Het regent veel de laatste dagen, voorspelling is ook niet heel goed. Maar we laten ons niet kennen. Auto wordt op dezelfde plek geparkeerd als voorgaande jaren, geen kans om vast te komen zitten op een weiland. Het miezert wat, even omkleden, en dan even opwarmen in de sporthal. Daar nog wat bekenden gezien. Toch maar even warmlopen, daar loop ik Herman tegen het lijf, nog even een praatje maken. En dan op het startvak.
Het is inmiddels droog, met zelfs een zonnetje. Loper naast me kijkt naar me schoenen en vraagt zich af waarom ik trailschoenen draag op dit parcours, meest is toch verhard. Ik haal mijn schouders op en zeg dat ik dat wel zo prettig vind.
Het is bijna warm zo in het zonnetje, we vliegen over bekend terrein. En opeens raak ik in de war, dit ziet er toch anders uit dan andere jaren. De route is aangepast, ook leuk! Het blijft een mooi stukje draven zo.
Alles gaat lekker en de kilometers tikken weg. Klimmetjes op zijn lastig, maar naar beneden is het lekker gaan. De verzorgingsposten staan er weer prachtig bij. Cola is mijn favoriet, samen met de pretzels ga ik weer op naar de volgende verzorgingspost.
Ik ben nooit zo goed van het voorbereiden van de wedstrijden, dus hoe parcours loopt, en waar de klimmetjes zitten, dat is voor mij altijd een verassing. Maar daar hebben ze wat op gevonden. Op het startnummer staat het hoogteparcours aangegeven, met daaronder de kilometeraanduidingen. Ik weet dus precies wanneer we gaan klimmen en wanneer er een einde komt aan die tocht. Dat maakt het toch wel weer makkelijker.
Halverwege worden we getrakteerd op een kadootje, we mogen een uitzichttoren beklimmen. Dik aantal traptreden klimmen. Daarna gaan we over een pad over het bos heen verder. Einde van het pad dalen we weer af naar beneden, tempo gaat er even uit, maar snel ben ik weer op dreef. Was een leuke afwisseling. Het is mooi genieten van de natuur, al is het wel lastig met de boomwortels en stenen te combineren met genieten, voor je het weet geniet je van een hap modder.
De route gaat lekker door, tot de 24km, dan begint het even goed te regenen. In korte tijd kletsnat, de plassen vallen nog mee, en lekker doorrennen. Niet alle lopers kijken goed uit, verscheidene zitten onder de modder of hebben zelfs bloed op de knieën.
Op kilometer 25, de laatste verzorgingspost. De bemanning van de post proberen alles droog te houden, dat lukt goed. Nog even en het zit er op.
Bij kilometer 26 duiken we een donker bos in, recht naar beneden. Nu lijkt het een soort glijbaan geworden, voeten glijden mooi weg, maar ik kan stand houden en nog een beetje tempo houden. Al snel zie ik het einde van het bos, nu de asfaltweg op, en gaan, nog 2.5 km.
Daar is de finish, met 2:52 finish ik. Ondertussen is het droog, en kan het vocht worden bijgevuld met bier. Snel naar de warme kleedkamers, was weer een mooie loop!
Posts tonen met het label trailrunning. Alle posts tonen
Posts tonen met het label trailrunning. Alle posts tonen
zondag 27 oktober 2019
zondag 21 oktober 2018
Teutolauf 2018
Voor je het weet is het jaar weer om, en sta ik weer bij de Teutolauf. Het weer is perfect, even genieten in het zonnetje. Bij de start even praatje maken met Herman. En dan is de start daar.
Is kijken hoe het allemaal zal gaan. Het is druk op het parcours, eerste 4km is het zoeken naar een plekje. Snel duiken we daarna het bos in. Ik weet meteen weer waarom ik ieder jaar hier kom, wat is het hier toch vreselijk mooi.
Klimmetjes gaan met gemak, de eerste 15km zitten erop voor ik er erg in heb. De trap hebben ze dit jaar weer achterwege gelaten, daarvoor in de plaats krijgen we een stevige klim recht omhoog. Nu toch echt even wandelen.
Bovenaan komt er toch wel even wat techniek kijken, boomwortels en stenen moeten worden ontweken worden. Duidelijk weer een houterige Nederlander op het parcours, maar het voelt allemaal prima en vrolijk zet ik de volgende stappen.
Bij de 21km krijgen we nog bier aangeboden, ik houd het bij de cola en chocolade. De verzorging staat er weer tiptop bij.
Nog maar een paar kilometer, hier en daar wat klimmetjes en vooral genieten van het parcours en het uitzicht. Duidelijk dat het al lange tijd droog is, op sommige stukken zie je de stofwolken onder de schoenen vandaan komen.
Laatste verzorging, en dan naar knallen naar de finish. Paar kilometer voor de finish komen we het bos uit, asfalt nodigt nu uit om nog even aan te zetten. Gaat super snel, de finish is in zicht, ik hoor mijn naam omgeroepen worden, en de finish is gehaald op een tijd van 2:46.
Even een biertje drinken en dan de douches zoeken, was weer een top wedstrijd.
Is kijken hoe het allemaal zal gaan. Het is druk op het parcours, eerste 4km is het zoeken naar een plekje. Snel duiken we daarna het bos in. Ik weet meteen weer waarom ik ieder jaar hier kom, wat is het hier toch vreselijk mooi.
Klimmetjes gaan met gemak, de eerste 15km zitten erop voor ik er erg in heb. De trap hebben ze dit jaar weer achterwege gelaten, daarvoor in de plaats krijgen we een stevige klim recht omhoog. Nu toch echt even wandelen.
Bovenaan komt er toch wel even wat techniek kijken, boomwortels en stenen moeten worden ontweken worden. Duidelijk weer een houterige Nederlander op het parcours, maar het voelt allemaal prima en vrolijk zet ik de volgende stappen.
Bij de 21km krijgen we nog bier aangeboden, ik houd het bij de cola en chocolade. De verzorging staat er weer tiptop bij.
Nog maar een paar kilometer, hier en daar wat klimmetjes en vooral genieten van het parcours en het uitzicht. Duidelijk dat het al lange tijd droog is, op sommige stukken zie je de stofwolken onder de schoenen vandaan komen.
Laatste verzorging, en dan naar knallen naar de finish. Paar kilometer voor de finish komen we het bos uit, asfalt nodigt nu uit om nog even aan te zetten. Gaat super snel, de finish is in zicht, ik hoor mijn naam omgeroepen worden, en de finish is gehaald op een tijd van 2:46.
Even een biertje drinken en dan de douches zoeken, was weer een top wedstrijd.
maandag 9 juli 2018
Sallandtrail 2018
Het is lente! Duidelijk te merken tijdens het lopen van de Sallandtrail. Dit jaar loop ik hier weer de 50km. Het is super lekker weer. Niet te heet, waterig zonnetje en voor het eerst dit jaar kunnen hardlopen in korte broek en shirt.
Afgelopen weken in de nacht op pad geweest. Kunnen genieten van mooie sterrenhemel, de maan welke veel licht gaf, soms erg koud, soms met veel pijn en moeite, soms op gemak. En dat allemaal voor één doel, vandaag hier te kunnen lopen.
De eerst rond gaat best oké. Het is een prachtige ronde en weer genieten, veel single tracks. De verzorging staat er ook weer goed bij. Als afsluiter van de ronde nog even door een grote bak zand, en dan zit de 25km er alweer bijna op. Klein beetje twijfel, tempo ligt niet hoog, lichaam heeft het zwaar...finishen en spijt krijgen of doorgaan?
Tuurlijk gaan we door, de tweede ronde is veel mooier en wie A zegt moet ook B zeggen. Als een langzame diesel ga ik door. Het uitzicht is fantastisch, ik hoor alleen mijn eigen voetstappen. Het is op sommige plekken goed klimmen. Het is knokken, doorgaan, benen hebben het zo zwaar, maar er wordt bijna niet gewandeld.
