Sallandtrail 2018

Het is lente! Duidelijk te merken tijdens het lopen van de Sallandtrail. Dit jaar loop ik hier weer de 50km. Het is super lekker weer. Niet te heet, waterig zonnetje en voor het eerst dit jaar kunnen hardlopen in korte broek en shirt.

Afgelopen weken in de nacht op pad geweest. Kunnen genieten van mooie sterrenhemel, de maan welke veel licht gaf, soms erg koud, soms met veel pijn en moeite, soms op gemak. En dat allemaal voor één doel, vandaag hier te kunnen lopen.

De eerst rond gaat best oké. Het is een prachtige ronde en weer genieten, veel single tracks. De verzorging staat er ook weer goed bij. Als afsluiter van de ronde nog even door een grote bak zand, en dan zit de 25km er alweer bijna op. Klein beetje twijfel, tempo ligt niet hoog, lichaam heeft het zwaar...finishen en spijt krijgen of doorgaan?

Tuurlijk gaan we door, de tweede ronde is veel mooier en wie A zegt moet ook B zeggen. Als een langzame diesel ga ik door. Het uitzicht is fantastisch, ik hoor alleen mijn eigen voetstappen. Het is op sommige plekken goed klimmen. Het is knokken, doorgaan, benen hebben het zo zwaar, maar er wordt bijna niet gewandeld.

De twee verzorgingsposten zijn twee bakens waar ik mij op kan focussen.

Nog twee kilometer, samen met een andere loper zoeken we de finish op. De tijd vergeten we maar, die staat ergens op 6:07.

SallandTrail 2017

Marathon 51

Vandaag wordt voor de derde keer de SallandTrail gelopen. Ik ga weer voor de 50km, 10 weken geleden las ik een berichtje van de organisatie dat het nog maar 10 weken was.....Toen maar begonnen met opbouwen en kilometers maken, groot aantal 30km-ers gelopen en zelf een marathon als voorbereiding. Ik ben er klaar voor!

Meteen al tekenend voor deze wedstrijd, je wordt netje opgevangen door vrijwilligers, alles s meteen goed geregeld. Omkleden en dan maar wachten tot de start. Het is lente, dus korte broek en t-shirt. Waterig zonnetje, 13 graden, gaat dus helemaal goed komen.

Bij de start nog enkele bekende gesproken, en dan mogen we! In het begin is het even opletten voor de boomwortels, maar dat loopt allemaal goed af. En dan is het genieten, iedere stap wordt mooier. Na een paar kilometer zijn de praatjes wat verstomd en hoor je nog alleen maar de voetstappen, het parcours is pittig, maar prima te doen. De paden zijn niet heel nat, Nog even door een grote zandbak heen, en dan hebben we alweer de eerste 25km gelopen, in een redelijk tempo en alles voelt nog goed. Bertus staat iedereen op te wachten, even nog wat inslaan voor de volgende 25km.

De verzorgingsposten zijn allemaal zeer goed, vlaai, suikerbrood, chips, cola, thee, sportdrank, en nog meer, wat een verwennerij. De tweede ronde heeft een paar stevige klimmetjes in zich, de benen hebben het ook wel gehad, toch blijven ze gestaag doorlopen. Het uitzicht is en blijkt prachtig. Op een gegeven moment loop ik alleen, mooi moment om even wat te eten, het is zo stil, gewoon bizar. Even later klinken mijn stappen weer door de stilte, op naar de volgende berg,

Bij de laatste hoge berg krijg ik gezelschap, samen rennen we de laatste 6 km, dat is wel even prettig.

In totaal heb ik drie keer een bijna salto gemaakt, de boomwortels komen soms zomaar uit de grond en pakken mijn voeten, maar heb ze allemaal weten te corrigeren. Nog twee kilometer, de boomwortels lijken hier opeens wel heel erg hoog. Nog een heel smal pad, ik zie het al gebeuren dat ik naar beneden kukel, en inderdaad, ik glij weg. Snel een boomwortel pakken, optrekken, en weer verder!

Daar is de finish, onder luid applaus en felicitaties van Bertus finish ik, het zit er weer op! Was was het parcours zwaar, maar zo mooi.

