. En we staan nog steeds helemaal vooraan.

Het asfalt voor ons kijk ons uitnodigend aan, doel is 1:15. Nog 30 seconden! En dan mogen we. We kunnen de IJ-tunnel helemaal in eigen tunnel lopen. En wat voelt het goed. Het lijkt of ik vlieg. De ij tunnel is warm, buiten is het ook wel warm, maar niet ondoenlijk.

Bij de 2km zie ik dat mijn horloge de IJ tunnel heeft gecompenseerd, de tussentijden liggen ook mooi net onder de 4:40. Lekker doorlopen nu, Richard raak ik ergens kwijt.

Bij de 7km begint het druk te worden. Het grote zigzaggen en inhaal kunstjes maken is begonnen. Groot aantal wandelaars of mensen die er al doorheen zitten.

Nog even de fruitpost, iedereen valt aan of ze al 10 uur aan het rennen zijn. Ik doe lekker mee en bemachtig een stukje sinaasappel. Trots eet ik hem op en vervolg mijn weg.

Bij de 8km zwaaien naar mijn ouders en Heidi. Op de helft, nog even volhouden en de finish is er weer. Wat is dit toch een gezellige loop, Amsterdam laten we langzaam achter ons. Het publiek en de muziek maken deze loop tot een mooi evenement, het is lekker genieten.

Nu even een wat saaier stuk, bij de 10km haalt Richard mij in en bijhouden is geen optie. Langzaam verdwijnt hij uit het zicht. Ik vlieg nog steeds, al geeft mijn horloge aan dat er een landing is ingezet. Maar nog steeds prima tijden.

Daar is de bocht richting Zaandam, nog 2.4km. Dat moet een makkie zijn. Wat een feest in Zaandam, maar wat een drukte op het lopersveld. De benen willen wel, maar vinden dit tempo ook wel prima. Rekenen lukt me niet meer. Dan nog 300 meter, ik heb 1 minuut om te finishen met 1:15, onmogelijk. Maar wellicht bestaan er wonderen, sprinten, sprinten, en dit keer geen wonder, 1:16:13. Prima tijd!



Al snel zie ik Richard, die was gefinished in 1:14:30. Nu naar de kleding, onze camelbag ophalen en beginnen aan de terugtocht. Na omkleden voelen de benen toch niet meer zo soepel als tijdens de wedstrijd. Al snel vinden we de route en lopen we door Poelenburg. We zien nergens vloggers en hangjongeren, maar ook deze hindernis is weer genomen, Al snel staan daar Heidi en onze moeder. die hebben het plan opgepakt om die laatste 18km met ons mee te gaan. Soms is er even onenigheid als de Garmin aangeeft dat we rechts moeten om de 18km te halen, maar dat links toch echt veeeeel sneller is. De Garmin wint het en we belanden in het Twiske, het tempo ligt niet hoor. Maar dan na uiteindelijk 19km zijn we weer in Purmerend. Laat Eindhoven maar komen!






donderdag 9 juni 2016

Slachtemarathon 2016

Marathon 47

Kwart over drie in de ochtend is toch wel erg vroeg. Alles staat al klaar, enige wat nog moet gebeuren zijn de pannenkoeken naar binnen werken. En dan is het 4 uur, mooie tijd om weg te gaan. Vlakbij Raerd staat er een file. Langzaam zie ik de tijd wegtikken naar 4.55, de tijd dat de bus zou vertrekken. Auto parkeren, ik zie allemaal hardlopers om mij heen, zal dus wel loslopen met de bus. En inderdaad, ik kan gewoon instappen. De buschauffeur vertrouwd meer op zijn tomtom dan op zijn bijrijder. We duiken het platteland in, kleine weggetjes. Uiteindelijk komt het goed en staan we voor het startvak. De andere bussen staan verderop, scheelt ons weer lopen.



Even zoeken naar het wedstrijd secretariaat. Een schuur met daarboven startvakken. Ik snap het niet heel goed, maar daarbinnen blijk ik verwacht te worden. Ballon, extra startnummer, en dan de laatste voorbereidingen. We starten ook daadwerkelijk in de schuur. We moeten ons als pacer tussen de andere deelnemers positioneren. Ik zie al snel dat we eigenlijk te veel op elkaar staan, maar dat is niet meer te regelen. We krijgen al wel wat deelnemers die komen informeren hoe we gaan lopen qua snelheid.

En daar is de start. Dan bemerk ik pas dat ik een goede beginnersfout heb begaan. Mijn horloge staat wel aan, maar heeft nog geen satelliet ontvangst. Pas na een paar honderd meter komen de getallen vrolijk op het scherm.

Het is genieten, perfecte temperatuur, mooi uitzicht op de zon en de omgeving. We hebben een leuke groep mensen mee en er wordt gezellig gepraat. Sommige vinden het zo gezellig dat ze bijna in mijn schoenen gaan staan.



We hebben er goed de vaart in. Lopen iets voor op schema. We komen bij de eerste brug die over de weg gaat. In het Fries wordt gewaarschuwd dat de andere kant glad is. De brug is best steil, en moet lopend genomen worden, althans de andere lopers doen het, dus moeten wij dat ook. Als we dit obstakel genomen hebben, blijken we opeens iets achter te lopen. En de vaart gaat er weer in, er wordt wat gemopperd. Maar bij de negen kilometer zijn we weer strak op schema.




We hobbelen gezellig door, verzorging is prima op orde. Even een kleine sanitaire stop, moet kunnen. Het is mooi plassen met dit Friese uitzicht. Niet lang kunnen genieten, er moet weer gedraafd worden. We zitten nu rond de 25, ik neem de laatste uit onze groep op sleeptouw. Maar als we in de buurt van Wommels komen heb ik toch wel ontzettende behoefte aan een Dixi. Gebed wordt verhoord en er staan 30 Dixies ongebruikt in een lange rij. Even zorgen dat de ballon ook naar binnen gaat.