De twee verzorgingsposten zijn twee bakens waar ik mij op kan focussen.
Nog twee kilometer, samen met een andere loper zoeken we de finish op. De tijd vergeten we maar, die staat ergens op 6:07.
Afgelopen weken in de nacht op pad geweest. Kunnen genieten van mooie sterrenhemel, de maan welke veel licht gaf, soms erg koud, soms met veel pijn en moeite, soms op gemak. En dat allemaal voor één doel, vandaag hier te kunnen lopen.
De eerst rond gaat best oké. Het is een prachtige ronde en weer genieten, veel single tracks. De verzorging staat er ook weer goed bij. Als afsluiter van de ronde nog even door een grote bak zand, en dan zit de 25km er alweer bijna op. Klein beetje twijfel, tempo ligt niet hoog, lichaam heeft het zwaar...finishen en spijt krijgen of doorgaan?
Tuurlijk gaan we door, de tweede ronde is veel mooier en wie A zegt moet ook B zeggen. Als een langzame diesel ga ik door. Het uitzicht is fantastisch, ik hoor alleen mijn eigen voetstappen. Het is op sommige plekken goed klimmen. Het is knokken, doorgaan, benen hebben het zo zwaar, maar er wordt bijna niet gewandeld.
De twee verzorgingsposten zijn twee bakens waar ik mij op kan focussen.
Nog twee kilometer, samen met een andere loper zoeken we de finish op. De tijd vergeten we maar, die staat ergens op 6:07.
maandag 30 oktober 2017
Teutolauf 2017
Auto op mijn vaste plek zetten, en op draf naar de inschrijving om daar mijn startnummer op te halen. Nog een 40 minuten voor de start. De mevrouw achter de inschrijftafel spreekt blijkbaar niet zo goed Duits, maar het lukt, ik heb mijn startnummer!
Nog even omkleden aan de andere kant van de weg, warmlopen, en startvak induiken. Ik sta mooi aan het begin van het startvak, niet dat ik zo'n toptijd ga lopen, we zullen zien, ik voel me prima na de Amsterdam en Eindhoven.
Route is ondertussen bekend, eerste stuk buitenom. Paar kilometer later duiken we het bos in. Door de bomen zie je de regenwolken hangen, met een waterig zonnetje. Blijft altijd een magisch moment zo door het bos, het is inmiddels stil en iedereen is bezig met zijn wedstrijd.
Verzorging staat er weer goed bij, de cola blijft mijn favoriet. Kilometers vliegen voorbij. Inmiddels moet ik plassen en besluit dat te gaan doen als ik toch moet wandelen. Dat is een slechte afspraak blijkt later.
Parcours is op sommige stukken glad, de boomwortels worden netjes ontweken. Zonder al te grote kunsten zal ik de wedstrijd uitlopen.
Op de 21km nog een verzorgingspost, pak wat cola, het bier pak ik ook maar aan, even wat eten, en weer verder. Dan eindelijk een wat steilere helling, weet niet zeker of hij steil is, maar steil genoeg om het te gebruiken als excuus om even te plassen.
Alles voelt nog goed, de heuveltjes gaan wat langzamer, naar beneden rennen gaat relaxed, krijg aantal keer mooie boost energie. Laatste verzorgingspost pak ik genoeg eten om nog een week te kunnen overleven in het bos. In de verte is de zon te zien, laag boven het land, de lucht kleurt oranje, prachtig schouwspel.
Laatste paar kilometer, even aanzetten, finish in 2:46:08!
Nog even omkleden aan de andere kant van de weg, warmlopen, en startvak induiken. Ik sta mooi aan het begin van het startvak, niet dat ik zo'n toptijd ga lopen, we zullen zien, ik voel me prima na de Amsterdam en Eindhoven.
Route is ondertussen bekend, eerste stuk buitenom. Paar kilometer later duiken we het bos in. Door de bomen zie je de regenwolken hangen, met een waterig zonnetje. Blijft altijd een magisch moment zo door het bos, het is inmiddels stil en iedereen is bezig met zijn wedstrijd.
Verzorging staat er weer goed bij, de cola blijft mijn favoriet. Kilometers vliegen voorbij. Inmiddels moet ik plassen en besluit dat te gaan doen als ik toch moet wandelen. Dat is een slechte afspraak blijkt later.
Parcours is op sommige stukken glad, de boomwortels worden netjes ontweken. Zonder al te grote kunsten zal ik de wedstrijd uitlopen.
Op de 21km nog een verzorgingspost, pak wat cola, het bier pak ik ook maar aan, even wat eten, en weer verder. Dan eindelijk een wat steilere helling, weet niet zeker of hij steil is, maar steil genoeg om het te gebruiken als excuus om even te plassen.
Alles voelt nog goed, de heuveltjes gaan wat langzamer, naar beneden rennen gaat relaxed, krijg aantal keer mooie boost energie. Laatste verzorgingspost pak ik genoeg eten om nog een week te kunnen overleven in het bos. In de verte is de zon te zien, laag boven het land, de lucht kleurt oranje, prachtig schouwspel.
Laatste paar kilometer, even aanzetten, finish in 2:46:08!
zondag 10 september 2017
De Wiken Adventure Trail
Leuk, een trailrun in Jubbega, een dorp verderop. Wellicht dat Mettje meewilt, en ja, ze schrijft zich eerder dan mij in.
Gisteren krijgen we de laatste informatie van de organisatie. Er zit een bijlage bij welke "info over obstakels." Nadat gelezen te hebben, even mijzelf herpakken, en snel Mettje appen, of zij hiervan wist. We besluiten om ervoor te gaan.
Zondag tref ik al snel Mettje aan, we krijgen een t-shirt en een startnummer. De opkomst is een kleine 30 man. Nog even tips uitwisselen over het startnummer, dat moet blijkbaar niet op buik maar op borst, als je gaat kruipen enzo. Klinkt logisch, snel nummer verplaatsen, en daar is de start.
Voor we het weten duiken we een maisveld in. Handen voor gezicht en rennen, ik poog mijn voorganger bij te houden zodat ik niet ergens verdwaal in het veld. Opeens is voorganger weg, maar er is wel een rood wit lint, weiland in. We liggen nu al meteen laatste, ik kijk in de verte waarom sommige wat gek rondlopen. Even later zie ik allemaal water opspatten. Ik voel aankomen dat we het niet droog gaan houden.
En inderdaad, even later moeten we de eerste sloot door. Ging eigenlijk best goed. Even later stuiten we op een volgende sloot, nu met een touw. En die hebben we ook nodig, sloot is diep en modderig. Lopen gaat niet, dus zo snel mogelijk maar aan het touw trekken en gaan.
We lopen door mooie gebieden, stukken bos. Onderweg nog enkele hindernissen doen die niet al te veel voorstellen. Dan worden we het zwembad van Jubbega ingeleid. We moeten over een soort vlotten naar de overkant. Met moeite, en niet de meest charmante manier, red ik het einde, om dan tot de conclusie te komen dat de vlotten niet tot het einde van het zwembad gaan, en alsnog het zwembad in moet. Mettje zwemt al een tijdje in het bad. Snel uit het bad klimmen, en weer door.
Het parcours is werkelijk erg mooi, mooie stukken bos, en is prima uitgezet. Het blijkt dat een groot gedeelte verkeerd is gelopen, maar daar hadden wij geen last van. We hadden alle tijd om de route te bestuderen onderweg. ;-)
Opeens mogen we niet verder en moeten we een stukje langs een grote en modderige sloot. Nog ietsje later krijgen we te horen dat we er ook door moeten. Het moet maar, plons...voeten vinden geen bodem, touw vastgrijpen en gaan. Aan de overkant proberen het kroos en andere spullen uit de sloot van de kleding af te kloppen, onbegonnen werk. Doorgaan! Ik besef dat ik erg naar sloot ruik....