Finishtijd is 5:35:22, 116e van de 190, prima prestatie, en snelste tijd voor mij in Salland.

En dan een afsluiting die helemaal bij de dag hoort, naar het zwembad. We mogen gratis naar binnen, krijgen zelfs een muntje voor de kluisjes, en dan even ontspannen van deze trail. Het was 50km zwoegen op een parcours met mooie uitzichten, goede sfeer, goede verzorging, was gewoon weer als vanouds top!

Zestig van Texel 2015

Wordt het nu koud, of wordt het nu warm? Neem ik eigen verzorging mee, of kan ik teren op de bevoorradingsposten om de vijf kilometer? Twijfels, ik kies voor kou en rugzak, we zullen zien.

Dan is het 10:35, samen Jodi en vele andere start ik. De zestig van Texel, het klinkt al ver, laat staan dat je dat ook nog moet hardlopen. Tussen de luiers verschonen en vermaken van de oudste peuter nog gepoogd trainingskilometers te maken. Het bleek een lastige opgave, maar er zitten wat lange duurlopen tussen waarop het vandaag moet gebeuren.

Er wordt gezellig om ons heen gekeuveld, de groep zit dicht bij elkaar. We naderen het strand, althans..strand? Heel veel zand, maar het licht er goed bij, we lopen zo lekker naar de zee. Ook daar ligt het strand er goed bij. Geen klachten, alleen wat doet die wind toch. Ik vind hem maar koud en hard, geen zonnetje te bekennen, het is niet ideaal strandweer. We proberen in groepjes te lopen. Maar de groepjes vinden het vooral leuk om achter ons te lopen. We vinden geen gelijkgestemde die voor ons de wind uit de zeilen willen houden.

Wachten.....

De verzorging staat er prima bij,,water cola, sportdrank, banaan, ontbijtkoek en sinaasappel. Niet heel speciaal, maar goed genoeg om die 60km door te komen.

Na het strand hobbelen we lekker rustig door, en weer verzorging. Jodi roept dat ik door moet gaan, hij last een pauze in. En daar is het strand weer. Begint met regenen, het is eigenlijk best koud zo. Maar daar verderop, heel ver, zie ik een kinderwagen en een peuter staan, mijn fans staan mij aan te moedigen. Een mooie break, even gedag zeggen en zwaaien.

Dan weer van strand af, wat een verademing, even in de luwte lopen. Daar kom ik Herman tegen, we lopen gezamenlijk op. Het weer wordt beter, zelfs een zonnetje. De kilometers tikken weg, Het 30km punt wordt gepasseerd op 3:20. Er is dus marge van maar liefst 20 minuten, we moeten finishen binnen de zeven uur.

Eigenlijk gaat het allemaal best wel lekker, niet snel, maar we komen vooruit. Mooie vergezichten krijgen we gratis erbij vandaag, mooie wolkenpartijen, vuurtoren, zee. Prachtig afwisselend. Ondertussen is het deelnemersveld uit elkaar geslagen, we lopen achteraan in de wedstrijd, maar zeker niet alleen, ik verbaas me over hoeveel lopers tegen de zeven uur gaan finishen.

Marathonpunt wordt gepasseerd. Hoofdrekenen is nooit mijn sterkste kant geweest, en nu al helemaal niet meer, maar iets zegt me dat we vast nog wel op schema lopen om binnen de 7 uur binnen te komen. Het wordt warm, grote wisseltruuk van het startnummer wordt uitgevoerd, van jasje op shirt, en jasje in de rugzak. Blij dat ik hem mee heb, ook het drinken is op dit moment wel fijn.

Daar is Oosterend, en weer een kinderwagen, zwaaien en knuffelen, en weer verder. Het begint allemaal ondertussen wat meer te kraken en te piepen.

Bij Oudeschild begint het allemaal wat te kraken en te piepen, het lijkt of er kramp op gaat komen, maar het blijft gelukkig ver weg. En daar staan mijn fans weer. Ik verontschuldig mij dat ik niet durf te stoppen ivm opkomende kramp, maar met dit tempo hebben we alle tijd om nog even te praten.