Vrolijk stap ik naar buiten, maar weinig bekenden, de groep heeft niet even gewacht. Ik ga gewoon door, de afstand is te groot. Ik houd het een paar kilometer nog vol om tempo vast te houden, bij de 32km begint er langzaam maar zeker verval te komen. De motivatie is ook wel een beetje weg, ik loop zonder groep. Verval loopt op tot 2 minuten, ik word paar keer gevraagd of ik nog op schema loop. Motiveert niet echt heel erg om te zeggen dat ik twee minuten achter loop. Ondertussen wordt het voor mij te warm, en is het nu echt ploeteren. Ik ga de vier uur niet redden.



Ik besluit dat ik op staande voet ontslag neem. Ballon gaat af, ik geef hem aan een kindje, een medeloper is zo aardig om mijn pacer startnummer er af te halen, en loop nu lekker anoniem rond. Wat ook wel weer meteen effect heeft, ik ga sneller wandelen, maar tuf langzaam door.

Tijdens de loop heel wat bekenden gezien dat maakt het zeker extra gezellig. De dorpen maken er ook een feestje van, we worden toegejuicht in het Fries, tenminste ik neem aan dat ze ons toejuichte, zo klonk het wel.



Dan wordt het toch echt aftellen, het is nu echt warm. Ik loop samen met een andere loper de laatste paar honderd meter, even vragen waar de finish is. In het Fries krijgen we te horen dat we bij de kerk moeten zijn. En daar is de kerktoren, het lijkt een eeuwigheid te duren voor we er zijn, waar is nu de finish? Ja, om de hoek. Veel publiek, we worden enthousiast aangemoedigd.

En gefinished, net geen 4 uur, kwartiertje extra mogen genieten, 4:15:22.


We krijgen nog een aandenken in de vorm van een postzegel. Even bijtanken in de schaduw van de kerk, en dan op naar huis. Voordeel van zo vroeg beginnen is dat je nog een dag te gaan hebt!









Foto's: Peter van der Hulst, Janke van der Schaaf



zaterdag 20 februari 2016

Groet uit Schoorl 2016

De handdoeken zijn bijna allemaal weer versleten, dus mooi moment om weer naar Schoorl te gaan. Tevens staat er half maart een trail te wachten van 50km, een 30km aftikken is ook wel fijn. Richard geeft aan dat hij ook wel eventjes 30km wilt gaan hardlopen. Zal zijn eerste keer zijn dat hij de afstand van 30km gaat afleggen.

We rijden samen het laatste stukje naar Schoorl, we worden naar een groot parkeerveld geleid, vanaf daar nog een mooi stukje lopen naar de start. Zijn we in ieder geval lekker warm gelopen. Mochten we nog niet warm zijn, dan worden we wel warm van de warmte in de sporthal. Het is een groot mierennest van allemaal lopers die staan te wachten dat ze ook zo mogen beginnen.

Ruim op tijd gaan we naar de startvakken, daar komen we nog enkele bekenden tegen. Verder is het maar wat koud in het vak, de wind koelt alles behoorlijk af. Ik heb haast het vermoeden dat sommige expres langer op de dixie blijven zitten om maar  niet in de kou te hoeven staan...

Daar gaan we. Een grote groep lopers komt in beweging, en wij mogen ook. Plotseling moet Richard nog een zenuwplasje, en als dat ook gebeurt is, passeren we de startstreep. We gaan vandaag 5:25 rennen, dan hebben we een mooie eindtijd, beloofd Richard. Oke, klinkt mij wat te hard in de oren, 10 km/u lijkt me ook meer dan genoeg. Ik laat me niet kennen en we gaan er dus voor.

De eerste paar kilometers gaan lekker vloeiend. De verzorging is ook weer prima aanwezig op iedere 5 kilometer. Na 7 kilometer zijn we de bebouwing uit en kunnen we genieten van mooie uitzichten. Er zijn maar weinig gesprekken gaande tussen de lopers, terwijl wat ouwehoeren. En blijkbaar luistert de rest duidelijk mee en krijgen we de opmerking dat ze dat gehoord heeft, en dat je niet zo mag praten over vrouwen. :-) Als tegen antwoord zeggen we maar dat ze nog maar 21km ons geleuter aan hoeft te horen.

Bij de 15km een gelletje en water. Richard let niet op en rent het water voorbij. Hij draait om en gaat tegen de stroom in op zoek naar water. Ik loop verder, en luister naar het gevloek van een medeloper die net wat capriolen heeft uit moeten halen omdat ie een andere loper, die tegen de stroom inging, moest ontwijken.....

Bij de 19km heb ik het eigenlijk wel gehad. Zware benen. Toch weer kunnen herpakken, de tijden liggen steeds zo rond de 5:20, dus mooie voorsprong op schema. Bij de 21km zeggen we de halve marathon lopers gedag en gaan wij verder bikkelen. De duinen die we nu doen lijken vele malen hoger dan bij de eerste ronde.

Bij de 24km hebben ze weer een keerpunt ingebouwd. Dus bijna twee kilometer naar mede hardlopers kijken. Soms leuk, maar meeste van de tijd prefereer ik toch wel dat er geen keerpunt aanwezig is. In de bocht vliegt Richard er vandoor en gaat zijn eigen weg. Bij de 25km pak ik even mijn rustmoment, en sla ik fruit en drinken in.

De laatste 5km tikken weg, lukt me redelijk om stabiel te blijven lopen. De laatste twee kilometers lijk ik wel te sprinten, mijn horloge geeft genadeloos aan, dat ik net zo hard loop als de rest van de wedstrijd.

En daar is dan de finish op 2:42!

CategorieM35
Totaal plaats686 / 1378
Categorie plaats89 / 157
Snelheid11,083 km/uur
25 km2:15:44
Bruto tijd2:48:07
Netto tijd2:42:25

maandag 11 januari 2016

Halve marathon van Egmond

Na dik vier jaar wordt er vandaag weer een halve marathon gelopen zonder dat ik pacer ben of geblesseerd ben. Het is de halve marathon van Egmond geworden, mijn broertje gaat daar vandaag debuteren op de halve marathon. Zijn doel is 1:45, ik heb afgelopen weken toch maar gepoogd een beetje fatsoenlijk te trainen. Vandaag zal blijken of het wat gaat worden.