We hobbelen gezellig nog de laatste kilometers met hier en daar een hindernis, en we ruiken de stal al. Bij de finish nog even klauteren over twee hekken, en het zit er weer op.
Het was een mooie trailrun van 21km, sloten waren een leuke uitdaging. De andere gebouwde obstakels hadden van mij niet zo gehoeven. Parcours was genieten, vrijwilligers waren vrolijk en gezellig, parcours was voor ons prima aangegeven.
Gisteren krijgen we de laatste informatie van de organisatie. Er zit een bijlage bij welke "info over obstakels." Nadat gelezen te hebben, even mijzelf herpakken, en snel Mettje appen, of zij hiervan wist. We besluiten om ervoor te gaan.
Zondag tref ik al snel Mettje aan, we krijgen een t-shirt en een startnummer. De opkomst is een kleine 30 man. Nog even tips uitwisselen over het startnummer, dat moet blijkbaar niet op buik maar op borst, als je gaat kruipen enzo. Klinkt logisch, snel nummer verplaatsen, en daar is de start.
Voor we het weten duiken we een maisveld in. Handen voor gezicht en rennen, ik poog mijn voorganger bij te houden zodat ik niet ergens verdwaal in het veld. Opeens is voorganger weg, maar er is wel een rood wit lint, weiland in. We liggen nu al meteen laatste, ik kijk in de verte waarom sommige wat gek rondlopen. Even later zie ik allemaal water opspatten. Ik voel aankomen dat we het niet droog gaan houden.
En inderdaad, even later moeten we de eerste sloot door. Ging eigenlijk best goed. Even later stuiten we op een volgende sloot, nu met een touw. En die hebben we ook nodig, sloot is diep en modderig. Lopen gaat niet, dus zo snel mogelijk maar aan het touw trekken en gaan.
We lopen door mooie gebieden, stukken bos. Onderweg nog enkele hindernissen doen die niet al te veel voorstellen. Dan worden we het zwembad van Jubbega ingeleid. We moeten over een soort vlotten naar de overkant. Met moeite, en niet de meest charmante manier, red ik het einde, om dan tot de conclusie te komen dat de vlotten niet tot het einde van het zwembad gaan, en alsnog het zwembad in moet. Mettje zwemt al een tijdje in het bad. Snel uit het bad klimmen, en weer door.
Het parcours is werkelijk erg mooi, mooie stukken bos, en is prima uitgezet. Het blijkt dat een groot gedeelte verkeerd is gelopen, maar daar hadden wij geen last van. We hadden alle tijd om de route te bestuderen onderweg. ;-)
Opeens mogen we niet verder en moeten we een stukje langs een grote en modderige sloot. Nog ietsje later krijgen we te horen dat we er ook door moeten. Het moet maar, plons...voeten vinden geen bodem, touw vastgrijpen en gaan. Aan de overkant proberen het kroos en andere spullen uit de sloot van de kleding af te kloppen, onbegonnen werk. Doorgaan! Ik besef dat ik erg naar sloot ruik....
We hobbelen gezellig nog de laatste kilometers met hier en daar een hindernis, en we ruiken de stal al. Bij de finish nog even klauteren over twee hekken, en het zit er weer op.
Het was een mooie trailrun van 21km, sloten waren een leuke uitdaging. De andere gebouwde obstakels hadden van mij niet zo gehoeven. Parcours was genieten, vrijwilligers waren vrolijk en gezellig, parcours was voor ons prima aangegeven.
zondag 12 maart 2017
SallandTrail 2017
Marathon 51
Vandaag wordt voor de derde keer de SallandTrail gelopen. Ik ga weer voor de 50km, 10 weken geleden las ik een berichtje van de organisatie dat het nog maar 10 weken was.....Toen maar begonnen met opbouwen en kilometers maken, groot aantal 30km-ers gelopen en zelf een marathon als voorbereiding. Ik ben er klaar voor!
Meteen al tekenend voor deze wedstrijd, je wordt netje opgevangen door vrijwilligers, alles s meteen goed geregeld. Omkleden en dan maar wachten tot de start. Het is lente, dus korte broek en t-shirt. Waterig zonnetje, 13 graden, gaat dus helemaal goed komen.
Bij de start nog enkele bekende gesproken, en dan mogen we! In het begin is het even opletten voor de boomwortels, maar dat loopt allemaal goed af. En dan is het genieten, iedere stap wordt mooier. Na een paar kilometer zijn de praatjes wat verstomd en hoor je nog alleen maar de voetstappen, het parcours is pittig, maar prima te doen. De paden zijn niet heel nat, Nog even door een grote zandbak heen, en dan hebben we alweer de eerste 25km gelopen, in een redelijk tempo en alles voelt nog goed. Bertus staat iedereen op te wachten, even nog wat inslaan voor de volgende 25km.
De verzorgingsposten zijn allemaal zeer goed, vlaai, suikerbrood, chips, cola, thee, sportdrank, en nog meer, wat een verwennerij. De tweede ronde heeft een paar stevige klimmetjes in zich, de benen hebben het ook wel gehad, toch blijven ze gestaag doorlopen. Het uitzicht is en blijkt prachtig. Op een gegeven moment loop ik alleen, mooi moment om even wat te eten, het is zo stil, gewoon bizar. Even later klinken mijn stappen weer door de stilte, op naar de volgende berg,
Bij de laatste hoge berg krijg ik gezelschap, samen rennen we de laatste 6 km, dat is wel even prettig.
In totaal heb ik drie keer een bijna salto gemaakt, de boomwortels komen soms zomaar uit de grond en pakken mijn voeten, maar heb ze allemaal weten te corrigeren. Nog twee kilometer, de boomwortels lijken hier opeens wel heel erg hoog. Nog een heel smal pad, ik zie het al gebeuren dat ik naar beneden kukel, en inderdaad, ik glij weg. Snel een boomwortel pakken, optrekken, en weer verder!
Daar is de finish, onder luid applaus en felicitaties van Bertus finish ik, het zit er weer op! Was was het parcours zwaar, maar zo mooi.
En dan een afsluiting die helemaal bij de dag hoort, naar het zwembad. We mogen gratis naar binnen, krijgen zelfs een muntje voor de kluisjes, en dan even ontspannen van deze trail. Het was 50km zwoegen op een parcours met mooie uitzichten, goede sfeer, goede verzorging, was gewoon weer als vanouds top!
Vandaag wordt voor de derde keer de SallandTrail gelopen. Ik ga weer voor de 50km, 10 weken geleden las ik een berichtje van de organisatie dat het nog maar 10 weken was.....Toen maar begonnen met opbouwen en kilometers maken, groot aantal 30km-ers gelopen en zelf een marathon als voorbereiding. Ik ben er klaar voor!
Meteen al tekenend voor deze wedstrijd, je wordt netje opgevangen door vrijwilligers, alles s meteen goed geregeld. Omkleden en dan maar wachten tot de start. Het is lente, dus korte broek en t-shirt. Waterig zonnetje, 13 graden, gaat dus helemaal goed komen.
Bij de start nog enkele bekende gesproken, en dan mogen we! In het begin is het even opletten voor de boomwortels, maar dat loopt allemaal goed af. En dan is het genieten, iedere stap wordt mooier. Na een paar kilometer zijn de praatjes wat verstomd en hoor je nog alleen maar de voetstappen, het parcours is pittig, maar prima te doen. De paden zijn niet heel nat, Nog even door een grote zandbak heen, en dan hebben we alweer de eerste 25km gelopen, in een redelijk tempo en alles voelt nog goed. Bertus staat iedereen op te wachten, even nog wat inslaan voor de volgende 25km.