Bij de post van 55km heb ik het wel gehad, het wil allemaal niet meer. Samen met Herman pikken we de laatste 5km, iedere 100 meter tel ik af, iedere kilometer is er weer één, maar daar, daar is de finish! Hoppa! Gehaald! En wie zal later nog om de eindtijd vragen? Ik zal dan zeggen dat ik maar liefst 13 minuten over had, of dat ik gefinisht ben in 5 uur en 107 minuten. Klinkt toch beter dan 6:47.

Wat blijft die 60km toch een eind weg, maar het stuk door de duinen, strand, het uitzicht maken veel goed. Daarbij nog een prima verzorging, over twee jaar weer?

Sallandtrail 2015

Marathon 44

Wanneer je een trail wilt lopen in Nederland is de Sallandtrail de aanrader. Van begin tot einde prima verzorgd. Je wordt meteen goed ontvangen, de vrijwilligers maken graag een leuk praatje.  Parcours is top, de verzorging onderweg is helemaal goed geregeld, en na afloop warme douches en zwemmen.

Was het vorig jaar nog goed warm, vandaag beloofd het rond de 6 graden en bewolkt te worden, Ideaal weer dus om 50km af te leggen. De 75km lopers staan als zenuwachtig bij de start als wij binnenkomen. Eerst maar even omkleden, en dan wachten op het moment van de start. Bertus, de wedstrijdleider, geeft in de hal de laatste informatie en maant ons naar het startvak.

Daar gaan we dan, ik start samen Jodi. Eerste ronde maken we al meteen wat hoogtemeters, en leuke tracks. De verzorging staat er goed bij, zelfs vlaai met slagroom is er te krijgen. Werden we vorig jaar door een grote groep 25km lopers ingehaald, blijft het dit jaar bij de drie snelste lopers, dat geeft rust op het parcours.

We lopen langs Duinrel (Hellendoorn dus....), wat tot verbazing leidt van mijn medeloper, "wie zet er nou midden in het bos allemaal glijbanen??" Daarna nog even door een groot stuk zandbak, een stuk afdalen en weer klimmen. Voor we het weten zitten de de eerste 25km erop.

Bertus staat ons op te wachten bij de doorkomst en wenst iedereen succes. Na weer goed gegeten te hebben, gaan we door, de laatste 25km, en de mooiste. Bij de 28 km beginnen de eerste vergezichten, alleen maar natuur voor zover je kan kijken. De paden zijn nu anders dan in de eerste ronde. Meer zand, smaller, en soms ook steiler.

De rondetijden blijven redelijk volgens planning zo rond de 6;10 en 6;30. Jodi begint het wel steeds zwaarder te krijgen. Maar we gaan door. Ondertussen lopen we zo goed als alleen, wat een pracht. Bang zijn om te verdwalen hoeven we niet, de route is prima uitgezet.

Bij de 33km komt er kramp opzetten bij Jodi, ik ga alleen door, Nu alleen lopen door deze natuur, niks mis mee! Ondertussen halen mondjesmaat de 75km lopers mij in, Ze lopen alsof ze net gestart zijn.

Na de verzorging op 35km volgt er nog een pittig klimmetje. Of lijkt dat zo en zou de vermoeidheid toeslaan? Ik merk dat ik iedere kilometer wel een excuus ga verzinnen waarom de rondetijden langzaam naar de 7 minuten toe kruipen. "Wel erg steil, erg zanderig, even rust, even foto's maken, veel boomwortels". Maar ik blijf lopen en genieten in de stilte. Het is super dat ik hier gewoon 50km ga afleggen en dat ik het nog ga halen ook.

Nog een verzorgingspost, en dan begint het daadwerkelijke aftellen. De wind lijkt nu wel erg koud, en ik begin het nu ook wel wat fris te krijgen. Venijn lijkt in de staart te zitten, nog wat pittige stukjes zitten er in voor de vermoeide benen. Maar de omgeving blijft onveranderlijk mooi.


Daar is het treinspoor, en daar, eindelijk dan de sporthal. Met applaus kom ik binnen, en ik kijk terug om een prachtige trail, en weer een ultra uitgelopen! Oh ja, en 5 uur en 53 minuten buiten gespeeld....best weer een beetje trots.

Volgend jaar zeker weer!