Met de bus vanuit Heiloo, daar een plekje van 1 vierkante meter claimen in de overvolle sporthal. Laatste voorbereidingen, en kleren wegbrengen. We zoeken een stand uit zonder rij. De beste man geeft aan dat we naar de andere stand moeten. Of is het daar al vol? Mijn broertje zegt zonder blikken of blozen dat ze ons hierheen hebebn gestuurd. Beste man krijgt een hartaanval en mobiliseert iedereen om alles daar in te schikken. We besluiten maar snel onze tas ergens anders te dumpen.



Startvak is snel gevonden, even wat selfies en kijken naar het strand. Je ziet het zand over het strand stuiven. Het waait goed hard. We staan vlakbij de startlijn, Richard wordt aangesproken door een man. Opeens ontwaren we een microfoon, Richard lult wat, en opeens ook een camera. We zijn op TV. De man vraagt wat zijn doel is, 1:30 zegt ie. Dit is toch de wedstrijd van het jaar, en strak getraind. Ik doe maar even een stap naar achteren, en Richard roept doodleuk, samen met mijn broer, hij! Camera zwenkt mijn kant op en mag ik even ook wat zeggen. We worden gered door het startschot, we zwaaien en smeren hem.



Op het strand is het meteen bikkelen, de wind staat pal op ons. Het is zoeken naar een brede rug. Zou op zich niet moeilijk moeten zijn met deze lange sliert aan lopers. Na 2 kilometer ga ik helemaal rechts, pal in de wind lopen. Richard doet het beter en blijft achter de brede rug. Hij smeert hem, en ik bikkel alleen door.

Het blijft voor mij zoeken naar een geschikte plek om uit de wind te blijven, maar dat gaat op een gegeven moment best goed. Gelukkig is het strand na 7km afgelopen en duiken we de duinen in. Meteen een stuk warmer met de wind in de rug. Hier kan ik weer wat tempo maken en maak ronde tijden van 5:04. Veel inhalen, veel zigzaggen, veel oppassen voor oneffenheden bij inhalen over het gras.

We gaan op en neer, en ik pak mooi wat snelle kilometers. Bij de 14km zit ik op 1:14. Met mijn machtige rekenkunsten kom ik op 7km*5 minuten = 45 minuten. Allememachies, 2 uur! Na een paar kilometer kom ik tot de conclusie dat ik niet kan rekenen en het 1:50 gaat worden..dat scheelt.

Laatste twee kilometer lijkt het nog te gaan lukken, 1:50, mooi met dit parcours! De weg lijkt steil omhoog te gaan, alleen voor mij, de rest sjoeft gewoon door. Nog 500 meter, en dan nu toch maar even aanzetten, met 1:52 kom ik over de finish. Richard tref ik al snel, die heeft een verdienstelijke 1:47 gelopen.

Naar de sporthal, we zien dat er kleedkamers zijn voor de businessloop. Tas een beetje omhoog voor startnummer, vriendelijke knikken, en we hebben een mooie kleedkamer. Weer terug naar de Heiloo met de bus, en deze dag zit er weer op met veel wind, mooi en druk parcours.



vrijdag 20 november 2015

Berenloop 2015

Ik zeg in onze vakantiehuisje iedereen gedag en vertrek voor de Berenloop, Ik kies de route langs het wad, altijd mooi. De Brandaris is in zicht, het water kabbelt gezellig. Dat wordt opeens bruut verstoord door een harde toeter. Blijkbaar is het 12 uur, de halve marathon is gestart, en ik fiets op het parcours. Goed moment om even wat aan te zetten en voorkomen dat ik straks omver gelopen wordt.

De plek voor waardevolle spullen, en mijn trainingspak is waardevol, is dit jaar groots opgezet. Ik lever alles in, en op naar de Brandaris. Daar een ontmoeting met aantal bekenden, de tijd vliegt voorbij, en voor we het weten, klinkt ook voor ons de hoorn.

Mooi moment, veel publiek die ons veel succes wenst. De eerste kilometers gaan lekker soepel. Bij de vier kilometer staan mijn fans.Dit keer een lange duurloop zonder Daan. Al mijn duurlopen is ie mee geweest. Samen, hij in de kinderwagen, hebben we samen Friesland ontdekt. Zelfs de 35km duurloop, ging hij vrolijk mee. Ik geef een knuffel, en ga weer door.




De wind krijgen we vanaf de zijkant, is prima te doen. We laten het gezellige Midsland links liggen en gaan naar rechts. De uitzichten zijn mooi, prachtige vergezichten. In alle dorpen is het gezellig. De snelheid gaat nog steeds mooi gestaag zo rond de 5:30. Ik wordt veel ingehaald, ook hier heel wat bekenden die langs komen. Een babbel, en ieder gaat zijn eigen weg.



We duiken het natuurgebied in bij Oosterend. De komende kilometers is toch eigenlijk iedere keer weer de reden dat ik hier de marathon wil lopen. Het is daar zo mooi. De praatjes om mij heen zijn ook wel verstompt. Je hoort het gestap van al die lopers die hun ding aan het doen zijn. Sommige lopen soepel, andere beginnen het al zwaar te krijgen. Bij mij gaat het ondertussen langzaam richting de 5:50, maar ik geniet, en ben blij dat ik hier kan lopen. Gewoon lopen, omdat het kan!

En daar is de duin die ons naar het strand brengt. Ook dit geeft weer een prachtig beeld.Een lange rij lopers gaan mij voor op het hele brede strand. Ver weg de zee. Strand ligt er goed bij. De snelheid keldert wel dramatisch. Van mij mag het strand wel ophouden, maar dan zie ik ver weg drie kleine bekende stipjes. Dat geeft weer kracht. Daan komt naar me toe rennen, en valt meteen om door het mulle zand, Maar hij zet door, en stopt pas als ie bij mij is. Ik vraag of ie meerent de duin op. Maar nee, er zit zand in zijn laarsje. Toch rent ie weer even mee. Hij is wat teleurgesteld als ik zeg dat ik verder ga, waarom?? Toch maar even uitgelegd dat de finish pas bij de Brandaris is. Oh ja...dat wist ie wel. Even zwaaien, en ik ga door.

Bij de verzorgingspost pak ik alles wat ik kan om te drinken. En dan de Longway op. Snelheid ligt op 6:20. Aan het einde van de Longway even nog een cola pakken, en dan die laatste twee kilometers..... Eigenlijk tikken ze best snel weg, en voor ik het weet, draai ik de weg op naar de Brandaris.