De verzorgingsposten zijn allemaal zeer goed, vlaai, suikerbrood, chips, cola, thee, sportdrank, en nog meer, wat een verwennerij. De tweede ronde heeft een paar stevige klimmetjes in zich, de benen hebben het ook wel gehad, toch blijven ze gestaag doorlopen. Het uitzicht is en blijkt prachtig. Op een gegeven moment loop ik alleen, mooi moment om even wat te eten, het is zo stil, gewoon bizar. Even later klinken mijn stappen weer door de stilte, op naar de volgende berg,
Bij de laatste hoge berg krijg ik gezelschap, samen rennen we de laatste 6 km, dat is wel even prettig.
In totaal heb ik drie keer een bijna salto gemaakt, de boomwortels komen soms zomaar uit de grond en pakken mijn voeten, maar heb ze allemaal weten te corrigeren. Nog twee kilometer, de boomwortels lijken hier opeens wel heel erg hoog. Nog een heel smal pad, ik zie het al gebeuren dat ik naar beneden kukel, en inderdaad, ik glij weg. Snel een boomwortel pakken, optrekken, en weer verder!
Daar is de finish, onder luid applaus en felicitaties van Bertus finish ik, het zit er weer op! Was was het parcours zwaar, maar zo mooi.
Finishtijd is 5:35:22, 116e van de 190, prima prestatie, en snelste tijd voor mij in Salland.
zondag 16 oktober 2016
Teutolauf 2016
Ik ben ondertussen de tel kwijtgeraakt hoe vaak ik hier aan de start heb gestaan, zal rond de 10 keer zijn. De Teutolauf blijft een super leuke loop qua parcours en sfeer, dus ook dit jaar sta ik weer aan de start. We hebben er een lang weekend van gemaakt, mijn reistijd is maar een kwartiertje.
Auto wordt op de zelfde privé parkeerplaats gezet als vorig jaar. Is makkelijk loopbaar en makkelijk wegkomen na de race. Kleedkamer opzoeken, rustig omkleden. Al snel heb ik alle verhalen wel gehoord van de medelopers en besluit om even op zoek te gaan naar bekenden.
Het is lekker koud, dus snel de sporthal in. Daar zie ik al snel Mettje en haar collega's. De tijd vliegt voorbij en ik moet al snel naar het startvak. Ik bemachtig een mooi plaatsje vooraan, en dan is het bijna 13:50. Er zijn nog wat mededelingen over gevonden Chips, gevonden voorwerpen,..en dan is het 13:50, 13:51...13:52...speaker roept om dat de wedstrijd start om 14 uur. Geen idee waarom, maar dat wordt nog even een paar minuten extra koukleumen.
Eindelijk 14 uur, daar gaan we! Een grote groep mensen moedigt ons aan bij de start. De eerste vier kilometers wordt er gezellig gekeuveld. Bij de eerste klim begint het toch al wat stiller te worden. Helemaal niet erg, de omgeving is weer als vanouds super mooi en heerlijk genieten van de uitzichten.
De kilometers vliegen voorbij, alle klimmetjes gaan zonder wandelen, dat voelt goed en sterk, valt me niks tegen na de marathon van vorig weekend.
Pas bij de eerste trap, zo rond de 17(?) kilometer wordt er gewandeld, althans de rest wandelt en ik doe graag mee. Bovenaan gekomen is het even lastig om weer op tempo te komen, maar het uitzcht over het land is prachtig. Even wat moeilijke stukjes met wat kleine klimmetjes en boomwortels. Ik hakkel er lekker boers overheen, en kijk een beetje jaloers naar de techniek van mijn medelopers.
De race blijft soepel verlopen, de klimmetjes lijken wel iets steiler te worden.. Ik sla het bier af en neem wat cola bij de 21km. Bij de 25km nog even wat drinken, nog even een stukje verhard, en dan het laatste stukje bos. De bomen zijn goed begoeid, en is lekker schemerig. Nog even wat huppelen over de laatste boomwortels en dan is het nog 2.5km uitlopen naar de finish.
In een mooie 2:50 ben ik bij de finish, dat voelde allemaal lekker en soepel, op naar de Berenloop!
Foto's: Janke van der Schaaf
Auto wordt op de zelfde privé parkeerplaats gezet als vorig jaar. Is makkelijk loopbaar en makkelijk wegkomen na de race. Kleedkamer opzoeken, rustig omkleden. Al snel heb ik alle verhalen wel gehoord van de medelopers en besluit om even op zoek te gaan naar bekenden.
Het is lekker koud, dus snel de sporthal in. Daar zie ik al snel Mettje en haar collega's. De tijd vliegt voorbij en ik moet al snel naar het startvak. Ik bemachtig een mooi plaatsje vooraan, en dan is het bijna 13:50. Er zijn nog wat mededelingen over gevonden Chips, gevonden voorwerpen,..en dan is het 13:50, 13:51...13:52...speaker roept om dat de wedstrijd start om 14 uur. Geen idee waarom, maar dat wordt nog even een paar minuten extra koukleumen.
Eindelijk 14 uur, daar gaan we! Een grote groep mensen moedigt ons aan bij de start. De eerste vier kilometers wordt er gezellig gekeuveld. Bij de eerste klim begint het toch al wat stiller te worden. Helemaal niet erg, de omgeving is weer als vanouds super mooi en heerlijk genieten van de uitzichten.
De kilometers vliegen voorbij, alle klimmetjes gaan zonder wandelen, dat voelt goed en sterk, valt me niks tegen na de marathon van vorig weekend.
Pas bij de eerste trap, zo rond de 17(?) kilometer wordt er gewandeld, althans de rest wandelt en ik doe graag mee. Bovenaan gekomen is het even lastig om weer op tempo te komen, maar het uitzcht over het land is prachtig. Even wat moeilijke stukjes met wat kleine klimmetjes en boomwortels. Ik hakkel er lekker boers overheen, en kijk een beetje jaloers naar de techniek van mijn medelopers.
De race blijft soepel verlopen, de klimmetjes lijken wel iets steiler te worden.. Ik sla het bier af en neem wat cola bij de 21km. Bij de 25km nog even wat drinken, nog even een stukje verhard, en dan het laatste stukje bos. De bomen zijn goed begoeid, en is lekker schemerig. Nog even wat huppelen over de laatste boomwortels en dan is het nog 2.5km uitlopen naar de finish.
In een mooie 2:50 ben ik bij de finish, dat voelde allemaal lekker en soepel, op naar de Berenloop!
Foto's: Janke van der Schaaf
dinsdag 20 oktober 2015
Teutolauf 2015
Het heeft veel geregend. In de ochtend krijgen we nog een mailtje dat het parcours erg nat is en dat de standaard parkeerplek niet gebruikt kan worden. Ik wordt redelijk zenuwachtig met 30 blubberige kilometers in het vooruitzicht.
Koud en zenuwachtig sta ik te wachten totdat we mogen starten. Het is inmiddels droog, en zo zal het de wedstrijd ook zo blijven.
Parcours is inmiddels bekend. We gaan eerst nog wat landelijke weggetjes langs, daar zie ik al goed hoeveel mensen er voor mij liggen. Laat ze maar lekker hollen, ik doe het rustig aan, Kilometers maken voor de Berenloop. Daar gaan we dan het bos in, en wat is het genieten en wat ruikt het bos lekker.
Op de bekende plekken gaat er gewandeld worden, en ik doe braaf mee. Op een enkele modderplas valt het allemaal nog wel mee met de nattigheid,
Verzorgingspost is weer prima op orde, ik pak de cola en vervolg mij weg. Tot de 10km blijven we allemaal in stoet lopen en wordt er nog vrolijk gebabbel om mij heen.
Aantal klimmetjes later wordt het allemaal wel wat stiller. Als we bovenop de top lopen is het mooi, weliswaar glad, maar het gaat nog prima, ook met dank aan mijn trailschoenen.