Sallandtrail

"Marathon" 39

Laat ik maar meteen met de conclusie beginnen: de Sallandtrail staat nu op nummer 1 van de meest mooie marathons/ultra die ik tot nu toe gelopen heb!

Wat onwennig start ik vandaag voor het eerst weer in zomerkleren. Het beloofd voor het eerst dit jaar boven de 12 graden uit te komen. Vandaag staat er 50km op het programma in trailvorm. Gaat zwaar worden, maar daarom er niet minder zin in.

Om 10 uur worden we weggeschoten. Ik start samen met Herman, we gaan meteen het bos in. En ik heb nog geen kilometer gelopen, of ik donder al mijn bek. Dat beloofd niet veel goeds, met een schram op mijn ego en knie vervolg ik het parcours.

De route is en blijft onveranderd mooi. We pakken leuk wat heuveltjes en smalle paadjes. Na een paar kilometer komen de eerste van de 25km al achter ons aan. En vanaf dan is het parcours wel wat druk, maar prima te doen.

De verzorging bij de 13km, is uitzonderlijk goed. Zelfs vlaai met slagroom is er te verkrijgen!

Op kilometer 23 worden we getrakteerd op een grote zandvlakte die redelijk steil omhoog gaat. We besparen onze krachten en gaan lopend naar boven. Ondertussen is ons groepje uitgegroeid tot vier man, waaronder Mart.

Bij de 25km is er weer verzorging. Bertus, de wedstrijdleider, staat iedereen te verwelkomen. Even op orde komen, en weer gaan. Het is weer meteen een stuk rustiger. Ook het gebabbel in de groep verstompt wat. Eén van de vier geeft aan dat ie moet rusten, Herman en Mart lopen de heuvel op, alsof we net begonnen zijn. Ik vind het prima en dribbel in eigen snelheid omhoog.

Het wordt warmer. Ondertussen loop ik weer met Herman, de tweede helft is aanzienlijk zwaarder dan de eerste, meer klimmetjes en meer zandpaadjes. Sommige hellingen worden lopend genomen.

Na de laatste verzorging, bij de 40km, staat ons nog een pittige klim te wachten, en dan aftellen. We lopen grote stukken alleen en genieten van het uitzicht om ons heen. Het gaat allemaal niet snel, eigenlijk is het een slakkegang, maar we komen vooruit en halen zelfs nog andere in ook.

Nog 1.2km, het lijkt eindeloos te duren voor het zwembad inzicht komt. Kramp meldt zich aan, ik hoop dat ie wegblijft. Daar is de finish, met een grote grijns finish ik. Bertus feliciteert iedereen, en de verzorging staat er super goed bij.

De finishklok geeft aan: 5:36. 

Wat een mooie trail, en goed georganiseerd, van A tot B was het helemaal top. Goede bewegwijzering, goede verzorging, veel en aardige vrijwilligers, en een super mooie route met leuke uitdagingen in vorm van boomwortels tot leuke klimmetjes.

Monnikentocht 2013

"Marathon 36"

Twee jaar geleden liep ik al de Monnikentocht, hij stond meteen als mooiste loop bovenaan mijn lijstje. Dit jaar ga ik weer, helaas geen extreme afstanden in de benen. Er moet dus niet te te veel verwacht worden van de tijd.

Samen met Cees ga ik die kant op, rond 8 uur melden we ons. Het wordt gezellig drukker, veel wandelaars en ook mooi aantal lopers. Nog een paar bekenden gesproken, en dan is het 9:30, we gaan van start.

De bocht om, en meteen begint het meest tekenende van de loop, we duiken een mooi landschap in, en dat blijft zo 50km doorgaan. Het parcours voert over bosweggetjes, landbouwweggetjes, zanderige weggetjes, mooie weggetjes, lange weggetjes, weggetjes met mooi uitzicht, smalle weggetjes, en steeds blijft het super mooi om te lopen.




Tot de 30km gaat het gezellig, we praten veel af, de verzorgingsposten om de vijf kilometer volgen elkaar snel op. We lopen netjes 5:35, maar langzaamaan wordt het steeds stiller. Bij de 32km nog even een stukje verkeerd lopen, en dan aftellen naar de finish. Ik kijk uit naar iedere verzorgingspost, die prima zijn ingericht met cola, sportdrank water en eten. Toch te veel gepraat, te weinig kilometers in de benen? Uiteindelijk niet gewandeld, en braaf doorgerend.