En daar word ik verwelkomd door een massa aan mensen. Prachtig. Iedereen moedigt aan, kippenvel. Ik vergeet dat ik een marathon heb gelopen, en ik sprint naar de finish. Daar klinkt mijn naam door de speakers, en de klok geeft aan dat ik 4:10 heb mogen genieten.

Na het aanvullen van mijn verloren calorieen, pak ik die fiets en fiets langs het wad door het donker naar ons vakantiehuisje. De Brandaris schijnt op mijn rug, en het water kabbelt nog steeds rustig.Was weer een mooie dag op Terschelling.




dinsdag 20 oktober 2015

Teutolauf 2015

Het heeft veel geregend. In de ochtend krijgen we nog een mailtje dat het parcours erg nat is en dat de standaard parkeerplek niet gebruikt kan worden. Ik wordt redelijk zenuwachtig met 30 blubberige kilometers in het vooruitzicht.

Koud en zenuwachtig sta ik te wachten totdat we mogen starten. Het is inmiddels droog, en zo zal het de wedstrijd ook zo blijven.

Parcours is inmiddels bekend. We gaan eerst nog wat landelijke weggetjes langs, daar zie ik al goed hoeveel mensen er voor mij liggen. Laat ze maar lekker hollen, ik doe het rustig aan, Kilometers maken voor de Berenloop. Daar gaan we dan het bos in, en wat is het genieten en wat ruikt het bos lekker.

Op de bekende plekken gaat er gewandeld worden, en ik doe braaf mee. Op een enkele modderplas valt het allemaal nog wel mee met de nattigheid,





Verzorgingspost is weer prima op orde, ik pak de cola en vervolg mij weg. Tot de 10km blijven we allemaal in stoet lopen en wordt er nog vrolijk gebabbel om mij heen.

Aantal klimmetjes later wordt het allemaal wel wat stiller. Als we bovenop de top lopen is het mooi, weliswaar glad, maar het gaat nog prima, ook met dank aan mijn trailschoenen.

Wat is het genieten hier in het bos. De herfst is duidelijk begonnen, prachtige kleurpalet is er te zien. Nevel tussen de bomen, bladeren op de grond, en stilte, enige wat je nu hoort zijn de voetstappen in de sompige grond, gehijg, en de wind

Bij de 21km staat er bier klaar, maar ik kies toch maar voor de cola. Nu is het toch wel stil geworden. Ook is het deelnemersveld goed uit elkaar geslagen. Nog een paar laatste kilometers door het bos, en het is weer klaar met genieten.

Lichaam voelt goed, het is duidelijk dat ik niet voluit ben gegaan, Ik kijk even om mij heen naar de andere deelnemers, duidelijk dat een paar jaar geleden deze mensen niet om mij heen gelopen zouden hebben. Toch nog maar even waat tempo, en de finish is daar op 3:04.

Voor niets zo zenuwachtig geweest. :) Ik krijg bier in mijn handen gedrukt, ik zie al snel wat onze beloning is voor dit jaar. Een mega groot bierglas. Ik besluit mijn vrouw gelukkig te maken en dit glas te laten staan. Tot volgend jaar!


Foto's: Janke van der Schaaf

maandag 12 oktober 2015

Kompenijeloop 2015


De Berenloop komt eraan, er dienen dus kilometer gemaakt te worden. Dit weekend zal er rond de 30km gelopen moeten worden. In Jubbega wordt een loopje georganiseerd, Kompenijeloop. De langste afstand is 15km, leuk!

Alle spullen worden gepakt. Mijn nieuwe Fenix is leeg. Snel aan de oplader, kijken hoe ver hij komt in een klein kwartier. Al snel staat ie op de op 20%. Dat ging dus snel. Nog snel het de route op mijn horloge zetten naar de sporthal. Dat gaat makkelijk met WiFi.

Ik ga er hardlopend naar toe, 5,8km op de teller. Ziet er rustig uit, ook de inschrijving loopt gemoedelijk. Tot nu toe 8 mensen ingeschreven voor de 15km.

Nog even 1.5km hardlopen, en dan naar de start. Met een toeter wordt het signaal gegeven. Daar gaan we, horloge gaat aan. WAAAT...update installeren. Ik heb per ongeluk bevestigd, hoe haalt ie het in zijn hoofd. Ik ren mee met de kopgroep, maar dat gaat veel te snel. En ik weet ook niet welke afstanden iedereen loopt.

Er staan begeleiders langs de route, dat gaat prima. Al snel komen we in een mooi stukje van Jubbega, Welgelegen. Dat ken ik, dat pik ik soms even mee. Verder maak ik me klaar voor lange rechte wegen en asfalt, de route zal vast daar over gaan.

Maar niets van dat, we lopen een prachtige route. Het is genieten in het zonnetje. De uitzichten zijn prachtig. Boeren zijn bezig op het land, het mais staat er mooi bij. En mooiste van de loop zijn alle kleine paadjes door de bossen. Ik ben verbaasd hoe mooi het hier is, is gewoon bijna mijn achtertuin.

We komen nog even iemand tegen die het parcours zoekt van de 5km, die heeft wat gratis kilometers afgelegd.

Al snel is de splitsing met de 10km een feit. ik loop alleen, helemaal alleen. Met een mooie snelheid van 5:15.

Drankpost bij de 5km, gelukkig ik ga iemand inhalen. Bij inhalen komt de vraag, ben je van 15km? euh ja...oh ik van de 10km. hmmm...dus niet iemand ingehaald van de 15km.

De route gaat alle kanten op, ik ben mijn gevoel van richting compleet kwijt, en werkelijk geen idee waar ik uithang. De route blijft onveranderlijk mooi, genoeg bordjes die de weg wijzen.

Nog een drankpost bij de 10km,

Nog even wat stukjes bos pakken achter Jubbega, en dan duiken we Jubbega in, en daar is de sporthal. De omroeper roept iedereen op, iedereen krijgt een appel, drinken en een bidon.

Op de 1:16 ben ik gefinished. Horloge kon ik niet van op aan, die was twee minuten bezig geweest met updaten.