Wat is het genieten hier in het bos. De herfst is duidelijk begonnen, prachtige kleurpalet is er te zien. Nevel tussen de bomen, bladeren op de grond, en stilte, enige wat je nu hoort zijn de voetstappen in de sompige grond, gehijg, en de wind
Bij de 21km staat er bier klaar, maar ik kies toch maar voor de cola. Nu is het toch wel stil geworden. Ook is het deelnemersveld goed uit elkaar geslagen. Nog een paar laatste kilometers door het bos, en het is weer klaar met genieten.
Lichaam voelt goed, het is duidelijk dat ik niet voluit ben gegaan, Ik kijk even om mij heen naar de andere deelnemers, duidelijk dat een paar jaar geleden deze mensen niet om mij heen gelopen zouden hebben. Toch nog maar even waat tempo, en de finish is daar op 3:04.
Voor niets zo zenuwachtig geweest. :) Ik krijg bier in mijn handen gedrukt, ik zie al snel wat onze beloning is voor dit jaar. Een mega groot bierglas. Ik besluit mijn vrouw gelukkig te maken en dit glas te laten staan. Tot volgend jaar!
Foto's: Janke van der Schaaf
Koud en zenuwachtig sta ik te wachten totdat we mogen starten. Het is inmiddels droog, en zo zal het de wedstrijd ook zo blijven.
Parcours is inmiddels bekend. We gaan eerst nog wat landelijke weggetjes langs, daar zie ik al goed hoeveel mensen er voor mij liggen. Laat ze maar lekker hollen, ik doe het rustig aan, Kilometers maken voor de Berenloop. Daar gaan we dan het bos in, en wat is het genieten en wat ruikt het bos lekker.
Op de bekende plekken gaat er gewandeld worden, en ik doe braaf mee. Op een enkele modderplas valt het allemaal nog wel mee met de nattigheid,
Verzorgingspost is weer prima op orde, ik pak de cola en vervolg mij weg. Tot de 10km blijven we allemaal in stoet lopen en wordt er nog vrolijk gebabbel om mij heen.
Aantal klimmetjes later wordt het allemaal wel wat stiller. Als we bovenop de top lopen is het mooi, weliswaar glad, maar het gaat nog prima, ook met dank aan mijn trailschoenen.
Wat is het genieten hier in het bos. De herfst is duidelijk begonnen, prachtige kleurpalet is er te zien. Nevel tussen de bomen, bladeren op de grond, en stilte, enige wat je nu hoort zijn de voetstappen in de sompige grond, gehijg, en de wind
Bij de 21km staat er bier klaar, maar ik kies toch maar voor de cola. Nu is het toch wel stil geworden. Ook is het deelnemersveld goed uit elkaar geslagen. Nog een paar laatste kilometers door het bos, en het is weer klaar met genieten.
Lichaam voelt goed, het is duidelijk dat ik niet voluit ben gegaan, Ik kijk even om mij heen naar de andere deelnemers, duidelijk dat een paar jaar geleden deze mensen niet om mij heen gelopen zouden hebben. Toch nog maar even waat tempo, en de finish is daar op 3:04.
Voor niets zo zenuwachtig geweest. :) Ik krijg bier in mijn handen gedrukt, ik zie al snel wat onze beloning is voor dit jaar. Een mega groot bierglas. Ik besluit mijn vrouw gelukkig te maken en dit glas te laten staan. Tot volgend jaar!
Foto's: Janke van der Schaaf
dinsdag 17 maart 2015
Sallandtrail 2015
Marathon 44
Wanneer je een trail wilt lopen in Nederland is de Sallandtrail de aanrader. Van begin tot einde prima verzorgd. Je wordt meteen goed ontvangen, de vrijwilligers maken graag een leuk praatje. Parcours is top, de verzorging onderweg is helemaal goed geregeld, en na afloop warme douches en zwemmen.
Was het vorig jaar nog goed warm, vandaag beloofd het rond de 6 graden en bewolkt te worden, Ideaal weer dus om 50km af te leggen. De 75km lopers staan als zenuwachtig bij de start als wij binnenkomen. Eerst maar even omkleden, en dan wachten op het moment van de start. Bertus, de wedstrijdleider, geeft in de hal de laatste informatie en maant ons naar het startvak.
Daar gaan we dan, ik start samen Jodi. Eerste ronde maken we al meteen wat hoogtemeters, en leuke tracks. De verzorging staat er goed bij, zelfs vlaai met slagroom is er te krijgen. Werden we vorig jaar door een grote groep 25km lopers ingehaald, blijft het dit jaar bij de drie snelste lopers, dat geeft rust op het parcours.
We lopen langs Duinrel (Hellendoorn dus....), wat tot verbazing leidt van mijn medeloper, "wie zet er nou midden in het bos allemaal glijbanen??" Daarna nog even door een groot stuk zandbak, een stuk afdalen en weer klimmen. Voor we het weten zitten de de eerste 25km erop.
Bertus staat ons op te wachten bij de doorkomst en wenst iedereen succes. Na weer goed gegeten te hebben, gaan we door, de laatste 25km, en de mooiste. Bij de 28 km beginnen de eerste vergezichten, alleen maar natuur voor zover je kan kijken. De paden zijn nu anders dan in de eerste ronde. Meer zand, smaller, en soms ook steiler.
De rondetijden blijven redelijk volgens planning zo rond de 6;10 en 6;30. Jodi begint het wel steeds zwaarder te krijgen. Maar we gaan door. Ondertussen lopen we zo goed als alleen, wat een pracht. Bang zijn om te verdwalen hoeven we niet, de route is prima uitgezet.
Bij de 33km komt er kramp opzetten bij Jodi, ik ga alleen door, Nu alleen lopen door deze natuur, niks mis mee! Ondertussen halen mondjesmaat de 75km lopers mij in, Ze lopen alsof ze net gestart zijn.
Na de verzorging op 35km volgt er nog een pittig klimmetje. Of lijkt dat zo en zou de vermoeidheid toeslaan? Ik merk dat ik iedere kilometer wel een excuus ga verzinnen waarom de rondetijden langzaam naar de 7 minuten toe kruipen. "Wel erg steil, erg zanderig, even rust, even foto's maken, veel boomwortels". Maar ik blijf lopen en genieten in de stilte. Het is super dat ik hier gewoon 50km ga afleggen en dat ik het nog ga halen ook.
Nog een verzorgingspost, en dan begint het daadwerkelijke aftellen. De wind lijkt nu wel erg koud, en ik begin het nu ook wel wat fris te krijgen. Venijn lijkt in de staart te zitten, nog wat pittige stukjes zitten er in voor de vermoeide benen. Maar de omgeving blijft onveranderlijk mooi.
Daar is het treinspoor, en daar, eindelijk dan de sporthal. Met applaus kom ik binnen, en ik kijk terug om een prachtige trail, en weer een ultra uitgelopen! Oh ja, en 5 uur en 53 minuten buiten gespeeld....best weer een beetje trots.
Volgend jaar zeker weer!
Wanneer je een trail wilt lopen in Nederland is de Sallandtrail de aanrader. Van begin tot einde prima verzorgd. Je wordt meteen goed ontvangen, de vrijwilligers maken graag een leuk praatje. Parcours is top, de verzorging onderweg is helemaal goed geregeld, en na afloop warme douches en zwemmen.
Was het vorig jaar nog goed warm, vandaag beloofd het rond de 6 graden en bewolkt te worden, Ideaal weer dus om 50km af te leggen. De 75km lopers staan als zenuwachtig bij de start als wij binnenkomen. Eerst maar even omkleden, en dan wachten op het moment van de start. Bertus, de wedstrijdleider, geeft in de hal de laatste informatie en maant ons naar het startvak.
Daar gaan we dan, ik start samen Jodi. Eerste ronde maken we al meteen wat hoogtemeters, en leuke tracks. De verzorging staat er goed bij, zelfs vlaai met slagroom is er te krijgen. Werden we vorig jaar door een grote groep 25km lopers ingehaald, blijft het dit jaar bij de drie snelste lopers, dat geeft rust op het parcours.