De rondetijden gaan langzaam naar de 6:18 op de laatste paar kilometer, maar daar is Bourtange. Gezellig pleintje, en dan de finish: 5:00:05, met als beloning een handdoek.

Vlak na het douchen, horen we iemand van de organisatie: nog plek voor vier man in de bus! Dat is even een mooie service! Het lukt ons om op draf naar de bus te gaan, best soepel zag dat eruit.

Is het de Monnikentocht een aanrader? Ja, zeker! De route door de natuur en het landschap, de organisatie, de vrijwilligers, alles dik op orde!

Finish

De zestig van Texel 2013

'Marathon 33'

Je moet doelen stellen, zo dacht ik vorig jaar toen de inschrijving open ging en ik mij inschreef voor de zestig van Texel. 2012 was niet het beste hardloopjaar, veel geblesseerd, en dan inschrijven voor een ultra, en niet zomaar één, die ene van Texel die 1x in de twee jaar georganiseerd wordt.

In januari met moeite 22km als langste duurloop, februari een paar dertigers, en in maart een marathon+uitloop. Dat moest maar genoeg zijn voor tweede Paasdag.

En daar sta je dan op tweede Paasdag, met een 500 andere ultralopers, op een dijk, koud en veel wind. Het lijkt een tijd te duren voor eindelijk het startschot klinkt.

Voor de start tref ik nog Rene en Frank aan, even later ook nog Leo en Gerard en Bertus en nog iemand (even naam vergeten) bij mij uit de buurt.

We gaan lopen, geconcentreerd pas ik mijn tempo aan. Ik wil zeker niet te hard van stapel lopen. Muziek gaat aan, en ik loop op 5:50. Als ik dat vasthoudt, finish ik rond de 6 uur, dat lijkt me een mooi streven! Niet veel later kom ik samen te lopen met één van de organisatoren van de zwarte marathon die mij herkend uit 2011. We draaien een grote zandplaat op, uit de wind, het is gewoon bijna warm. Wat een prachtig uitzicht, het strand is best wel goed te doen. Het is zoeken naar mooi hard zand. Iedereen loopt, als een stel kuddedieren, elkaar achteraan.

We naderen de kustlijn. Het is vloed (altijd met Pasen), maar nog best wel te doen. Alleen die wind. Pal tegen, en dat in combinatie met strand resulteert in rondetijden die de 6 minuten te boven gaan, ga ik dat nog vanzelf compenseren?

We gaan strand af, stuk verharde weg door bos, loopt lekker soepel, dan weer strand op. Weer die wind, maar gaat nog best oke. Pieter haalt mij in, samen hebben we Assen gelopen. De rest van de wedstrijd zal Pieter constant vlak voor me blijven lopen.

Ondertussen  geeft de Garmin al aan dat ik enkele minuten vertraging op heb gelopen, die ik nooit meer zal kunnen inhalen. Ik maak mij geen zorgen, niet kapot lopen en goed geconcentreerd lopen.Genieten van het uitzicht en deze beleving van ultralopen.

Ondertussen op het strand regelmatig leuk publiek wat ons toejuicht. De meest fanatieke is Cis. Bij De Koog gaan we van het strand af, en daar staat dan, in de ijskou, mijn persoonlijke fanclub, Sabrina en Daan. Even gedag zeggen en weer door. Ik hoor nog roepen: we gaan nar Oosterend. Leuk! Maar ik heb geen idee waar dat is.

Een niet verhard pad leidt ons naar de vuurtoren. Daar zal vast Oosterend liggen, maar nee. Ondertussen gaan de kilometers stuk voor stuk voorbij, de verzorgingsposten worden afgetikt en de wind begin ik ondertussen toch wel moe te worden. De vrijwilligers trotseren  de ijskou om ons te voorzien van oa cola en banaan.Als ik zo om mij heen kijk lijkt het alsof iedereen een fietser bij zich heeft. Maar ik ben zelf goed voorzien van gelletjes, water, en eten in mijn rugzak.