Dat was zeker voor herhaling vatbaar. Nu weer terug naar huis, even bellen met mijn reserve nokia. Maar dat beltegoed is overleden. Halverwege mijn terugtocht stopt de Fenix er ook mee. Zonder GPS en mobiel loop ik de laatste 5km. Erg ouderwets, maar misschien ook wel een keertje fijn.

Ruim 30km op de teller vandaag, met als traktatie een mooie route ontdekt tijdens de hardloopwedstrijd.




maandag 21 september 2015

Damloop 2015

In april al inschrijven. Ik was het compleet vergeten, totdat ik 's avonds Twitter las. Maar mijn werk regelde ook een team. Maandag meteen mailen of ik mee kon doen. En dat kon! Het wordt vandaag mijn 13e keer dat ik start. Gelukkig niet bijgelovig.

Gisteren startbewijs openen, starttijd 13:15 (Daar hebben we nog een 13). Dat is weer is wat later op de dag dan normaal in wedstrijdvak. Ik ga voor parkeren bij Kogerveld. Het is druk met auto's, maar nog een plekje vrij voor mij. Trein in en naar centraal station.

Daar aangekomen meteen even naar startvakken en sfeer proeven. Nu begint het toch wel wel weer echt te kriebelen. Het is en blijft de leukste wedstrijd van het jaar.



Door het Centraal Station naar de IJ-kant, kleding afgeven en even alles bekijken hoe het er nu uitziet nar jaren van verbouwen. Prachtig uitzicht over IJ bij de bus terminal. Mooie plek om snel om te kleden en de laatste voorbereidingen te treffen.



Om 12:30 meld ik mij bij mijn collega's. Daarna foto maken en startvak in. Ik hoor de omroeper roepen dat we over twee minuten starten. Ik denk dat dit voor het vak voor ons is, maar tijd geeft duidelijk aan: 13:13 (weer 13...). Ik zie een vol startvak voor me, even balen. Het gaat me nooit lukken om mezelf naar voren te krijgen. En daar gaan we, ik moet me maar aanpassen aan de lopers om me heen, en dat zijn er veel.



Het lijkt of niemand door wilt lopen. En ik loop niet eens hard. Weinig tijd, pijntjes, en nog wat slechte smoesjes. Doel gaat vandaag 1:20 worden. De IJ tunnel is kippenvel moment. Als we aan de andere kant van het IJ uitkomen merk ik dat het toch best wel warm is.

Hartslag staat al hoog en zo rond de 180. Dat beloofd wat. Bandjes en het publiek maken dit toch altijd een mooi feest.

Ik pak alles aan wat mij maar wat kan koelen, en cross vrolijk door. Het gaat prima, ruim onder de 5 minuut per kilometer. En dat blijft ook zo gaan. Ik kom nog even mijn zwager tegen op het parcours.Even gedag zeggen, en weer door.

Bij de 10km klinken er veel ambulances. Er komt zelfs een ambulance over het fietspad, iedereen vliegt naar rechts om hem erdoor te laten. Een kilometer verder staan mijn ouders aan te moedigen. Nu nog maar 5km. Alles begint wel een beetje te protesteren, hartslag zit tegen de 190 aan.

We draaien het saaistje stukje weg op. Een lange rechte weg tussen Amsterdam noord en Zaandam. Wind, ik merk dat er iemand in mijn schaduw zit. Prima. De kilometers gaan door. Ze zit nog achter me. We vliegen over het parcours, halen stunts uit om iedereen fatsoenlijk in te halen.

Nog 2400meter staat er langs de kant. Damn, hoe ga ik dat met goed fatsoen doen. Maar ja, ik ga mezelf niet laten kennen en blijf doorlopen. Daar is Zaandam, groot feest, veel publiek, veel muziek, heerlijk lopen zo! Nog steeds lopen we met zijn twee.



Parcours heeft een klein aantal hoogtemeters. Voelt alsof ik een berg aan het beklauteren ben. Het is een grote tunnel geworden voor me, Hartslag gaat ruim over de 190, ik zie en hoor de mensen, maar focus me op de finish. Dan eindelijk, 400 meter, 300 meter, 200 meter, kom op we gaan sprinten roep ik. En daar gaan we, vliegen over het parcours. En daar is de finishlijn, voor de 13e keer gepasseerd.

Finishtijd 1:18:13 (wat is er toch met die 13??)


donderdag 28 mei 2015

Zestig van Texel 2015

Wordt het nu koud, of wordt het nu warm? Neem ik eigen verzorging mee, of kan ik teren op de bevoorradingsposten om de vijf kilometer? Twijfels, ik kies voor kou en rugzak, we zullen zien.

Dan is het 10:35, samen Jodi en vele andere start ik. De zestig van Texel, het klinkt al ver, laat staan dat je dat ook nog moet hardlopen. Tussen de luiers verschonen en vermaken van de oudste peuter nog gepoogd trainingskilometers te maken. Het bleek een lastige opgave, maar er zitten wat lange duurlopen tussen waarop het vandaag moet gebeuren.

Er wordt gezellig om ons heen gekeuveld, de groep zit dicht bij elkaar. We naderen het strand, althans..strand? Heel veel zand, maar het licht er goed bij, we lopen zo lekker naar de zee. Ook daar ligt het strand er goed bij. Geen klachten, alleen wat doet die wind toch. Ik vind hem maar koud en hard, geen zonnetje te bekennen, het is niet ideaal strandweer. We proberen in groepjes te lopen. Maar de groepjes vinden het vooral leuk om achter ons te lopen. We vinden geen gelijkgestemde die voor ons de wind uit de zeilen willen houden.

Wachten.....
De verzorging staat er prima bij,,water cola, sportdrank, banaan, ontbijtkoek en sinaasappel. Niet heel speciaal, maar goed genoeg om die 60km door te komen.


Na het strand hobbelen we lekker rustig door, en weer verzorging. Jodi roept dat ik door moet gaan, hij last een pauze in. En daar is het strand weer. Begint met regenen, het is eigenlijk best koud zo. Maar daar verderop, heel ver, zie ik een kinderwagen en een peuter staan, mijn fans staan mij aan te moedigen. Een mooie break, even gedag zeggen en zwaaien.