We lopen langs Duinrel (Hellendoorn dus....), wat tot verbazing leidt van mijn medeloper, "wie zet er nou midden in het bos allemaal glijbanen??" Daarna nog even door een groot stuk zandbak, een stuk afdalen en weer klimmen. Voor we het weten zitten de de eerste 25km erop.
Bertus staat ons op te wachten bij de doorkomst en wenst iedereen succes. Na weer goed gegeten te hebben, gaan we door, de laatste 25km, en de mooiste. Bij de 28 km beginnen de eerste vergezichten, alleen maar natuur voor zover je kan kijken. De paden zijn nu anders dan in de eerste ronde. Meer zand, smaller, en soms ook steiler.
De rondetijden blijven redelijk volgens planning zo rond de 6;10 en 6;30. Jodi begint het wel steeds zwaarder te krijgen. Maar we gaan door. Ondertussen lopen we zo goed als alleen, wat een pracht. Bang zijn om te verdwalen hoeven we niet, de route is prima uitgezet.
Bij de 33km komt er kramp opzetten bij Jodi, ik ga alleen door, Nu alleen lopen door deze natuur, niks mis mee! Ondertussen halen mondjesmaat de 75km lopers mij in, Ze lopen alsof ze net gestart zijn.
Na de verzorging op 35km volgt er nog een pittig klimmetje. Of lijkt dat zo en zou de vermoeidheid toeslaan? Ik merk dat ik iedere kilometer wel een excuus ga verzinnen waarom de rondetijden langzaam naar de 7 minuten toe kruipen. "Wel erg steil, erg zanderig, even rust, even foto's maken, veel boomwortels". Maar ik blijf lopen en genieten in de stilte. Het is super dat ik hier gewoon 50km ga afleggen en dat ik het nog ga halen ook.
Nog een verzorgingspost, en dan begint het daadwerkelijke aftellen. De wind lijkt nu wel erg koud, en ik begin het nu ook wel wat fris te krijgen. Venijn lijkt in de staart te zitten, nog wat pittige stukjes zitten er in voor de vermoeide benen. Maar de omgeving blijft onveranderlijk mooi.
Daar is het treinspoor, en daar, eindelijk dan de sporthal. Met applaus kom ik binnen, en ik kijk terug om een prachtige trail, en weer een ultra uitgelopen! Oh ja, en 5 uur en 53 minuten buiten gespeeld....best weer een beetje trots.
Volgend jaar zeker weer!
zaterdag 19 april 2014
Woldbergtrail
Wat een geluk heb ik. Op een mooie lentedag een trail lopen van 35km, vlak bij huis.
De woldbergtrail start vlakbij Steenwijk. We starten met 36 deelnemers, een kleine groep, het gaat er allemaal relaxed en gemoedelijk aan toe. De route gaat meteen door het bos, en het blijft zo doorgaan. We blijven door mooie stukken bos lopen, alles ruikt naar de lente.
De rouet is uitgezet door middel van lintjes, over het algemeen prima te volgen. De paden varieren van bospaden, single tracks, en soms een pad voorzien van onvervalste modder.
Grootste gedeelte van de route loop ik samen met Herman. Gaat allemaal lekker, we boemelen lekker door. Verzorgingspost is er bij de 14km. Voorzien van water, banaan en ontbijtkoek, ik mis mijn favoriete drankje, cola. Maar heb genoeg spullen in de rugzak, dus dat maakt niet veel uit.
Route gaat nu door een iets meer open gebied, maar niet minder mooi. We hoeven nog maar 12km en belanden dan op parcours van de 15 km. De snelle scheren langs ons heen. Nog 10 km, ik merk dat tempo terugvalt, de meute van de 15km komt langs.
Horloge begint te piepen, we verlaten het parcours, maar iedereen loopt door, ik volg braaf, en daar komt iedereen weer terug, we moeten ergens naar rechts...even zoeken en daar is het. Weer komt de meute langs draven, en valt er 1 languit, maar krabbelt weer snel op. Venijn zit hem in de staart, we moeten nog even een paar hoogtemeters maken.
Nog maar een klein stukje, ik loop alleen. Ik zie lopers naar links gaan, maar horloge geeft resoluut aan dat ik naar rechts moet. Twijfel....ik ga naar rechts, maar daar zijn geen lintjes. Maar ik ga nu niet meer keren, en volg het parcours op horloge in de hoop dat ik weer uitkom om het andere parcours. En ja, daar is parcours weer, nog even naar links en daar is de finish.
3:31 over dir parcours gedaan. Was een mooie ronde hardlopen. De route was over het algemeen goed uitgezet, de twee verzorgingsposten waren op orde. De
De woldbergtrail start vlakbij Steenwijk. We starten met 36 deelnemers, een kleine groep, het gaat er allemaal relaxed en gemoedelijk aan toe. De route gaat meteen door het bos, en het blijft zo doorgaan. We blijven door mooie stukken bos lopen, alles ruikt naar de lente.
De rouet is uitgezet door middel van lintjes, over het algemeen prima te volgen. De paden varieren van bospaden, single tracks, en soms een pad voorzien van onvervalste modder.
Grootste gedeelte van de route loop ik samen met Herman. Gaat allemaal lekker, we boemelen lekker door. Verzorgingspost is er bij de 14km. Voorzien van water, banaan en ontbijtkoek, ik mis mijn favoriete drankje, cola. Maar heb genoeg spullen in de rugzak, dus dat maakt niet veel uit.
Route gaat nu door een iets meer open gebied, maar niet minder mooi. We hoeven nog maar 12km en belanden dan op parcours van de 15 km. De snelle scheren langs ons heen. Nog 10 km, ik merk dat tempo terugvalt, de meute van de 15km komt langs.
Horloge begint te piepen, we verlaten het parcours, maar iedereen loopt door, ik volg braaf, en daar komt iedereen weer terug, we moeten ergens naar rechts...even zoeken en daar is het. Weer komt de meute langs draven, en valt er 1 languit, maar krabbelt weer snel op. Venijn zit hem in de staart, we moeten nog even een paar hoogtemeters maken.
Nog maar een klein stukje, ik loop alleen. Ik zie lopers naar links gaan, maar horloge geeft resoluut aan dat ik naar rechts moet. Twijfel....ik ga naar rechts, maar daar zijn geen lintjes. Maar ik ga nu niet meer keren, en volg het parcours op horloge in de hoop dat ik weer uitkom om het andere parcours. En ja, daar is parcours weer, nog even naar links en daar is de finish.
3:31 over dir parcours gedaan. Was een mooie ronde hardlopen. De route was over het algemeen goed uitgezet, de twee verzorgingsposten waren op orde. De
zondag 9 maart 2014
Sallandtrail
"Marathon" 39
Laat ik maar meteen met de conclusie beginnen: de Sallandtrail staat nu op nummer 1 van de meest mooie marathons/ultra die ik tot nu toe gelopen heb!
Wat onwennig start ik vandaag voor het eerst weer in zomerkleren. Het beloofd voor het eerst dit jaar boven de 12 graden uit te komen. Vandaag staat er 50km op het programma in trailvorm. Gaat zwaar worden, maar daarom er niet minder zin in.Om 10 uur worden we weggeschoten. Ik start samen met Herman, we gaan meteen het bos in. En ik heb nog geen kilometer gelopen, of ik donder al mijn bek. Dat beloofd niet veel goeds, met een schram op mijn ego en knie vervolg ik het parcours.
De route is en blijft onveranderd mooi. We pakken leuk wat heuveltjes en smalle paadjes. Na een paar kilometer komen de eerste van de 25km al achter ons aan. En vanaf dan is het parcours wel wat druk, maar prima te doen.
De verzorging bij de 13km, is uitzonderlijk goed. Zelfs vlaai met slagroom is er te verkrijgen!