Ondertussen haal ik Ritchie in, hij doet de 120km, ik ben jaloers, hij is al op 3/4 en ik pas op de helft.

We laten de wind nu achter ons, en dat loopt best wel lekker. We naderen een dorp, dat zal dan vast Oosterend zijn. Maar nee. Wel weer gezellig publiek.

Ondertussen zit de marathon er op, nu nog even naar de 50km, en dan nog maar 5km en dan nog weer maar 5km en dan zit het erop. Door wind mee, en zonnetje is het warm, ik pak een spons, en dep mijn gezicht en knijp de spons uit. Als een verschrikte eend schiet ik naar voren. De wind is nog steeds koud, het water versterkt het. Lekker slim, maar gelukkig verdampt het water weer snel.

Over de dijk blijft de route gaan, niet zo mooi als eerste stuk, maar ik geniet van het uitzicht over zee, muziek op, kijken naar de lopers die ik inhaal, en mooi efficiënt blijven lopen, dit voelt krachtig.

Daar is een dorp,is dat Oosterend? Ja, verrek. Nu hopen dat ze er staan. En daar, midden in het dorp staan ze me weer aan te moedigen. Even weer gedag zeggen, en dan de laatste dikke 10km afleggen. Makkie!

En idd, langzaam komt de finish in zicht. Ik loop nog steeds op bijna het zelfde tempo. De laatste 5km worden per kilometer aangegeven, weer de verrotte wind tegen. Maar nog steeds gaat alles goed, al is het nu wel weer mooi geweest.De 60km wordt gepasseerd in 6:16 volgens mijn Garmin, ik mag vandaag blijkbaar 1.1 km extra doen.

Ik hoor al in mijn hoofd hoe de omroeper mij zal omroepen: "Thierry van Groen, debutant op de 60km, vorig jaar geblesseerd en dan nu deze prestatie". Nog 300 meter, ik hoor de omroeper: "Dames en heren ik stop met omroepen, ik moet naar de prijsuitreiking"...anoniem kom ik om over de finish. Daar wordt ik opgevangen door aardige dames, warmtedeken, soep. En mijn 5e ultraloop zit er op.Eerst maar is thuis douchen, heb het ondertussen behoorlijk koud.

Eindtijd 6:23:23.


Conclusie: goed verzorgde wedstrijd, aardige vrijwilligers, mooi en pittig parcours, leuk publiek. Een aanrader!

Monnikentocht

 "Marathon" 25

De Monnikentocht, ik had er al veel over gehoord. Dit jaar was het zover, ik doe mee. Mijn vierde ultraloop.

We hebben toch best een redelijk koude/natte zomer gehad, ik prijs me gelukkig dat ik net op die ene dag, dag het 25 graden gaat worden, 50km mag gaan hardlopen.

In een grote tunnel van mist reis ik af naar oost-groningen, Ter Apel, bij Wonderwereld. Daar aangekomen krijg ik een groot plakkaat stof wat als startnummer moet fungeren. Altijd handig, extra stof, bv om het zweet uit je ogen halen.

Een paar minuten voor 9:30 begint de briefing. Belangrijkste van het verhaal is: als je verdwaalt: kom naar Bourtange, daar zijn wij ook. En dan vertrekken we heel gemoedelijk. Het tempo ligt aanzienlijk lager dan bij de 50 km van Assen. Ik heb ook besloten om met de rem er op te lopen. Ik heb een flesje water bij me, bij de start vraag ik me sterk af waarom, het voelt koel aan.

De briefing

De mist is opgetrokken, en dat is maar goed ook. We zijn nog maar net vertrokken en de eerste mooie stukken van de loop beginnen al meteen. Prachtige natuur ontluikt zich. De paden slingeren licht glooiend door bos, heide, langs weilanden. De paden zelf zijn veel onverhard, variërend van dennennaalden, naar gravel en zand of gewoon een baan van gras.

Startnummer voor de Monnikentocht

De eerste paar kilometer lopen we in een groep, hier en daar wat pratend. Bij de 15 km begint er een soort van kaalslag te ontstaan en loop ik alleen door een bos. Er zijn slechtere plekken in de wereld, wat is het een mooi bos!