Dan weer van strand af, wat een verademing, even in de luwte lopen. Daar kom ik Herman tegen, we lopen gezamenlijk op. Het weer wordt beter, zelfs een zonnetje. De kilometers tikken weg, Het 30km punt wordt gepasseerd op 3:20. Er is dus marge van maar liefst 20 minuten, we moeten finishen binnen de zeven uur.

Eigenlijk gaat het allemaal best wel lekker, niet snel, maar we komen vooruit. Mooie vergezichten krijgen we gratis erbij vandaag, mooie wolkenpartijen, vuurtoren, zee. Prachtig afwisselend. Ondertussen is het deelnemersveld uit elkaar geslagen, we lopen achteraan in de wedstrijd, maar zeker niet alleen, ik verbaas me over hoeveel lopers tegen de zeven uur gaan finishen.

Marathonpunt wordt gepasseerd. Hoofdrekenen is nooit mijn sterkste kant geweest, en nu al helemaal niet meer, maar iets zegt me dat we vast nog wel op schema lopen om binnen de 7 uur binnen te komen. Het wordt warm, grote wisseltruuk van het startnummer wordt uitgevoerd, van jasje op shirt, en jasje in de rugzak. Blij dat ik hem mee heb, ook het drinken is op dit moment wel fijn.

Daar is Oosterend, en weer een kinderwagen, zwaaien en knuffelen, en weer verder. Het begint allemaal ondertussen wat meer te kraken en te piepen.

Bij Oudeschild begint het allemaal wat te kraken en te piepen, het lijkt of er kramp op gaat komen, maar het blijft gelukkig ver weg. En daar staan mijn fans weer. Ik verontschuldig mij dat ik niet durf te stoppen ivm opkomende kramp, maar met dit tempo hebben we alle tijd om nog even te praten.

Bij de post van 55km heb ik het wel gehad, het wil allemaal niet meer. Samen met Herman pikken we de laatste 5km, iedere 100 meter tel ik af, iedere kilometer is er weer één, maar daar, daar is de finish! Hoppa! Gehaald! En wie zal later nog om de eindtijd vragen? Ik zal dan zeggen dat ik maar liefst 13 minuten over had, of dat ik gefinisht ben in 5 uur en 107 minuten. Klinkt toch beter dan 6:47.





Wat blijft die 60km toch een eind weg, maar het stuk door de duinen, strand, het uitzicht maken veel goed. Daarbij nog een prima verzorging, over twee jaar weer?



dinsdag 17 maart 2015

Sallandtrail 2015

Marathon 44

Wanneer je een trail wilt lopen in Nederland is de Sallandtrail de aanrader. Van begin tot einde prima verzorgd. Je wordt meteen goed ontvangen, de vrijwilligers maken graag een leuk praatje.  Parcours is top, de verzorging onderweg is helemaal goed geregeld, en na afloop warme douches en zwemmen.

Was het vorig jaar nog goed warm, vandaag beloofd het rond de 6 graden en bewolkt te worden, Ideaal weer dus om 50km af te leggen. De 75km lopers staan als zenuwachtig bij de start als wij binnenkomen. Eerst maar even omkleden, en dan wachten op het moment van de start. Bertus, de wedstrijdleider, geeft in de hal de laatste informatie en maant ons naar het startvak.

Daar gaan we dan, ik start samen Jodi. Eerste ronde maken we al meteen wat hoogtemeters, en leuke tracks. De verzorging staat er goed bij, zelfs vlaai met slagroom is er te krijgen. Werden we vorig jaar door een grote groep 25km lopers ingehaald, blijft het dit jaar bij de drie snelste lopers, dat geeft rust op het parcours.

We lopen langs Duinrel (Hellendoorn dus....), wat tot verbazing leidt van mijn medeloper, "wie zet er nou midden in het bos allemaal glijbanen??" Daarna nog even door een groot stuk zandbak, een stuk afdalen en weer klimmen. Voor we het weten zitten de de eerste 25km erop.



Bertus staat ons op te wachten bij de doorkomst en wenst iedereen succes. Na weer goed gegeten te hebben, gaan we door, de laatste 25km, en de mooiste. Bij de 28 km beginnen de eerste vergezichten, alleen maar natuur voor zover je kan kijken. De paden zijn nu anders dan in de eerste ronde. Meer zand, smaller, en soms ook steiler.

De rondetijden blijven redelijk volgens planning zo rond de 6;10 en 6;30. Jodi begint het wel steeds zwaarder te krijgen. Maar we gaan door. Ondertussen lopen we zo goed als alleen, wat een pracht. Bang zijn om te verdwalen hoeven we niet, de route is prima uitgezet.

Bij de 33km komt er kramp opzetten bij Jodi, ik ga alleen door, Nu alleen lopen door deze natuur, niks mis mee! Ondertussen halen mondjesmaat de 75km lopers mij in, Ze lopen alsof ze net gestart zijn.

Na de verzorging op 35km volgt er nog een pittig klimmetje. Of lijkt dat zo en zou de vermoeidheid toeslaan? Ik merk dat ik iedere kilometer wel een excuus ga verzinnen waarom de rondetijden langzaam naar de 7 minuten toe kruipen. "Wel erg steil, erg zanderig, even rust, even foto's maken, veel boomwortels". Maar ik blijf lopen en genieten in de stilte. Het is super dat ik hier gewoon 50km ga afleggen en dat ik het nog ga halen ook.

Nog een verzorgingspost, en dan begint het daadwerkelijke aftellen. De wind lijkt nu wel erg koud, en ik begin het nu ook wel wat fris te krijgen. Venijn lijkt in de staart te zitten, nog wat pittige stukjes zitten er in voor de vermoeide benen. Maar de omgeving blijft onveranderlijk mooi.


Daar is het treinspoor, en daar, eindelijk dan de sporthal. Met applaus kom ik binnen, en ik kijk terug om een prachtige trail, en weer een ultra uitgelopen! Oh ja, en 5 uur en 53 minuten buiten gespeeld....best weer een beetje trots.



Volgend jaar zeker weer!


vrijdag 7 november 2014

Berenloop 2014


Donderdag begint de Berenloop al, het zoeken naar het startnummer. Waar is dat ding?! Niet te vinden!