Op kilometer 23 worden we getrakteerd op een grote zandvlakte die redelijk steil omhoog gaat. We besparen onze krachten en gaan lopend naar boven. Ondertussen is ons groepje uitgegroeid tot vier man, waaronder Mart.
Bij de 25km is er weer verzorging. Bertus, de wedstrijdleider, staat iedereen te verwelkomen. Even op orde komen, en weer gaan. Het is weer meteen een stuk rustiger. Ook het gebabbel in de groep verstompt wat. Eén van de vier geeft aan dat ie moet rusten, Herman en Mart lopen de heuvel op, alsof we net begonnen zijn. Ik vind het prima en dribbel in eigen snelheid omhoog.Het wordt warmer. Ondertussen loop ik weer met Herman, de tweede helft is aanzienlijk zwaarder dan de eerste, meer klimmetjes en meer zandpaadjes. Sommige hellingen worden lopend genomen.
Na de laatste verzorging, bij de 40km, staat ons nog een pittige klim te wachten, en dan aftellen. We lopen grote stukken alleen en genieten van het uitzicht om ons heen. Het gaat allemaal niet snel, eigenlijk is het een slakkegang, maar we komen vooruit en halen zelfs nog andere in ook.Nog 1.2km, het lijkt eindeloos te duren voor het zwembad inzicht komt. Kramp meldt zich aan, ik hoop dat ie wegblijft. Daar is de finish, met een grote grijns finish ik. Bertus feliciteert iedereen, en de verzorging staat er super goed bij.
De finishklok geeft aan: 5:36.
Wat een mooie trail, en goed georganiseerd, van A tot B was het helemaal top. Goede bewegwijzering, goede verzorging, veel en aardige vrijwilligers, en een super mooie route met leuke uitdagingen in vorm van boomwortels tot leuke klimmetjes.
zondag 16 februari 2014
Sukerbietenloop
Vandaag staat er een harde wind, maar het is droog. Wel is er veel regen gevallen. Dus de kans is groot dat het parcours van vandaag erg nat is. Er wordt een trailrun georganiseerd vanuit Lemeleveld. Waar de Lemeleberg zeker onderdeel vanuit zal gaan maken.
Met oud en nieuw heb ik hier twee keer getraind. Ik weet dus dat het er mooi is en hoe het parcours er ongeveer uit zal zien, super veel zin in!
Veel SV-Friesland leden aan de start, ook nog andere bekende gezichten van eerdere trailruns. We worden weggeschoten door prins carnaval. De eerste vijf kilometer is het draven over asfalt. Maar daar de bocht om, en we gaan het natuurgebied in.
Dan is het mooi genieten. De single tracks laten we grotendeels rechts liggen, parcours gaat voor het grootste gedeelte over de wat bredere paden, maar de klimmetjes, de boomwortels zijn er niet minder om, de paden zijn droog.
In totaal beklimmen we drie keer de Lemelereberg. Ik moet zeggen, het naar dalen leek steeds langer te duren dan het klimmen. Dat is toch altijd een goed gevoel.
Verzorging bij de 14km, ziet er prima uit. Bij de 16km word ik wat zenuwachtig, vorige week kreeg ik hier de inzinking, gaat het dit keer goed? Lichaam geeft aan dat het nog door wilt, en voelt goed. Prima gevoel, het gaat niet al te hard, maar dat hoeft ook niet.
De trail voert langs mooie vergezichten, en mooie stukken bos. De route is prima uitgezet. Wanneer we bij de 21km zijn, lopen we het bos uit, en wachten er nog vier winderige kilometers.
Bij de laatste kilometer komt Mart opeens naast me lopen, hij heeft er nog zin in, neemt me mee op sleeptouw, we trekken nog een mooie eindsprint, en de klok staat stil op 2:26:06.
Of dit een echte trailrun moet heten vraag ik mij af, van de 25km waren er 9km niet op trailgrond. Daar tegenover staat dan wel weer dat we een mooi sportcomplex en warme douches tot onze beschikking hadden. De organisatie had het allemaal prima voor elkaar.
Nog wat foto's:
https://www.oypo.nl/pixxer.asp?path=vgy400y7&datum=Datum&zoek=sukerbiet
http://www.mijnalbum.nl/Album-NOOUDW4Z-Foto%27s-in-Lemelerveld-Foto%27s-van-Sport-Atletiek.htm
http://www.sukerbiet.nl/nieuws/sport/0005032-loodzware-trailrun-met-het-venijn-in-de-staart
http://photography.visser.it/category/sport/running/trail/
Met oud en nieuw heb ik hier twee keer getraind. Ik weet dus dat het er mooi is en hoe het parcours er ongeveer uit zal zien, super veel zin in!
Veel SV-Friesland leden aan de start, ook nog andere bekende gezichten van eerdere trailruns. We worden weggeschoten door prins carnaval. De eerste vijf kilometer is het draven over asfalt. Maar daar de bocht om, en we gaan het natuurgebied in.
Dan is het mooi genieten. De single tracks laten we grotendeels rechts liggen, parcours gaat voor het grootste gedeelte over de wat bredere paden, maar de klimmetjes, de boomwortels zijn er niet minder om, de paden zijn droog.
In totaal beklimmen we drie keer de Lemelereberg. Ik moet zeggen, het naar dalen leek steeds langer te duren dan het klimmen. Dat is toch altijd een goed gevoel.
De trail voert langs mooie vergezichten, en mooie stukken bos. De route is prima uitgezet. Wanneer we bij de 21km zijn, lopen we het bos uit, en wachten er nog vier winderige kilometers.
Bij de laatste kilometer komt Mart opeens naast me lopen, hij heeft er nog zin in, neemt me mee op sleeptouw, we trekken nog een mooie eindsprint, en de klok staat stil op 2:26:06.
Of dit een echte trailrun moet heten vraag ik mij af, van de 25km waren er 9km niet op trailgrond. Daar tegenover staat dan wel weer dat we een mooi sportcomplex en warme douches tot onze beschikking hadden. De organisatie had het allemaal prima voor elkaar.
Nog wat foto's:
https://www.oypo.nl/pixxer.asp?path=vgy400y7&datum=Datum&zoek=sukerbiet
http://www.mijnalbum.nl/Album-NOOUDW4Z-Foto%27s-in-Lemelerveld-Foto%27s-van-Sport-Atletiek.htm
http://www.sukerbiet.nl/nieuws/sport/0005032-loodzware-trailrun-met-het-venijn-in-de-staart
http://photography.visser.it/category/sport/running/trail/
zondag 15 december 2013
Boscross-marathon 2013
Marathon 37
Pas de dag voor de boscross marathon in Diever besluit ik om ook mee te doen, geen speciale training achter de rug, is kijken wat het het gaat brengen. Ik hoor het 's nachts goed regenen, dus dat wordt lopen op trailschoenen.
Het weer is perfect, groot deelnemersveld. Aan de start nog even met Leo, Mart, Niels en Cees gesproken. Iedereen heeft zin in de mooie rondes die ons te wachten staan.
Om 11 uur mogen we dan van start. Snel zie ik Cees al uit weglopen. Mart en Niels halen mij ook snel heel sterk in. Rondetijden liggen zo tussen de 5:30 en 5:50, gaat prima. Eerste ronde nog wat druk, maar parcours ligt er prima bij.
Bij de tweede ronde breekt de laagstaande zon door en verlicht het bos. Wat een prachtig gezicht! Het is mooi om hier te kunnen lopen, de gehele route gaat door het bos en nauwelijks asfalt. Kleine klimmetjes, smalle paadjes, oppassen voor takken, mooie uitzichten, helemaal prima! Ondertussen valt er iemand languit voorover in de modder, maar staat weer snel op.