Bij de 23 km vindt er een scheiding plaats. Het wordt al aanzienlijk warmer. Wat ga ik doen? Kiezen voor de hitte en de 33 km, of toch heel stoer voor de 50 en nog meer kilometers kunnen maken over dit mooie parcours. Keuze is snel gemaakt, het wordt de 50.

We lopen op een asfaltweg, de zon staat hoog te branden, wind mee. Het is echt warm. Iedere ademhaling resulteert in een drogere mond. Bij de 28 km haal ik Sjoerd in (de man met de meeste marathon's op zijn naam). Een oud oost-gronings mannetje vertelt in onvervalst dialect dat we op positie 5 en 6 liggen. We draven lekker door. We halen een loper in die het erg zwaar lijkt te hebben, ik kijk hem aan en herken hem van de foto's, Bertus. Even gedag gezegd, en we gaan weer door. Ondertussen lig ik dus 4e.

Het parcours blijft onveranderd schitterend, na iedere bocht vraag je je weer af welk stukje natuur je te zien gaat krijgen, iedere stap is een feestje. Maar het wordt wel nog warmer en heter. De onverharde paden die zo makkelijk gingen in de eerste helft worden nu opeens lastiger. En daar loopt nog een voorganger, hij heeft zwaar behoefte aan verzorging, helaas hij moet nog twee km. De verzorging is iedere vijf km, alles staat er, cola, water, sportdrank, tucjes, ontbijtkoek, wat een luxe, ik neem ook bij iedere post de tijd om rustig wat te drinken.

Ondertussen ben ik blij met mijn flesje water. Ik kan me mond spoelen en kleine beetjes water over me hoofd gooien. Het water is wel erg warm geworden, maar het gaat om het idee.

Bij de 40km wordt ik enthousiast aangemoedigd door de dame van de verzorgingspost, mijn flesje water wordt voorzien van vers water. Nog maar tien kilometer, dat is toch niks?

Het wordt heter, het parcours gaat mooi onder bomen door, langs een kanaal. Mijn rondetijden gaan van 5:30 langzaam naar de 5:48. Ver voor me zie ik nummer twee, die ga ik nooit meer in halen. En dan opeens is daar de 45 kilometer verzorgingspost, ik ben er bijna! We delen het parcours met de wandelaars. Het pad is een smal weggetje langs een slootje, even oppassen voor de nordic-stokken. Opeens een bruggetje, een bruggetje waar je normaal zo overheen stamp, nu sta ik er voor en vraag ik me af hoe ik daar ooit overheen ga komen. Verderop haal een wandelaar in die er wel heel sportief uit ziet, maar dan blijkt dat het mijn voorganger is, ik ben tweede. Samen lopen we nog kleine twee kilometer, en dan raak ik hem kwijt.

Ik besluit dat de natuur om me heen erg mooi is, maar de grond ook, en die bestudeer ik de komende kilometers. De rondetijden zijn niet meer interessant, iemand die voor het eerst hardloopt zou daar niet eens trots op zijn. Opeens gaat de weg over in grove stenen, het zijn van die stenen die vroeger gebruikt werden voor vestingssteden....maar wacht....dat is me einddoel, Bourtange! Er klinkt applaus vanaf de terrasjes. En daar is dan me grote vriend, breed, hoog, een rots in de branding, ik klamp hem vast, wat ben ik blij om hem te zien. Verderop zie ik dat er drinken staat, ik ga weer weg bij mijn vriend de boom en ga op een stoel zitten om heerlijk bij te komen en mijn vocht voorraad bij te vullen.

4:46:00, tweede finisher overall

Finish

Op naar de douche op de camping. Vanaf daar met de bus weer terug naar Ter Apel. En dan blijkt ook weer dat iedere goede organisatie wel ergens een zwakke plek heeft. Er staan teveel mensen voor de bus. Het is een lekkere chaos met mensen die er niet meer in kunnen en weer uitstappen en willen staan, onze Groningse buschauffeuse handelt het allemaal met strakke hand af, en daar gaan we, einde van een mooie dag. De thermometer in de auto geeft aan: 29 graden! pffff...je zou maar moeten sporten vandaag.