Dus zaterdag melden bij het wedstrijdsecreteriaat. Voor 10 euro krijg ik een nieuwe, mooie melkkoe voor de organisatie. Ik ga samen met Niels morgen lopen, dus mijn wedstrijdnummer wordt meteen omgewisseld voor een recreantennummer. En is misschien ook wel beter, gezien we 4:15 willen gaan lopen, dat zier er toch wel wat raar uit met wedstrijdnummer.

Op zondag tref ik Niels al snel aan op de afgesproken plek en we gaan samen naar startvak, we hebben een mooi plekje vlak achter het wedstrijdvak. Langzaamaan druppelt het vak vol, veel bekenden komen langs, leuk.

Dan klinkt daar de hoorn, we gaan. De benen voelen zwaar, dat beloofd niet veel goed, al snel hoor ik iemand brommen achter me, en vraagt of ik sneller ga lopen dan 4:15, maar dat is niet de bedoeling. We lopen door de haven, langs de dijk, langs stay oke, en daar is de eerste verzorging, en natuurlijk mijn fans. Daan staat vrolijk te zwaaien, even groeten en zwaaien en weer verder.

De  kilometertijden liggen nog steeds rond de 5:50, zal straks wel vanzelf langzamer gaan. Het is gezellig druk op het parcours. We praten lekker door, en praten ook met andere deelnemers. Zo tikken de kilometers voorbij, maar nog steeds ruim onder de 6 minuut per kilometer.

Lang het parcours staat veel publiek, vast ook door het weer. Het is de warmste 2 november in tijden. Ik ben geloof ik nooit aangemoedigd tijdens de Berenloop door publiek in korte broek met slippers.

We genieten op het Oosterend, wat is het toch prachtig om te lopen hier. Dit is de reden om de Berenloop te doen! En daar is alweer de verzorgingspost, weer prima op orde, warm water, cola, genoeg te eten en genoeg vrijwilligers, ook zo'n reden om de Berenloop te doen.

En daar is het strand, het ligt er super strak bij. Het waait goed, maar we bikkelen ons er door. De praatjes worden wat minder, maar we blijven voortvarend gaan. We proberen wat wandelaars mee te krijgen, maar die geven aan dat ze liever een strandwandeling maken.

En daar is de Longway, Niels geeft aan dat hih het zwaar heeft. Oei, ik voel me een beetje schuldig, het was me niet gelukt om langzamer te lopen. We dribbelen het laatste stukje en Niels houdt zich taai. Daar is West, Jan staat ons aan te moedigen, een mooi baken en geeft ons even kracht, nog 1 kilometer.

Wat bochtjes, en daar is de hoofdstraat met de rode loper, recht op de Brandaris af, veel publiek langs het parcours, weer zo'n reden om hier mee te doen. De speaker roept onze namen om, en in een verdienstelijke 4:06 finishen we!




vrijdag 26 september 2014

Damloop 2014

Het is vandaag de 10e keer dan ik meedoe met de Damloop. Maar het is ook de 12e keer dat ik start, dit keer start ik maar één keer. De laatste weken gingen niet van harte. Rugpijn en verder alleen wat gehobbeld met de kinderwagen. Dus vandaag weer voor het eerst sinds tijden zonder kinderwagen maar met raceschoentjes!

Ik mag als eerste startgroep starten, dus het is nog niet megadruk op Amsterdam Centraal. Rustig tas wegbrengen, startvak in, en maar wachten op het startschot, dan is het 10:25, we gaan! Het gaat er allemaal serieus aan toe ivm de echte wedstrijdlopers.

Waaah, dit is mooi, weer is voor het eerst, sinds een jaar (?), een echte grote wedstrijd. We duiken al snel de IJ-tunnel in, altijd leuk. Ik vlieg over het parcours, weliswaar geen toptijden, maar wel lekker op snelheid van ongeveer 4:50, daar verbaas ik mezelf mee.

Amsterdam en Zaandam moeten nog echt wakker worden. Er staat enthousiast publiek, maar de cafés zijn nog leeg, de latere lopers zullen straks hier aanzienlijk meer aanmoedigen ontvangen. Maar ook wij ontvangen vele gejuich en er staan her en der allemaal muziekbandjes en DJ's.

Bij de 7km nog even persoonlijke aanmoedigingen van mijn ouders, zie ze al van ver staan, zwaaien, en dan voorbij schieten en weer door.

Het zonnetje schijnt, het is best wel warm, soms even de wind recht in het gezicht, maar we gaan door. Ik loop individueel, heb geen loopmaatje nodig. Kan haast ook niet, iedereen vliegt mij voorbij, en degene die ik inhaal, die hebben het al wel gezien voor vandaag.

Ik vraag mij af of ik die laatste 6km nog kan afleggen in dit tempo, maar wat is zes km nou? En voor ik het weet nog 3km, en dan nog 2km, en dat is het lekker feest, Zaandam staat vol met mensen. Nog wat bruggetjes, en daar is de finish.

Tien jaar geleden liep ik 1:18, ga ik daaronder blijven? Zou het lukken? Nog 35 seconden, ik pers alles er uit, doe mijn best, maar nee, 1:18:06 geeft de klok ongenadig aan. Ach, ook wel weer grappig om dezelfde tijd 10 jaar later te lopen. Kan mij niet voorstellen dat ik ooit 10 minuten sneller was.

Drinken, medaille, en naar de uitgang. Dan veel geroep en gefluit, een brancard vliegt voorbij en wordt loeisnel naar de EHBO gereden, niet veel later hoor ik een ambulance. Later blijkt deze jongen overleden te zijn, bizar.


zondag 20 juli 2014

Midzomeravondmarathon

Het is goed warm, 33 graden als ik mijn auto parkeer vlakbij de start. De ambitie is vandaag om de marathon te volbrengen in Diever. Zou dan in een jaar alle drie de marathons volbracht hebben van Diever.

Ongeveer 60 man staan klaar de marathon, daar gaan we. Eerst twee rondjes door het dorp dan een lang stuk op asfalt en dan het bos in. Maar wat is het warm op dat stuk asfalt. Bij de verzorging van de 6km drinken scoren en een spons. Ik houd de spons bij me, altijd handig om af te koelen.