Derde ronde voelt alles nog steeds goed aan, de heuveltjes worden nog met gemak genomen. De verzorging is 3x per ronde, oa cola en thee, dus genoeg reden om op de been te kunnen blijven. Ondertussen steekt vlak voor mij een ree over, dat is even een mooi extraatje. Aan het einde van ronde drie zie ik dat de rondetijden langzaam naar de 6:10 gaan. Alles voelt nog gewoon goed, dus geen reden om te stoppen en de laatste ronde in te gaan.
Nog steeds pik ik alle heuveltjes met een goed gevoel. Wordt wel nog even ingehaald, 100 meter verder glijdt hij onderuit. Ik moet toch maar blijven opletten.
Daar kom ik Mart tegen, even samen lopen en dan moet ik hem achter laten. Verderop zie ik Niels wandelen. Met een opbeurende opmerking probeer ik hem mee te krijgen ("het is geen avondvierdaagse!"). Maar ook al snel moet ik ook Niels lossen.
Dan nog een tweetal kilometers, aftellen is beginnen. Ik probeer nog snel onder de 4:19 te duiken, dat lukt niet, na 4 uur en 19 minuten en 42km hardlopen door het Drents Friese Wold zit mijn 37e marathon er weer op!
Het blijft een mooi pareltje deze marathon, en dan voor maar 12 euro.
Pas de dag voor de boscross marathon in Diever besluit ik om ook mee te doen, geen speciale training achter de rug, is kijken wat het het gaat brengen. Ik hoor het 's nachts goed regenen, dus dat wordt lopen op trailschoenen.
Het weer is perfect, groot deelnemersveld. Aan de start nog even met Leo, Mart, Niels en Cees gesproken. Iedereen heeft zin in de mooie rondes die ons te wachten staan.
Om 11 uur mogen we dan van start. Snel zie ik Cees al uit weglopen. Mart en Niels halen mij ook snel heel sterk in. Rondetijden liggen zo tussen de 5:30 en 5:50, gaat prima. Eerste ronde nog wat druk, maar parcours ligt er prima bij.
Derde ronde voelt alles nog steeds goed aan, de heuveltjes worden nog met gemak genomen. De verzorging is 3x per ronde, oa cola en thee, dus genoeg reden om op de been te kunnen blijven. Ondertussen steekt vlak voor mij een ree over, dat is even een mooi extraatje. Aan het einde van ronde drie zie ik dat de rondetijden langzaam naar de 6:10 gaan. Alles voelt nog gewoon goed, dus geen reden om te stoppen en de laatste ronde in te gaan.
Nog steeds pik ik alle heuveltjes met een goed gevoel. Wordt wel nog even ingehaald, 100 meter verder glijdt hij onderuit. Ik moet toch maar blijven opletten.
Daar kom ik Mart tegen, even samen lopen en dan moet ik hem achter laten. Verderop zie ik Niels wandelen. Met een opbeurende opmerking probeer ik hem mee te krijgen ("het is geen avondvierdaagse!"). Maar ook al snel moet ik ook Niels lossen.
Dan nog een tweetal kilometers, aftellen is beginnen. Ik probeer nog snel onder de 4:19 te duiken, dat lukt niet, na 4 uur en 19 minuten en 42km hardlopen door het Drents Friese Wold zit mijn 37e marathon er weer op!
Het blijft een mooi pareltje deze marathon, en dan voor maar 12 euro.
dinsdag 29 oktober 2013
Devilstrail
Vorige week de Teutolauf gelopen, volgende week de marathon op Terschelling. Is het nu wijs om 36.66 km te lopen bij de Devilstrail? Hij klinkt te mooi, te mooie omgeving, te mooie trail, te mooie uitdaging, en 800 hoogte meters dat is ook stoer. Ik ben erbij!
Naast de 36.66km, zijn er ook andere afstanden, maar die zullen na ons starten en ook finishen voor ons. Ik gok dat ik er rond de 4 uur over zal gaan doen.
Als ik samen met Herman aankom in Berg en Dal, kunnen we net de ons startnummer ophalen, en dan komt de hemel naar beneden. De wind blaast alle bladeren van de bomen over het terrein. Gelukkig staan we droog onder een tent. Langzaamaan maar omkleden en klaar maken voor de race.
De start wordt opgeleukt met onder andere een mistmachine, ze hebben hun best gedaan.
Als het startschot klinkt is het droog, en het blijft de rest van de race ook droog. Het is perfect weer, zonnetje schijnt zelfs soms een beetje.
Er zijn rond de 80 man die starten, we worden meteen de natte paden opgestuurd. Al snel gaan we over de eerste paden met boomwortels. Wat is het glad met al die modder. Ik maak fraai ogende manoeuvres al glijdend over boomstronken, of springend over plassen heen, wegzakkend in de modder, of bijna nekbrekend over een takje dat verscholen ligt onder de net gevallen bladeren. De organisatie heeft zijn best gedaan om iedere single track, en ieder klimmetje te pakken. Super leuk, maar zwaar.
Bij de 10km gaat er iets mis, ik hoor wat geroep achter ons, maar geen idee naar wie ze roepen. Dan dondert er iemand lang uit in de modder. Er komt een grote groep lopers ons tegemoet. We zijn verkeerd gelopen, we slaan af naar rechts en komen weer op het parcours uit. De snelle lopers zitten nu achter mij, en die halen me nu in als grote groep. Ik waggel wat voorzichtig van de ene boomstronk naar de volgende tak bij de afdaling, de groep sjoeft naar beneden, ik glij verder naar beneden.
Eerste drankpost, cookie hill, prima verzorgd, en we gaan door, naar rechts, en niet zoals de rest rechtdoor. Ze hebben een bordje gemist. Veel gemopper in de groep op de vrijwilligers, niet echt sportief. En weer knallen ze allemaal langs. Als ik beneden aankom, even zoeken waar ik naar toe. moet, heb werkelijk geen idee. De pijl is voor meerdere richtingen interpreteerbaar. Maar daar zie ik net nog een loper wegfloepen, snel er achteraan!
Ik loop alleen, en blijf alleen lopen. Denk dat ik ondertussen als laatste loop, de snelheid is ondertussen wel weg. Ik neem mij maar voor dat als iemand mij alsnog inhaalt, ik zeg dat ik aan het genieten ben van de natuur, en alle modder. En dat is dan ook maar half gelogen, de natuur is prachtig, we komen langs prachtige stukken natuur, beekjes, heuveltjes, bos, graslanden, en vergezichten. De zon maakt er helemaal een mooi schouwspel van. Het lopen over de Mookerheide is een pracht.
Aangekomen bij verzorgingspost 2, banana hill, verheug ik mij op sportdrank, maar helaas, de jongen achter de post weet mij te vertellen dat alles al op was toen de korte afstand langs kwam. Gelukkig staat er nog een beetje cola, dat is 10x beter.
Ik slenter door, het venijn zit het in de staart. De ene trap na de andere trap. En dan ook zo'n trap met hoge treden, of ongelijke treden. Weer voorzichtig omlaag, en met slakkengang omhoog, en weer verder dribbelen door het bos waar het volop herfst is. Het bos staat er prachtig bij.
Op naar Chocolate Hill, verzorgingspost 3. Een andere loper komt mij gezelschap houden, stelt zich voor als Ed, en samen leggen we de laatste zware kilometers af op weg naar de finish. Maar uiteraard niet voor dat de Duivelsberg bedwongen is, en de verzorgingspost hebben geplunderd.
En daar, ver weg, zien we de camping liggen, nog even aanzetten, en we hebben 38,5km afgelegd in 4:34:09. 42e van de 61 gefinishde mannen, ik was dus niet de laatste! :)
Was een mooie trail door een mooi gebied, veel single tracks, veel steile klimmetjes, erg zwaar door de vele heuvels en trappen, speciaal door de modder. Organisatie heeft redelijk goed gepoogd om de route uit te pijlen, verzorging was ook goed (jammer van verzorgingspost 2). Al met al: een echte trail in Nederland.
Abonneren op:
Posts (Atom)


