Al met al: prachtige en goed georganiseerde tocht, leuke vrijwilligers. Volgend jaar weer!

Foto's:
http://artemis.phanfare.com/5263360

Uitslagen Monnikentocht 2011

50 van Assen

"Marathon" 24

Vorig jaar liep ik tijdens de 50 van Assen mijn eerste ultra. Dat proefde naar meer, begin dit jaar liep ik bij DFW-runners een 50km.

En dan is het opeens zover, de 50 van Assen dient zich weer aan. Tuurlijk doe ik mee!

De hele week is het koud en regent, vandaag gaat het erg mooi weer worden. Het lijkt erop of dat hoort bij de 50 van Assen. Als de 50 van Assen georganiseerd wordt, dan is het warm weer. De dag begint fris, maar zodra de zon zich laat zien voel je direct dat het warm gaat worden. Ik heb geen plan, finishtijd zal moeten liggen tussen 4:30-4:40, vorig jaar had ik 4:33.

De start van de 50 van Assen

Vandaag is ook de WK IAU world trophy, dus veel toppers aan de start, en ik mag daar tussen staan. Precies om 10 uur starten we.

Het is stil, niemand praat en iedereen is geconcentreerd.

Startnummer 134, gaat dit nummer mij een PR bezorgen?

Na een tijd kom ik samen te lopen met Pieter, die ik ken van de zwarte marathon. We lopen lekker, en komen in een groepje te lopen. Ik besluit om niet te luisteren naar het gebabbel, en doe mijn oortjes in beide oren en lekker te genieten van de muziek. We lopen weer richting de start. Opeens valt er eentje uit de groep, hij blijft haken aan een dranghek, ziet er heftig uit, maar hij staat zo weer.

Opeens ben ik het groepje kwijt en loop ik nog alleen samen met Pieter. We hobbelen lekker door. Rondentijden blijven mooi egaal tussen de 5:11 en de 5:20. We worden vaak gelapt door de toppers, maakt niet uit. Ik blijf harder lopen dan ik zou willen, maar het lichaam wil niet vertragen, en ik besluit om maar lekker door te gaan, en te zien of en wanneer ik strand.

Ondertussen is het deelnemersveld mooi uit elkaar geslagen, en loop ik grote stukken alleen. Na 2.5 km is er iedere keer een mooi richtpunt, een waterpost, lekker koud water wordt daar geserveerd. Vanaf daar nog maar 2.5 km en dan is de start weer in zicht met uitgebreid assortiment eten en drinken (cola!) en sponzen.

Toch is het aan alles te merken dat alle aandacht uitgaat naar de toppers. Mensen klappen enthousiast als een wedstrijd atleet langskomt, de speaker vind het interessant om alle tijden en standen om te roepen als ik langs kom. Ergens voel in me goed genegeerd worden, ik maak er zelf maar een feestje van.

Ik krijg nog eventjes een persoonlijke support van de geblesseerde Edward.

Rondjes blijven in zelfde tempo gaan, nog een rondje en het zit er op! Het is ondertussen goed warm, maar is nog wel te doen, helemaal de stukken in het bos zijn goed te goed. Laatste stuk gaat over asfalt, zon brandt lekker, nog 1.5km en het feest zit erop!

De finish

En daar ben ik op de atletiekbaan, het is stil. De speaker zwijgt, alles lijkt stil te staan, het is stil en warm, nog paar meter en mijn derde ultra zit erop, met een PR, vorig jaar 4:33.

4:24!

Negen minuten van mijn PR af! Erg blij en tevreden strompel ik naar de douche.

Rondentijden
5 km: 26:54.59
10 km: 26:30.80
15 km: 26:04.56
20 km: 26:07.13
25 km: 26:06.26
30 km: 26:30.67
35 km: 26:27.20
40 km: 26:43.69
45 km: 26:47.05
50 km: 26:32.04

De 50 van Assen is een goed parcours voor herkenningspunten en op die manier maar makkelijk 10 rondjes weg te tikken, je kan altijd uitstappen als het niet gaat. Dit jaar ging iedereen voor het WK, met als gevolg dat de solo-loper niet veel aandacht kreeg, jammer, was vorig jaar leuker! De verzorging was zeker goed.

Chip-enkelband