Alles gaat redelijk onder controle, de warmte houd ik redelijk onder controle en lijkt best te doen zijn. De verzorgingsposten staan er weer tip top bij, om de 2,5 km kunnen we bijtanken.

Als de eerste ronde bijna er op zit zie ik in de verte al wat paniekerige bewegingen. Als ik eenmaal bij de verzorgingspost ben begrijp ik dat er iets is gebeurt, de vrijwilliger gaat er heen op zijn fiets. Ik dribbel lekker door, maar zie daar verder opeens allemaal mensen geknield rondom een persoon. Zou het reanimatie zijn? Besluit om maar even wat sneller te lopen en een sprintje in te zetten om eventueel te kunnen helpen.

Aangekomen blijkt er een meisje licht schokkend te liggen op de grond, ik geef direct mijn spons af. Ik vind dat 112 gebeld moet worden, maar er wordt in de groep getwijfeld, EHBO is immers onderweg. Het wordt te druk, EHBO komt er idd aan, ik besluit om door te gaan.

Je merkt dat het alweer wat koeler is, kilometers gaan ook best wel makkelijk. Of zal het een stukje adrenaline zijn? Kilometers gaan best volgens plan, al blijft het wel warm. Ondertussen blijft het beeld van dat meisje in mijn hoofd rondspoken, had ik zelf 112 moeten bellen, had ik moeten blijven?

Als ik weer een ronde afleg, besef ik dat ik pas op de helft ben, vraag me sterk af of ik nog zin heb in twee rondes. Het is misschien ook wel mooi geweest, en spontaan voel ik zware benen. Zou ik er nu echt voor gaan kiezen om te stoppen?

En ja, ik stop, ging op zich prima, maar de zin is weg en de warmte heb ik ook wel gehad. Ik probeer nog langs de speaker, Jan Kooistra, te komen zonder gezien te worden, maar dat lukt niet. Dan maar snel mijn startnummer af, zodat niet iedereen door heeft dat ik ben uitgestapt. Terwijl ik mijn bouillon wegdrink, heb ik alweer een klein beetje spijt.

Nog even bij de EHBO vragen hoe het met het meisje is afgelopen, Uiteindelijk blijkt te zijn opgelapt door personeel van de ambulance. Mooi, nu op naar huis lekker relaxen in de tuin, het is nogsteeds 30 graden, ben nu toch mooi op tijd. :)



zondag 29 juni 2014

Eifelmarathon

Marathon 42

Op vakantie in de Eifel, en wat wordt er verderop georganiseerd? De Eifelmarathon! Ik ben er bij.

Op vaderdag sta ik dan in alle vroegte pannenkoeken te bakken, pannenkoeken vormen altijd een goede basis. Achter mij eet mijn zoon al mijn pannenkoeken braaf op. Hij bewaard er gelukkig nog een paar voor mij. Dan hop de auto in en naar Waxweiler. De rit daarnaar toe is geen straf, eerst ons dal uitkomen, en dan slingerweggetjes naar Waxweiler. Dit moet wel een mooie loop gaan worden.

Het lukt me weer om in mijn perfecte Duits (not) mijn naam te spellen, en een tas vol goodies te bemachtigen. Dan nog even wat heen en weer dribbelen en dan in het alweer 9 uur, de start van de marathon.

Al na drie kilometer komt er iemand teruglopen. Ik denk nog: “die heeft er geen zin meer in”, maar hij wordt gevolgd door andere, ik begin te vermoeden dat we een keerpunt krijgen, en ja hoor, daar is het keerpunt. Was de eerste 2,5km niet zo heel boeiend, nu weet je dat de volgende 2,5km ook niet boeiend zal zijn. We lopen weer door Waxweiler heen, we blijven op de asfaltweg. Ik zie links en rechts kleine gravelroads, dat ziet er stuk leuker uit!

Op zich hebben we nu wel mooi uitzicht, groene dalen, veel bomen, riviertjes. We lopen onder de bomen, en de klimpartijen vallen tot dusver best mee. Ze beloven 1000 hoogtemeters. Maar de weg glooit langzaam omhoog en dwingt niet tot wandelen. Eigenlijk best wel relaxed.

De verzorging is dik op orde, na iedere 3 of 4km staat er een uitgebreide post, waaronder ook cola. De marathon wordt onder prima weersomstandigheden gelopen, waterig zonnetje, koel briesje, lekkere temperatuur.

Na tien kilometer vonden ze het bij de organisatie ook wel welletjes met het asfalt, we duiken de brede bospaden in, gravel voornamelijk als ondergrond. Zo vervolgen we onze weg, van bosweg naar stukje asfalt, naar verzorgingspost en weer het bos in.

Bij 16km moeten we toch opeens gaan wandelen, het is de steil. Links van mij heb ik prachtig uitzicht en zie ik een grote afgrond, nu maar even niet uitglijden. We kunnen weer hardlopen, bocht om, maar het gaat nu steiler naar beneden dan daarnet naar boven. Ik geloof het wel met al dat gruis en gravel, ik doe rustig aan.

Bij de 21km lopen we een oud slot, nog 4km en dan zijn we hier weer, maar eerst nog even een grote ronde om het meer. Ondertussen loop ik helemaal alleen, ik twijfel, ik zal toch niet per ongeluk de route van de ultra mararhon aan het doen zijn? Maar nee, verderop zie ik een bordje dat wij naar links mogen en de ultra lopers naar rechts.

Als we weer door het slot heen zijn gelopen, volgt veel herkenning, de route terug is bij helemaal gelijk, jammer. Maar het is de organisatie vergeven door de mooie route. Het laatste stuk heeft nog een goede klim in zich. De benen zijn moe, maar ik geniet en de conditie is goed. Het gaat allemaal niet snel meer, maar dat is niet erg.




Na 4:33 meld ik mij weer bij de finish. Het bier staat te wachten, ik kom tot de conclusie dat appelbier niet te drinken is en ga over op de cola.

Prima marathon, veel asfalt, afgewisseld met mooie stuk door het bos. De verzorging is prima op orde. Voor een grootste gedeelte het zelfde parcours maar dat is voor deze keer oké. Een mooie aanrader om een keertje mee te pakken.